ΤΕΛΜΑ

Eίναι κάποιες στιγμές στη ζωή μας που νοιώθουμε ότι βρισκόμαστε σε ένα τέλμα…

Δε μπορούμε να κάνουμε ούτε μπρός αλλά ούτε και πίσω…

Οσες προσπάθειες να βγούμε από αυτό αποβαίνουν άκαρπες και κάθε σπασμωδική κίνηση φαίνεται να έχει το αντίθετο αποτέλεσμα μιας και βουλιάζεις βαθύτερα σε αυτό σαν σε κινούμενη άμμο…


Κοιτάς γύρω σου ναδεις ένα φιλικό χέρι απλωμένο να σε τραβήξει (κατά προτίμηση εκείνο που σου έλεγε ότι θα είναι πάντα δίπλα σου…)

Μα… δε βλέπεις κανένα!


Μένεις λοιπόν με τα μάτια καρφωμένα στην όχθη… εκεί που ήσουν πριν λίγο καιρό… εκεί που όλα σου φαίνονταν όμορφα και ασφαλή… και αναρωτιέσαι "Πως στο καλό βρέθηκα εδώ?"
Στο μονοπάτι που σου δείξανε να πάρεις δεν σου είπαν ότι υπήρχε αυτό…
Κανείς δε σε προειδοποίησε για την ύπαρξη του βάλτου…
Και το μονοπάτι στην αρχή ήταν γεμάτο μυρτιές και όμορφα λουλούδια…
Τίποτα δεν προμήνυε τον βάλτο που υπήρχε στο τέλος του μονοπατιού…

Η μόνη παρηγοριά (?) που έχεις είναι πως για αυτό το τέλμα ΔΕΝ ευθύνεσαι εσύ!
(κάποιος άλλος το έφτιαξε και το "έστησε" εκεί καμουφλάροντάς το για να σε παγιδέψει…)

Και πως όταν χαθείς εντελώς μέσα σε αυτό και  επέλθει το μοιραίο… το κρίμα θα είναι στο λαιμό του…

Πανσέληνος...

"… Τώρα που πάλι αρχίνισε η θεϊκιά γαλήνη,

ν’ αργοσταλάζει μέσα μου μια βάλσαμη δροσιά,

η σκέψη μου νοσταλγικά γυρίζει στα παλιά,

κι απ’το πικρό της θύμησης ποτήρι ξαναπίνει…."

και τα μάτια μου σ'έχουνε τόσο μισέψει...

Βαρέθηκα πια...!

..αυτούς που μιλούν μοστράροντας ακατάπαυστα το υπερφίαλο εγώ τους...
... που λένε ότι έχουνε κατεβάσει όλες τις βιβλιοθήκες λες κι οι υπόλοιποι είμαστε μλκες...
... που έχουνε άποψη για όλους και για όλα...
... που κάνουνε επαναστάσεις από την οθόνη του υπολογιστή τους και ας μην έχουνε κατέβει ποτέ στην Αθήνα να συμμετάσχουν σε μια διαμαρτυρία, ένα συλαλητήριο...
... που έχουνε δυο μέτρα και δυο σταθμά και ενώ λένε "Ελλάδα δεν είναι μόνο η Αθήνα" αφήνουν την Αθήνα να βγάλει το φίδι από την τρύπα αντί να ναυλώσουν μερικά πούλμαν και να κατέβουν στις διαδηλώσεις που γίνονται εδώ.
... που κατακρίνουν ανθρώπους για το συμβιβασμό που κάνουν στις ζωές τους, ξεχνώντας ότι δεν έχουνε όλοι ένα μπαμπά να σου χτίσει σπίτι και να σε στηρίξει σε μια τόσο μεγάλη κίνηση όπως είναι το διαζύγιο... ούτε έχουνε όλοι έναν γνωστό να σου βρει δουλειά...
.. που ενώ μιλάνε για το νόημα της ζωής διατυμπανίζοντας πως το έχουνε βρε,ι συνθλίβουν λεπτό το λεπτό τη δυναμική τους περνώντας ατελείωτες ώρες πίσω από μια οθόνη αντί να παράγουν οποιοδήποτε εθελοντικό έργο, την ώρα που η κοινωνία τους χρειάζεται περισσότερο από ποτέ...
... που ενώ λένε ότι σημασία έχει ο εσωτερικός μας κόσμος ποζάρουν όλη μέρα μπροστά σ'ένα καθρέπτη...
... που ενώ γράφουνε υπέροχα όταν τολμήσεις να πεις κάτι που δεν τους αρέσει σε ακυρώνουν με τον χειρότερο και πιο αγενή τρόπο... δείχνοντας έτσι ότι... τσάμπα τα βιβλία... τσάμπα η λάμπα που καίει... το στήσιμο  μπροστά στον καθρέπτη... τσάμπα όλα,  γιατί κάποιοι ευτυχώς έχουνε αρχίσει να καταλαβαίνουν...
... που ενώ κλαίγονται ότι λατρεύουν τα παιδιά ούτε υιοθετούν, ούτε γεννούνγια να μην χαλάσουν το σώμα τους...
... που χρησιμοποιούν το μπλογκ τους και τους άλλους γύρω τους για να κάνουνε κάποιον τρίτο να ζηλεψει...
... που κλέβουν τα γραπτά των άλλων και τα παρουσιάζουν δικά τους παίρνοντας αναίσχυντα και τα εύσημα...
... που πίσω από ψεύτικα χαμόγελα κρύβουνε ψυχική μιζέρια...

Οταν βλέπω τέτοια... απλά προσπερνώ...

...!

Eίναι μερικοί άνθρωποι που μένουν μέσα μας μια ζωή και μας ακολουθούν σε όλες...

Ε ρε δόνηση που σου χρειάζεται...!!

Η ιστορία του δονητή...

Το έτος 1880, κουρασμένος από το χέρι του αφού έπρεπε να αυνανίζει χειροκίνητα τις γυναίκες ασθενείς ο Δρ. Joseph Mortimer Granville θα κατοχυρώσει με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας τον πρώτο ηλεκτρομαγνητικό δονητή με φαλλικό σχήμα.

Κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα, το μασσάζ της κλειτορίδας θεωρούνταν η μόνη κατάλληλη αγωγή κατά της υστερίας, έτσι ώστε εκατοντάδες γυναίκες πήγαιναν κάθε μέρα στον γιατρό τους για μασσάζ στην περιοχή της κλειτορίδας και να οδηγηθούν σε έναν "υστερικό παροξυσμό" γνωστό σήμερα ως "οργασμό".

Η Υστερία που διαγνώσθηκε ως ασθένεια (οι Ελληνες την είχαν περιγράψει σαν μήτρα φλογερή), γίνεται ένα είδος πανούκλας για τις γυναίκες της εποχής... Κάθε παράξενη συμπεριφορά που περιελάμβανε αγχος, ευερεθιστότητα, σεξουαλικές φαντασιώσεις, θεωρούνταν ως ένα σύμπτωμα και η ασθενής αποστέλλοταν αμέσως για να πάρει ένα χαλαρωτικό μασσάζ.

Στα τέλη του δέκατου ένατου εαιώνα, ο αριθμός των γυναικών που επισκέπτεται τα ιατρεία είναι τέτοιος ώστε οι γιατροί, αρχίζουν να κουράζονται με το χέρι και ψάχνουν να εφεύρουν κάτι αποδοτικό για να συνεχίσουν την δουλειά τους. Η ποικιλία των δονητών μετά την ανακάλυψη του γιατρού Granville είναι πολύ μεγάλη.  Μοντέλα που κινούνται με ηλεκτρικό ρεύμα κάνουν την εμφάνισή τους, ενώ άλλα λειτουργούν με μπαταρίες ή αέριο, συμπεριλαμβανομένων και ορισμένων που είναι σχεδιασμένα να λειτουργούν με πετάλια. Οι συσκευές έχουν ταχύτητες που κυμαίνονται 1.000 - 7.000 παλμούς ανά λεπτό και σύντομα οι τιμές θα γίνουν προσιτές για οικιακή χρήση.  Μοντέλα όπως "Universal Barker" και "Gyro-Lator" θα αρχίσουν να διατίθενται στο εμπόριο μέσω των εθνικών εφημερίδων.  "Η δόνησις είναι η ζωή" λένε κάποιες διαφημίσεις της εποχής.

 Σε πολλους γυναικείους καταλόγους ο δονητής διαφημίζεται ως ένα εργαλείο κατά της πίεσης και του άγχους των γυναικών, καθώς και ως το μυστικό της νεότητας. Η χρήση του δονητή φτάνει σε τέτοια ακραία σημεία που ορισμένα μοντέλα περιλαμβάνουν ένα ρυθμιζόμενο ανταλλακτικό οταν χαλάσειαπο την χρήση ο βασικός.
Παρά τα όσα μπορεί να μας φαίνονται εμάς σήμερα, σε εκείνα τα χρόνια η εφαρμογή του δονητή στην κλειτορίδα ήταν αποκλειστικά μια ιατρική πρακτική. Τα προβλήματα και τα ταμπού αρχίζουν αργότερα, μετά το 1920, όταν οι δονητές κάνουν την εμφάνιση τους στις πρώτες πορνογραφικές ταινίες.
Από εκείνη τη στιγμή, ο δονητής αρχίζει να χάνει την εικόνα του ιατρικού εργαλείου και θα αποκτήσει μια αρνητική χροιά, και θα κρατήσει αυτός ο σκιερός χαρακτήρας μέχρι σήμερα.

Εδώ το καλό μασσαζάκι...

Υ.Γ.  Mην πυροβολείτε την γράφουσα… Τελεί  υπό την επήρεια της Ανοιξης…
(και που να σφίξουνε οι ζέστες…)

Σε χρυσό 18Κ… μπορεί και να φορεθεί με αλυσίδα σαν κόσμημα… To συγκεκριμένο κομμάτι είναι το αγαπημένο της Madonna και της Βeyonce το οποίο συνηθίζουν να κρεμούν σαν κόσμημα στις βραδινές τους εμφανίσεις.

Για τις σπορτίφ του είδους ή τους λάτρεις της μουσικής υπάρχει και το μοντέλλο αυτό που συνδέεται με το i-pod.

Πολλές καλημέρες!!!  

Πόσα ζώα χωράνε σε 1 τ.μ?

Oταν η φύση μας εκπλήσσει...

Δυο εγκαταλελειμμένα πλασματάκια ένωσαν την μοναξιά τους και έγιναν αχώριστα! Tο ορφανό κουταβάκι και ένα εγκαταλελειμμένο γατάκι που ζουν σε ένα καταφύγιο ζώων ήρθαν τόσο κοντά που... άρχισαν να πιστεύουν ότι είναι αδέλφια!

Το γατάκι το βρήκε ένας πολίτης όταν ήταν μιας ημέρας σε έναν κήπο και όταν το πήγε στο καταφύγιο ζώων Battersea Cats & Dogs οι υπεύθυνοι του κέντρου το έβαλαν μαζί με ένα νεογέννητο Jack Russell που είχε γεννηθεί εκεί αλλά το εγκατέλειψε η μητέρα του. Από τότε έγιναν αχώριστα! "Τα δυο τους τρώνε, κοιμούνται και παίζουν μαζί" λέει η κτηνίατρος Sascha Taylor του κέντρου.

Απολαύστε τις φωτογραφίες!

 

Πηγή

ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ

Eνας μαύρος λέει σε έναν άσπρο:

Eγώ… όταν γεννήθηκα ήμουν μαύρος,

Οταν μεγάλωσα ήμουν μαύρος,

Όταν κάθομαι στον ήλιο είμαι μαύρος,

Όταν κρυώνω είμαι μαύρος,

Όταν τρομάζω είμαι μαύρος,

Όταν πεθάνω είμαι μαύρος.

Εσύ… όταν γεννήθηκες ήσουν ρόζ,

Όταν μεγάλωσες ήσουν άσπρος,

Όταν κάθεσαι στον ήλιο είσαι κόκκινος,

Όταν κρυώνεις είσαι μπλε.

Όταν τρομάζεις είσαι κίτρινος,

Όταν αρρωσταίνεις είσαι πράσινος,

Όταν πεθάνεις είσαι γκρί.

ΚΑΙ ΕΧΕΙΣ ΤΟ ΘΡΑΣΟΣ ΝΑ ΑΠΟΚΑΛΕΙΣ ΕΜΕΝΑ ΕΓΧΡΩΜΟ??

Καλημέρα και καλό Σαβ/κο!! :))

Μια γλυκιά καλημέρα...

Αγαπημένα μου φιλαράκια ξέρω πολύ καλά πως τελευταία σας έχω μαυρίσει την ψυχή μ'αυτά που γράφω... σας χαλάω τη διάθεση... σας μιζεριάζω ενώ έξω μια υπέροχη Ανοιξη χορεύει σε ρυθμούς τρελλούς και ο ήλιος τελευταία λάμπει υπέροχα...

Παρόλ'αυτά όλες αυτές τις μέρες της κατήφειάς μου ήσασταν εδώ να μου δίνεται κουράγιο και να μου κρατάτε παρέα... κι αυτό δε το ξεχνώ.

Γι'αυτό σήμερα έφτιαξα για σας υπέροχους λουκουμάδες για να ξεκινήσουμε τη μέρα μας γλυκά...
Σήμερα δε θέλω κουράγιο... Θέλω να πάρετε τη συνταγή και να την κάνετε... Θα με χαροποιήσει πολύ, σα να έπινα ένα καφεδάκι μαζί σας... ειλικρινά...


Tη συνταγή την έχω ανεβάσει εδώ στο Cooktherapy, έναν υπέροχο και πολύ λειτουργικό χώρο που άρεσε και στο παλιοκόριτσο και ήρθε και τώρα ανεβάζουμε τις συνταγές μας παρέα.

Ξέρω... έρχεται καλοκαίρι αλλά αν δείτε τις δικές μου συνταγές οι περισσότερες είναι υγιεινές και με λίγα λιπαρά...

Σας φιλώ γλυκά και σας καλημερίζω! :)

Φράουλες βαμμένες μ'αίμα...

Χθες ένα νέο αιματηρό επεισόδιο που μας φέρνει στο νου εποχές δουλεμπόριου εκτυλίχθηκε στη Μανωνάλα Ηλείας.  Οταν εργαζόμενοι μετανάστες πήγαν να ζητήσουν τα δεδουλευμένα τους από τους επιστάτες (6 μήνες παρακαλώ απλήρωτοι(!) εκείνοι για να τους εκφοβίσουν αρχισαν να πυροβολούν στο ψαχνό τους αλλοδαπούς τραυματίζοντας 28 απ'αυτούς ενώ τουλάχιστον 4 είναι σοβαρά τραυματισμένοι.
Ο ιδιοκτήτης της φυτείας συννελήφθει ενώ οι δράστες επιστάτες ακομη αναζητούνται.
Εύλογα μου γεννούνται κάποια ερωματικά...
Μάλλον ακαδημαϊκά μιας και δε νομίζω να επιδέχονται απαντήσεων...

Πόσο γελοίος μπορεί να είσαι να κλαίγεσαι για την οικονομική σου στενότητα και να κυκλοφορείς με πανάκριβο τζιπ, να μένεις σε υπέροχο δικό σου σπίτι και την ίδια στιγμή να αφήνεις απλήρωτους για 6 ολόκληρους μήνες τους εργάτες που ζούνε σε καλύβες και να μη σε νοιάζει ?

Πόσο τεμπέλης μπορεί να είσαι να κλαίγεσαι όλη μέρα για την ανεργία που μαστίζει την περιοχή, το Νομό, την χώρα και την ίδια ώρα να κρύβεσαι με το φραπέ πίσω από μια οθόνη υπολογιστή ή να κατακλύζεις τα καφενεία και "τις δικές σου" φράουλες να τις μαζεύουν ξένα χέρια???

Πόσο απάνθρωπος μπορεί να είσαι να πυροβολείς ανθρώπους που διεκδικούν αυτά που τους ανήκουν για να μπορείς εσύ να κυκλοφορείς την κυρά σου στα σκυλάδικα της περιοχής?

Μέχρι τώρα η Ηλεία ήταν σε black list από τους φιλόζωους. Αυτή και η Κρήτη (για την ακρίβεια όχι όλη αλλά τα Χανιά) διεκδικούν την πρωτιά στις κακοποιήσεις ζώων...(κρεμασμένα, πυροβολημένα, βασανισμένα κλπ).
Δεν είναι να'αναρωτιέσαι μετά για το ποιόν (μάλλον πύον) των ανθρώπων αυτών.
Πως μπορούν να σεβαστούν την ανθρώπινη ζωή όταν δεν σέβονται ένα αδύναμο πλάσμα?
Ποιοί είναι αυτοί που κοστολογούνε την ανθρώπινη ζωή με το καφάσι????!!!

Οπως καταλάβατε πό σήμερα φράουλες Μανωλάδας γιοκ!  Για ευνόητους λόγους... Γιατί δε θέλω ένα μεμονωμένο περιστατικό να γίνει συνήθειο των τραμπούκων αγροτών της περιοχής... Γιατί θα γίνει... αν το αφήσουμε ατιμώρητο ως καταναλωτές. Ο καταναλωτής έχει δύναμη... Ας τη δείξει!


Σημ: Υπενθυμίζεται ότι δεν είναι η πρώτη φορά που η εν λόγω περιοχή με τις μεγάλες καλλιέργειες με «ματωμένες φράουλες» απασχολεί την κοινή γνώμη, καθώς και στο παρελθόν είχε προκληθεί σάλος με αντίστοιχες επιθέσεις τραμπούκων «επιστατών» εναντίον αλλοδαπών εργατών, ενώ κάποτε είχαν κυκλοφορήσει και εικόνες της ντροπής με αλλοδαπούς να κοιμούνται σε τριτοκοσμικά παραπήγματα, άλλοτε αλυσοδεμένοι και άλλοτε με εμφανή τα σημάδια κακοποίησης πάνω τους.