Κρυμμένο μήνυμα...

Στάθηκε απέναντί του και τον κοίταξε σιωπηλή…

Με τα ξανθά της μαλλιά ανάκατα… χέρια λερωμένα με μπογιές…

δάχτυλα που κάποτε σύρθηκαν αχνοπατώντας το δέρμα του νεκρά...

το κουρασμένο και θολό απο τα δάκρυα βλέμμα της που κάποτε έφεγγε σα το φως του ήλιου…

κι όμως κάπου εκεί μέσα αχνοφέγγιζε η παλιά της ύπαρξη…

εκείνη με τα όνειρα και τον έρωτα αγκαλιά…

Επειτα στράφηκε στον τοίχο δίπλα της…

Λευκός κι άδειος φώναζε την απόλυτη σιωπή του τίποτα…

Κι εκείνο το λευκό λιτό χρώμα της αθωότητας… που είχε από καιρό χαθεί σε σκέψεις σκοτεινές...

Κάπου εκεί χάνεται και το βλέμμα της ανταμώνει τη θάλασσα….

Πίσω από το απόλυτο λευκό εκείνη βλέπει θάλασσα…

Τη θάλασσα, τα αποκαμωμένα της όνειρα κι εκείνον…που πάντα ήθελε μια μέρα μαζί του στη θάλασσα...

Ακούει τον απόηχο των κυμάτων που σκάνε απαλά στην ακροθαλασσιά, τις λέξεις αγάπης μέσα της και την φωνή του…

Νιώθει τη ζωή να περνάει δίπλα της ανίκανη να την κρατήσει…της φαίνεται αόρατη… της φαίνεται άσχημη δίχως εκείνον…

Κρυώνει…θέλει έναν ήλιο στην αγκαλιά της ή έστω μιά σταγόνα ήλιου απο μεσημέρι καλοκαιριού,στο στήθος της…

και έναν ουρανό … και φτερά να πετάξει σ’αυτόν…. Θέλει πολλά… και το ξέρει...

Μετά κοιτάζει μέσα της…

Βλέπει τη γύμνια της ψυχής της κι αναριγά…

«Δεν ήμουν έτσι εγώ» …. Ψελλίζει…

Διάβηκα την πύλη της ζωής ψάχνοντας ανθρώπους να με νιώσουν…

Αστοχη συμμετοχή το χελιδόνι μέσα της…

Καταδικασμένο a priori να μείνει στο παγκάκι της ζωής… Δίχως φτερά πώς να πετάξει?

Έναν ουρανό πάντα έψαχνε και φτερά για να πετάξει κοντά του…
Θάλασσα συναισθηματων την έλεγε ο άλλος... κι εκείνη έψαχνε μια ζωή τον Ωκεανό που θα παραδινόταν... δε συμβιβαζόταν με τίποτα λιγότερο απ'αυτό.

Οσο κι αν ακροβάτησε ομως, ήρθε η ώρα ν’αγαπηθεί…

Να παραδοθεί…

Συγνώμη να ζητήσει από τα όνειρα που έπνιξε για να μην υπάρξουν…

Να αγκαλιαστεί με το χθες και να αφεθεί επιτέλους στο αύριο…

Η έστω στο σήμερα…που τόσο την πληγώνει...

Βούτηξε το πινέλο στη μπογιά κι άρχισε να γράφει στον τοίχο...

Απόψε...

Απόψε θα ήθελα να σου πω και να σου κάνω πολλά.
Θα ήθελα να σεργιανίσουμε μαζί στο ίδιο όνειρο και να μείνουμε εκεί ως το ξημέρωμα χωρις να κοιμόμαστε.
Να σου ζητήσω να με σφίξεις δυνατά στην αγκαλιά σου όπως εκείνη τη μέρα ...

Να μπλέξω τα δάχτυλά μου στο σώμα σου και να τα αφήσω να τρέξουν στη ραχοκοκαλιά σου...
Να αφήσω λυτά τα μαλλιά μου να διατρέξουν απ'άκρη σ'άκρη τo κορμί σου... δοκιμάζοντας τα όριά σου... βάζοντας τη γλώσσσα μου στ'αυτί σου... και έπειτα στο λακάκι κάτω απ'το λαιμό ή ξεδιψώντας από το στόμα σου.

Να βάλεις τα δάχτυλά σου στο στόμα μου να στα χαϊδέψω με τη γλώσσα... να σε βλέπω να ριγάς από ηδονή και γω να γελώ...

και μετά να τα αφήσεις να κυλήσουν στο κορμί μου...
να με ξελογιάσουν...
να μπούνε μέσα μου...
Θα ήθελα να χορέψω ανάμεσα στα πόδια σου στάζοντας έρωτα και αφήνοντας πνιγμένες κοφτές ανάσες και λόγια πάθους ...
Να γίνω μαζί σου ουράνιο τόξο λίγο μετά τα μεσάνυχτα και να μείνουμε εκεί ως το ξημέρωμα ...που θα ανοίξω τα μάτια μου και θα πέσω πάνω στα κλειστά σου βλέφαρα που ακόμα ονειρεύονται.

Να σε νοιώσω να τελειώνεις μέσα μου... και η φωνή μου από γλυκιά να γίνεται βραχνή από πόθο...την ύστατη εκείνη στιγμή του "θανάτου"...

Να κοιμηθώ λίγο ακόμα αγκαλιάζοντας το σώμα σου...

Απόψε θα ήθελα να σε νοιώσω να κατακλύζεις και πάλι το είναι μου... όπως τότε...

Απόψε ήθελα να σε κάνω ευτυχισμένο... για μια και μόνη φορά...αλλα εσύ δεν είσαι εδώ...

Χαιρετίζω το παλιο μου παρεάκι.... :)
Παλιο μεν πλήν όμως ΟΧΙ ξεχασμένο μιας και μερικούς απο σας έχω φίλους στο fb και κάποιους που δεν έχω μου στέλνουν μεηλ κι έτσι έχω ακόμη επικοινωνία...
Μου έχετε λείψει σας το'πα?
Πολύ!
Ομως δε μου έχει λείψει διόλου το γράψιμο... Νομίζω ότι πέρασα πια αυτή τη φάση.
Είμαι σε άλλη φάση πλέον... αυτή του να διαβάζω και όχι να γράφω...
Κι αυτή μιας άλλης καλλιτεχνικής πλευράς που ανέπτυξα τελευταία κι αυτό βέβαια μέσα στα πλαίσια του γενικότερου επαναπροσδιορισμού που έχω κάνει τελευταία μετά το διαζύγιο.
Α, ναι δε σας το'πα! Μετά απο 23 χρόνια γάμου και 26 χρόνια σχέσης με τον ίδιο άντρα είμαι πλέον ελεύθερη απο αυτά τα δεσμά. Διότι πόσο μπορεί νομίζετε να αντέξει ένας άνθρωπος??
Καλά ντε!! Μη κάνετε έτσι... Δε θα πεθάνω! Θα τα καταφέρω... (κριός εδώ) χιχιχιχι.
Τι κι αν είμαι ανέργη με άδειο ψυγείο? Τι κι αν έχω χάσει μέσα σε ένα χρόνο 10 κιλά? Λάμπω!
Μέσα έξω μιλάμε όχι αστεία.... Μισή ώρα καθημερινός διαλογισμός είναι ικανός όχι μόνο να σου αλλάξει τη ζωή αλλα να σε αλλάξει και σενα στα μάτια των άλλων... Γιατί είναι απίστευτο αυτό που συμβαίνει. Ξαφνικά όλοι με βλέπουνε όμορφη... λες και βλέπουνε άλλον άνθρωπο...
Και τι έχεις κάνει κι ομορφηνες?
Εκανες μπότοξ? (σιγά μην...)
Εισαι ερωτευμένη? (Mε τη νέα μου ζωή μπορεί)
Και δεν είναι ότι άλλαξα.... Οχιιιιι.... είναι ότι η λάμψη αυτη έρχεται απο μέσα και σαν φάρος φέγγει στο σκοτάδι... κι έρχονται και πέφτουν όλοι πάνω μου.... its raining men ένα πράγμα... αλλα έλα που δεν κρατάω ομπρέλλα!
Τα ευχάριστα είναι ότι πλέον είμαι διαπιστευμένη Pranic Healer (αυτό καλέ που κάνει η Υπουργός Πολιτισμού και όλοι την κοροιδεύουνε) Ε τώρα θα κοροϊδεύετε και μένα!!
Οσο εσείς όμως θα κοροϊδεύετε εγώ θα καθαρίζω αύρες, θα ρυθμίζω τσάκρα και θα κάνω καλά αρρώστους δωρεάν! Ετσι για να σκάσουνε και οι φαρμακοβιομηχανίες αλλα και να κάψω λίγο κάρμα!
Επίσης εξακολουθώ και ασχολούμαι με τα φιλοζωικά πλην όμως σε επίσημο θεσμό της Κηφισιάς (την Επιτροπή Ζωοφιλίας) όπου ξεκίνησα τη θητεία μου ως γραμματέας και πλέον με αυτά απου πέρασα την προσωπική μου ζωή αναγκάστηκα να παραιτηθώ και να είμαι πλέον απλό μέλος... Πριν την δημιουργία του θεσμού αυτού είχα δημιουργήσει την Ομαδα Φιλόζωων Εθελοντών Κηφισιάς που υπάρχει ακόμη και τρέχει παράλληλη με την Επιτροπή Ζωοφιλίας.
Η μεγάλη μου κ....λα όμως το διάστημα αυτό επιτρέψτε μου να πω ότι είναι η ζωγραφική....
Κι αυτή τη φορά δε μιλώ για αγιογραφίες... μιλώ για καλλιτεχνικές ατασθαλίες με μορφή ακρυλικών και ελαιογραφίας (και τα δυο ετσι για να έχει σασπένς η ζωή μας)
Ζωγραφίζω...διαλογίζομαι...βγαίνω πολύ συχνά για χορό....κάνω πολύ ποδήλατο γιατί έχω ξεμείνει τελευταία απο βενζίνη... φλερτάρω....κι απολαμβάνω την ελεύθερη ζωή μου γιατί βλέπετε η μικρή αποφάσισε να μείνει με το μπαμπα που είναι καλός...και υποχωρητικός και δε της κάνει τη ζωή δύσκολη με όλα αυτά τα πρέπει και τα μαμαδίστικα όρια και κηρύγματα.
Τη βλέπω καθημερινά σχεδόν αλλα ... είμαι μόνη και ειλικρινά όπως κι αν ακουστεί αυτό ΜΟΥ ΑΡΕΣΕΙ ΠΟΛΥ! Κι αυτό γιατί επιτέλους έχω χωρο και χρόνο για την πνευματική μου ανάπτυξη... για τη Μίνα... που τόσα χρόνια είχα παραμελήσει και δεν έβγαινα ούτε για έναν καφέ με μια φίλη αφού όλη μέρα έτρεχα με τα θέματα του παιδιού και του σπιτιού.
Επιτέλους στο επίκεντρο αυτό το μικρό παιδί που χρόνια τώρα ήτανε παραμελημένο....
Σας στέλνω την αγάπη μου...και τους πίνακές μου να δείτε περίπου τι κάνω.
Πούλησα μάλιστα προχθές τον πρώτο μου πίνακα και είμαι πολύ χαρούμενη για αυτό...(το ίδιο και το ψυγείο μου)

και μερικοί κεραμικοί χαρταετοί για να ομορφύνουν το παιδικό δωμάτιο ή το τζάκι σας!

Τέλος δελτίου ειδήσεων απο τον πλανήτη της Λιακάδας... περιμένω με αγωνία να ακούσω μερικά αγαπημένα άτομα...
Φιλάκια!!

ΝΟΣΤΟΣ...

Στάλα στάλα ρουφώ τον έρωτά σου...κι αποκαλύπτομαι...
Μια μια οι αισθήσεις μου ξυπνούν και εισβάλλουν μέσα σου, χαϊδεύουν και διαβάζουν την ψυχή σου...
Μόνο αυτές δίνουν σ'αυτή την σημασία που της αξίζει... το ξέρεις άραγε?
(είναι κείνες που γνωρίζουν το βάρος της μ'ακρίβεια φτερού...)
Μόνο τούτες μπορούν να κάνουν τη σωστή μετάφραση σε όσα δουν γραμμένα βαθιά εκεί...
Γλώσσες πανάρχαιες και ξεχασμένες, χαμένες στο πέρασμα των αιώνων ξεδιπλώνουν ένα ένα τα μυστικά τους... κι η καρδιά σου φυλλομετράει το πόνο της για μια ακόμη φορά...μαζί με τις νοσταλγικές σου θύμησες... κι ας φόρεσε τα καλά της για να κάνει υπόκληση στο μέλλον...
Σε τούτης της βραδιάς το πέρασμα αποκρυσταλλώνονται όλες οι αναμνήσεις σε μια μόνο στιγμή... σε μια σκέψη μοιρασμένη στα δυο...μα εγώ απόψε μίσεψα μόνο το ένα...
Καλή σου νύχτα...

Φιλιά...

Αλλοτε τρυφερά, άλλοτε έντονα ερωτικά και παθιασμένα τα φιλιά μοιάζουν να έχουν δική τους οντότητα…
Είναι από μόνα τους μικρά άτακτα πλασματάκια που κάνουν διαρκώς ζημιές.
Κάποιες φορές πάνε και βρίσκουν με μιας τον κατάλληλο αποδέκτη φωλιάζοντας σαν πληγωμένα ζωάκια ακριβώς εκεί που πρέπει γεμίζοντας κάποιο κενό ενώ άλλες φορές τριγυρνούν αδέσποτα σαν τις άδικες κατάρες κάνοντας του κεφαλιού τους.
Και βρίσκουν τότε να επισκεφτούν τον πιο ακατάλληλο αποδέκτη…
Χώνονται σαν τα κακομαθημένα παιδιά στα πιο ακατάλληλα σημεία, σφηνώνουν πεισματικά και δε μπορείς να τα βγάλεις με τίποτα από κει…
Και είναι κρίμα και τόσο άδικο για τα άλλα τα "φρόνιμα" και υπάκουα εσύ να σκέφτεσαι διαρκώς αυτά που χαραμίστηκαν τόσο άδικα, ταξιδεύοντας σε λανθασμένους προορισμούς…

Ίσως μικρή να ήταν και απερίσκεπτη.
Ίσως παρέα δεν είχε, και βάλθηκε να βρεί.
Ίσως στην χαρά της ζωής δεν σκέφθηκε να πετάξει ψηλά. Ετσι βρέθηκε να πετά μέσα σε πλήθος ανθρώπων κι αυτοί ούτε που δώσαν σημασία στην ομορφιά των χρωμάτων της.

Ξέρεις... από καιρό ο άνθρωπος θεωρεί ότι είναι μόνος του σ’αυτόν τον κόσμο. 
Έχει πάψει να βλέπει τα χρώματα της φύσης ακόμη και αυτό που μέρες πρίν έγραψες στον φακό στρέφοντάς τον προς τον ουρανό. 
Κοιτάζει... αλλά δε βλέπει...
 
Δεν ήταν ο άνεμος που την έριξε στην γη.

Σίγουρα έχει νιώσει και πιο δυνατή στο μικρό παρελθόν της. 
Σίγουρα ξέρει να τα βάζει με τα στοιχεία της φύσης. Όμως σίγουρα δεν έμαθε και
δεν ξέρει ακόμη ότι ο άνθρωπος δεν είναι στοιχείο αλλά στοιχειό.
Ήταν ίσως κάποιο χέρι που την έριξε και στην συνέχεια σαλεμένη πιά και
προσπαθώντας να βρεί ουρανό, βρέθηκε εμπρός μου να χαζεύω το ανάλαφρο
πέταγμά της.
Όχι για πολύ… μια κυρία την έριξε στο πεζοδρόμιο.
Έμεινε λίγη ώρα. Τα φτερά δεν είχαν δύναμη να σηκώσουν το πληγωμένο σώμα.
Ίσως μια τελευταία προσπάθεια την έκανε να ανασηκωθεί και να φτερουγίσει λίγα μέτρα.
Ίσως η σκέψη σου να τη βοήθησε να βρεί την δύναμη.

Ξανάπεσε…
Περαστικοί δεν έβλεπαν το πορτοκαλί της χρώμα και την προσπερνούσαν.
 Ήταν βυθισμένοι στον ρυθμό της κατανάλωσης και της μακρινής μουσικής.
Μόνο μια μαμά έκανε νόημα στο παιδί της να προσέξει.

…και μόνο μία ζεστή αγκαλιά τόλμησε να την κρύψει στις παλάμες της και να της δώσει ανάσα από την δική της.
Για λίγο έμεινε στην σιγουριά που της έδινες κι ύστερα ίσως να πέταξε για μακριά. Ψηλά. Εκεί που είναι ο κόσμος της. Ελεύθερη πια. Με την ψυχή της να χαμογελά και την σκέψη της σ’εσένα και σε κάθε Άνθρωπο σε τούτη την γή.

Είναι όμορφο να βλέπεις χρώματα να πετούν και υπερήφανα πλάσματα να υπάρχουν.
Σκέπτομαι πως η ζωή τους είναι λίγη.
Λίγη για ποιόν ?
Για τις πεταλούδες που ταξιδεύουν στην πλάση πετώντας ?
Για τις πεταλούδες που το πέταγμά τους μοιάζει χορός στ’αστέρια…?
Η και για μας που αφήνουμε το χρόνο να περνάει μέσα από τα χέρια μας?