Μαύρη τρύπα... Λευκό κενό...

Πάντα ήθελα τόσο πολύ να ταξιδέψω… μακριά… στις εσχατιές του σύμπαντος… εκεί που σε συνάντησα...
Μ’αρεσε να χαζεύω το συμπαν μέσα από ένα τηλεσκόπιο… εστίαζα με προσοχή τα κάτοπτρα και γέμιζα μέσα μου χρώμα και σκοτάδι και λίγη από την απεραντοσύνη σου… μου ήταν μέχρι τώρα αρκετό…

Μα τώρα πια τίποτα δε μοιάζει να με χωράει… θέλω να ταξιδέψω μακριά εκεί στα πέρατα του κόσμου και του μυαλού σου… θέλω να ιππεύσω ένα κομήτη και να χαθώ σε ένα αέναο ταξίδι… εκεί που δεν υπάρχουν άνθρωποι, αισθήματα και λόγια  άλογα που πονάνε παρά μόνο ομορφες σκέψεις, άστρα, κομήτες και αστρική ύλη… αυτή την υπέροχη «ουσία» που συνδέει και δένει τα πάντα μέσα στο σύμπαν μεταξύ τους…

Σήμερα η μαύρη τούτη τρύπα που τόσο καιρό παρατηρούσα προσεχτικά από μακριά με διεκδικεί και δικαιώνει την ύπαρξή της… και γω παραδόξως για πρώτη φορά αφήνομαι να χαθώ στη βαρύτητά της κι όπου- όπως με βγάλει…

Λένε πως αν είσαι τυχερός δε θα χαθείς… ίσως βγεις σε έναν κόσμο που όλα είναι διαφορετικά… και γω θέλω τόσο πολύ να το πιστέψω...

Νιώθεις παγωνιά... το χιονόνερο σε περονιάζει κάνει τα κόκκαλα να πονούν, μια νιφάδα στέκεται απαλά πάνω στη μύτη σου... Θα ήταν προτιμότερο να καθίσεις απόψε κοντά στο τζάκι...Κι όμως για μια ακόμη φορά θες να πάρεις εκείνο το δρόμο... που ξέρεις και που σε ξέρει καλά τα τελευταία 5 χρόνια... 

Φοράς το σκουφί... χώνεσαι στο χοντρό σου μπουφάν και τρέχεις για μια ακόμη φορά εκεί... στο γνωστό μονοπάτι του οποίου γνωρίζεις κάθε στροφή και κάθε πέτρα... (ή έτσι τουλάχιστον νόμιζες...)

Και όμως... περίεργο πράγμα απόψε... όλα φαντάζουν τόσο άγνωστα... κοιτάζεις γύρω και τίποτα πια δεν είναι γνώριμο...εκείνο τ'αθάνατο στην άκρη του γκρεμού πότε φύτρωσε...?

 

 

...και τα κριαράκια μου φτάσανε αισίως τα 26...!

ΑΝ........

Test για γερά νεύρα και στομάχια...

Ερωτήσεις που δεν ζητούν απάντηση... αλλά επιβεβαίωση...
Γιατί ρωτάς αφού ξέρεις την απάντηση?

Υ.Γ. Ελπίζω τουλάχιστον να ένιωσες καλά...  :)

Σπασμένος καθρέπτης...

Ολα τα'χε η σημερινή μέρα...

Τη διαγραφή μιας ανάρτησης που δεν άρεσε... (αυτή με τη φατσούλα μου...)
Ωραίο καιρό...
Καλή διάθεση...
Γέλια...
Φιλιά...
Αγκαλιές..
Συγκίνηση...
Εξαψη...
Κομμένες ανάσες...
Σπάνιες σταγόνες ιδρώτα...
Μια σοκολάτα μοιρασμένη στα δυο...
Μια μικρή εύθραυστη καρδούλα για να θυμίζει...
Τη δύναμή μου ... δική σου...
Εσένα να ψιθυρίζεις την μικρή εκείνη λέξη που τόσο σου αρέσει να μου λες... (ναι είμαι... πολύ... :))
... κι έναν σπασμένο καθρέπτη... που όμως με τίποτα δεν είναι σε θέση να χαλάσει όλες αυτές τις μικρές στιγμές που περάσαμε σήμερα μαζί...

Μου λείπεις ήδη το ξέρεις?

24...

φτάσανε τα κριαράκια που με διαβάζουνε... Και είναι λογικό βεβαίως αφού πάντα ως κριός είχα καλή επικοινωνία και τριγυριζόμουνα από άλλα κριαράκια.


Γι'αυτό λοιπόν σήμερα θα δωσω γι'αυτά τις ερωτικές προβλέψεις της βδομάδας αυτής.

Happy New Year!!!! : Τα πας καλά, αγαπημένο μου πλάσμα, με τα καινούργια ξεκινήματα! Τυχαία σε έβαλαν άλλωστε να εγκαινιάζεις, το ζωδιακό κύκλο; Η καινούργια χρονιά ξεκινά για σένα με τις καλύτερες προοπτικές. Από τις πρώτες κιόλας ώρες του 2013 νιώθεις σαν στο σπίτι σου. Πίνεις (το Βόσπορο), κάνεις τσαχπινιές σε ό, τι κινείται και σου χαμογελάει κι αποδεικνύεις ότι, μπορεί να σε θεωρούν όλοι (και να είσαι, μεταξύ μας) «ετοιμοπόλεμο Κριάρι», αλλά δε μασάς και στον έρωτα. Άλλωστε, είναι οι δύο περιπτώσεις στις οποίες όλα επιτρέπονται - καθόλου τυχαίο, αλλά πάρα πολύ ωραίο! 

Happy New Fear: Στον 10^ο ηλιακό σου οίκο των κοινωνικών ρόλων και της καριέρας ο Ερμής συναντά τον Πλούτωνα και απαγγέλει το «μαύρα κοράκια, κόκκινα κοράκια, τι προμηνάνε τα μαύρα και τα κόκκινα κοράκια;». Να μη σε νοιάζει τι προμηνάνε! Πρωτοχρονιά έχουμε, θα ασχοληθούμε μετά τα Θεοφάνια με σκοταδοψυχιές, εντάξει;..... Εντάξει, λέω;

Επιστολή στον Άγιο Βασίλη

 
«Άγιε μου Βασίλη... ταλαιπωρημένος ξερόλας που έχει πάντα δίκιο ιδίως όταν έχει άδικο και αναζητά διεστραμμένο, αλλά άκακο άλιεν με δικά του ερωτικά εξαρτήματα, για να σαχλαμαρίσουν αρχικά και μετά να ερωτευτούν και να παντρευτούν ραγδαία.»
(Ναι, ναι, πάλι στων Υδροχόων την ανάγκη πέφτεις!)

Πηγή: Stardome.gr 

Ομορφιές.........

Τα ωραιότερα πράγματα στην γη δεν είναι πράγματα...

Τα σημαντικά τα βλέπουμε μόνο με τα μάτια της καρδιάς και είναι τα μόνα που δε λαθεύουν σε fata morgana και άλλες οφθαλμαπάτες.... τα μόνα που μπορούν να σκανάρουν τον καθένα πέρα από την όποια μάσκα ομορφιάς και καλοσύνης θέλει να πουλήσει... και δυστυχώς υπάρχουν πολλοί τέτοιοι γύρω μας...

 O λόγος που φέτος δε μου'βγαινε να στολίσω με φώτα...

Εύχομαι σε όλους το νέο έτος να τους δώσει ότι τους στέρησε το 2012...

Οσο για μένα... Θα εξακολουθώ να χρησιμοποιώ τη Φωτιά μου για να ζεσταίνω καρδιές, να πυρπολώ όνειρα και να γίνομαι καύσιμο για αστρικά ταξίδια, εντός κι εκτός κορμιού... ζώντας τη ζωή στο έπακρο...   :))

Φιλάκια και να περάσετε τέλεια απόψε!!

ΗΟΒΒΙΤ Vs AN

Για μια ακόμη μέρα τα σχέδιά μου καταποντίστηκαν κι αυτή τη φορά το φταίξιμο δεν ήταν της βροχής... Η δυσάρεστη έκπληξη ήρθε από τον ταμία όταν μου ανακοίνωσε ότι έχουν εξαντληθεί τα εισητήρια για την ταινία που θέλαμε...

Για το "ΑΝ" του Παπακαλιάτη ξεκινήσαμε... στο HOBBIT καταλήξαμε με μεταμεσονύχτια χασμουρητά στο στόμα γερμένοι ο ένας πάνω στον άλλον...
Περίεργη βραδιά...κι ο επίλογός της ακόμη πιο περίεργος...

Ωραίο εργάκι καλογυρισμένο... αλλά ακατάλληλο για μεταμεσονύχτια παράσταση...
Ενα βασίλειο ειρηνικό και πλούσιο... ένας καλός και άξιος βασιλιάς που όμως κάποια στιγμή έχασε το μέτρο...όσα περισσότερα του δίνονταν απλόχερα τόσο περισσότερα ήθελε... προκαλώντας το μένος των "Θεών" που για να τον τιμωρήσουν του έστειλαν τον κακό δράκο για να του καταστρέψει όσα είχε τόσα χρόνια πετύχει... 

Υ.Γ Για το 2013 θα ευχηθώ "όχι άλλες δυσάρεστες εκπλήξεις" αυτό μου είναι αρκετό...

When the going gets tough...

... the tough get going...

 

 

Kοινώς όταν τα σχέδια της Λιακάδας για τέννις στην κυριολεξία καταποντίζονται σε 11χιλιοστά βροχής η Λιακάδα δε το βάζει κάτω αλλά φοράει τη "στολή" της και μπαίνει στην κουζίνα για να δημιουργήσει ομορφιές για τους αγαπημένους της...

Από πάνω προς τα κάτω...
- Μηλόπιτα σκεπαστή με σφολιάτα...
- Μπουγάτσα σπιτική
- Και η βραβευμένη μου ανάμεσα σε 1.058 συνταγές απ'όλη την Ελλάδα τάρτα λαχανικών.
Την συνταγή θα τη βρείτε στο βιβλιαράκι που εξέδωσε η ΦΑΓΕ το 2000 με τις 10 καλύτερες συνταγές της χρονιάς με το όνομά μου από κάτω...
Δυστυχώς είμαι τόσο ψόφια που δεν έχω κουράγιο να την γράψω τώρα αλλά αν κάποιος θέλει ας μου γραψει και από την άλλη βδομάδα θα την έχει...

Η μέρα προβλέπει  ελαφρύ φαγητό με κρασάκι δίπλα στο τζάκι και χουχούλιασμα κάτω από τα παπλώματα... :))

Aπολογισμός ζωής...

Αγαπημένο μου ιστολόγιο μια ακόμη χρονιά γκρεμοτσακίζεται (ουστ στα τσακίδια να πάει!) και γω στο ξεκούμπισμά της φέτος αρνούμαι πεισματικά να κάνω τον απολογισμό της… (δεν θέλω άλλωστε να ψυχοπλακωθώ μιας και είμαι πολύ καλά τις τελευταίες μέρες…)

Προτιμώ να κάνω έναν απολογισμό ζωής… ξεκινώντας από αυτά που ήθελα και τελικά αυτά που κέρδισα ή που μου χάρισε απλόχερα η ζωή… Είναι απίστευτο δε πόσο πολύ έξω μπορείς να πέσεις στα σχέδιά σου όταν όλο το σύμπαν συνωμοτήσει για να στα καταστρέψει… (είναι αυτό που λένε ότι όταν ο άνθρωπος κάνει σχέδια ο Θεός γελάει…)

Ξεκινάμε λοιπόν…

Ηθελα να γίνω μπαλαρίνα… και έγινα βολλεϋμπωλίστρια… (ήταν το μόνο ανέξοδο που μπορούσαν να μου προσφέρουν οι γονείς μου παρόλο που είχα ταλέντο…)

Ηθελα να ολοκληρώσω σπουδές στο πιάνο όλα όμως συνηγορήσανε στο να μη γίνει ποτέ αυτό… Ετσι τα μόνα «πλήκτρα» που τελικά κατέκτησα ήταν αυτά του πληκτρολογίου όταν απέκτησα το δίπλωμα του τυφλού συστήματος δαχτυλογράφισης.

Ηθελα να πάρω ένα δίπλωμα ανοιχτής θαλάσσης για να μπορώ να κουμαντάρω μόνη μου ένα ιστιοπλοϊκό… το μόνο που μπορώ να κουμαντάρω από τα 18 μου είναι το αυτοκίνητό μου…

Ηθελα να μείνω Ν.Π με θέα τη θάλασσα και κατέληξα στα Β.Π περικυκλωμένη από βουνά και δάση…

Ηθελα να πάω 4^η Δέσμη και κατέληξα 3^η γιατί ήταν η μόνη που δεν είχε τα μαθηματικά που πάντα μισούσα… είναι γνωστό ότι η τετράγωνη μαθηματική λογική και εγώ έχουμε μαλώσει από τότε που προσπάθησα να την στρογγυλοποιήσω…

Ηθελα να γίνω δικηγόρος και ασχολήθηκα με το μάρκετινγκ και τις δημόσιες σχέσεις…

Από τα ελάχιστα που κατάφερα να πετύχω είναι να μάθω ιππασία... Τωρα πια μπορώ να ιππεύω ελεύθερη καλπάζοντας και να απολαμβάνω αυτή την υπέροχη αίσθηση ελευθερίας που μόνο το άλογο μπορεί να σου προσφέρει...

Πριν προλάβει κανείς να συνωμοτήσει με το Κοέλιο για να μου την πει ότι μάλλον δεν προσπάθησα αρκετά παρακαλώ να το ξανασκεφτεί, γιατί εγώ και μόνο εγώ ξέρω πόσο κάηκα από την πολύ προσπάθεια και τέλος κατάλαβα ότι τελικά τον τελικό προορισμό άλλος τον επιλέγει… Εμείς έχουμε μόνο τον έλεγχο του ταξιδιού… ποιο μέσο θα χρησιμοποιήσουμε για το ταξίδι… ποια ταχύτητα θα επιλέξουμε, πόσες στάσεις θα κάνουμε στη διαδρομή και ποιο δρόμο θα πάρουμε για να φτάσουμε στον προορισμό αυτό… τον προορισμό όμως που Άλλος επέλεξε για μας…

Εχοντας αυτό ως επίγνωση, κλείνω τούτη τη χρονιά μαθαίνοντας πλέον να παίρνω τα πράγματα όπως έρχονται προσπαθώντας για το καλύτερο με τη γνώση πάντα της πεπερασμένης μου ελευθερίας και επιλογής. Δεν κυνηγώ πια πράγματα απλά δέχομαι αυτά που έρχονται στα πόδια μου τόσο εύκολα κι αβίαστα λες κι όλα αποκτούν ένα άλλο νόημα… ένα νόημα πέρα από το προφανές…

 Οι αδυναμίες δεν κρύβονταν από τότε... πιπίλα στα 4.5 και περπάτημα ξυπόλητη! :))

Ομορφη βραδιά...

Ο χρόνος και η απόσταση μάταια προσπαθούν να αποσυνθέσουν τούτη τη σχέση...
Εκείνη στέκει πάντα όρθια... να παλεύει και να διεκδικεί το άφθαρτό της μέσα στο διηνεκές του χρόνου, ενάντια σε όλα τούτα... 

 Ηρθα για να μείνω... μην παίζεις όμως με την τύχη σου...