... στο βωμό του έρωτα...

Τάμα και θυμίαμα μαζί...
  της ηδονής σου ιερή στιγμή...

Εκεί σαν σκύψεις να γευτείς, της μήτρας μου της ιερής το μέλι.... θα χαθείς...........

ISO

Eίναι καιρός τώρα που παλεύεις να πάρεις αυτή την πιστοποίηση...
Πρέπει να συμβιβαστείς με την χαρτούρα...και να μάθεις να λειτουργείς με το είθιστε και το politically correct που σου λένε οι φίλες. 
Να μην φέρεσαι έτσι... 
Να μην νιώθεις έτσι... 
Να μην τρως τα μούτρα σου έτσι...
Κάτι παραπάνω θα ξέρουν, δεν μπορεί...

Παίρνεις λοιπόν χαρτί και κάνεις την λίστα:

- Καθάρισμα στα συρτάρια του μυαλού σου.......... check 

Διοτι καιρό τώρα έχεις αρχίσει το ξεκαθάρισμα-ξεσκαρτάρισμα και τα'χεις όλα να λάμπουν εκεί μέσα καινούρια  και μυρωδάτα μ' άρωμα λεβάντας έτοιμα να δεχτούν νέες μνήμες, νέες μουσικές κι εμπειρίες...

- Βουτιά με δείχτη δυσκολίας 1.8 στον πυρήνα της ψυχής σου........... check

Την εκτέλεσες άψογα την φιγούρα τόσο ώστε να απολαύσεις το χειροκρότημα των φιλενάδων και έπειτα στην έξοδο προς τα πάνω τσέκαρες αν υπάρχει κάποιο κρυμμένο συναίσθημα σε κάποια γωνιά... Ολα καλά... χαμογέλασες!

- Ξαφνική απροειδοποίητη έφοδος στα λημέρια της καρδιάς για επιθεώρηση... 

Να δεις... κλείδωσε? Αμπάρωσε καλά όπως την έχεις εδώ και μέρες προστάξει? Εβαλε τον συναγερμό σε λειτουργία?......... check!

Εχει πιάσει λίγο αράχνες σε κάποια σημεία αλλά δε μας νοιάζει! (ούτως ή άλλως μουσαφίρης εδώ μέσα δε θα ξαναμπεί κανείς...!)

Μας αρκεί που  εχει ανανήψει, τα σημάδια και οι ουλές έχουν αρχίσει να κλείνουν...είναι ακόμα εκεί γερή, δυνατή και φλογερή  για να την χαίρεσαι εσύ και μόνο εσύ!

Καιρός ήταν... Βαρέθηκες να την μοιράζεσαι τόσα χρόνια και να στην γυρνάνε κομμάτια...

Επειτα κοιτάς το σώμα και σου γελά ειρωνικά...

Γιατί ότι κι αν εσύ έκανες το σώμα έχει τη δική του μνήμη.

Και νιώθει...

Και πονάει...

Και θυμάται...
Και επιθυμεί...

το ξέρεις...?

- 

Είναι εκεί!

Και είναι δικά σου!
Μπορείς να τα παραχώσεις κάτω απο τον καναπέ σα σκουπίδια που θέλεις να κρύψεις...
Να τα βάλεις σ'ένα κοχύλι και να τα πετάξεις μέσα στη θάλασσα...
Να τα θάψεις βαθιά στην καυτή καλοκαιρινή άμμο...
Να τα νανουρίσεις γλυκά μέχρι να τα κοιμήσεις...
Μπορείς ακόμη να τα θάψεις βαθιά μέσα σου... στα πιο σκοτεινά συρτάρια της ψυχής και του μυαλού σου... δε θα καταφέρεις όμως τίποτα...
Κι αν ακόμη προσπαθήσεις να τους γυρίσεις την πλάτη και να τρέξεις μακριά τους εκείνα πάντα πιστά θα σ'ακολουθούν σα τον ίσκιο σου...
Σκύβεις το κεφάλι, κλείνεις τα μάτια ελπίζοντας, μα όταν τα ξανανοίγεις είναι πάντα εκεί!
... και είναι δικά σου.... τα δικά σου συναισθήματα ... και πιο ζωντανά απο ποτέ...
Για να σου θυμίζουν την αέναη και μάταιη αυτή μάχη...

Oνειρο θερινής νυχτός...

Nιώθω να πνίγομαι… ένας κόμπος ανεβαίνει στο λαιμό μου…τα μάτια μου καίνε από την προσπάθεια να μην αφήσω τα δάκρυα να κυλήσουν…

Νιώθω τόσο μόνη… τόσο κουρασμένη…και απογοητευμένη…διπλωμένη στα δυο σε στάση άμυνας σαν έμβρυο που δεν θέλει να αποκοπεί από την ασφάλεια της μήτρας του...
Νιώθω ευάλωτη... και αυτό με φοβίζει...

Πάει καιρός που έφυγες κι όμως εγώ σε νιώθω ακόμη κοντά μου… μέσα μου … με περισσότερο από έναν τρόπους…

Ο ήχος που ακούγεται μου φέρνει αναμνήσεις. Από τότε που έφυγες δε μπορώ να ακούσω πια μουσική… όχι τουλάχιστον τη μουσική που μοιραστήκαμε.

Κάθε μουσική πια παίρνει τη δική σου μορφή… και την φέρνει κοντά μου, τόσο αφόρητα κοντά μου που πονώ που δε μπορώ πια να σε αγγίξω… να σε νιώσω...

Κλείνω τα μάτια και αφήνομαι… ενας ήχος με βγάζει από τις σκέψεις μου. Είναι το τηλέφωνο που χτυπά… μα ποιος στο καλό τέτοια ώρα...?

Στην άλλη άκρη της γραμμής ακούω τη φωνή σου.

Σιωπή… παγωμάρα…Δε μπορώ να το πιστέψω…Δε μπορώ ν'ανασάνω...

Μύριες σκέψεις παιρνούν στιγμιαία από το μυαλό μου…

Τι να σου πω? ΤΙ ΝΑ ΣΟΥ ΠΡΩΤΟΠΩ??

Ο κόμπος στο λαιμό γίνεται λυγμός…

Τα μάτια πια θαμπά από τα δάκρυα … νιώθω την αλμύρα τους στο στόμα.

Πόσο θα ήθελα να ήσουν εδώ να ρουφούσες αυτά τα δάκρυα…

Δε μπορώ όμως ακόμη να μιλήσω… Εχω μπλοκάρει…

Προσπαθώ να χαμογελάσω… λες και μπορείς να με δεις.

Το μυαλό μου έχει θολώσει… Ακούω τη φωνή σου μα δεν ακούω τα λόγια…

Φράσεις κομμένες από δω κι από κει… σου έλειψα… έκανες λάθος…προσπάθησες γιατί  έτσι έπρεπε αλλά δε μπορείς τελικά μακριά μου…

Λόγια συγκεχυμένα που έρχονται να προστεθούν στην αταξία του μυαλού μου.

Τόσο καιρό κάθε μου σκέψη οδηγούσε σε σένα… Κάθε μου βήμα στα δικά σου σκαλοπάτια…

Και τώρα?  Δε μπορώ να ψελλίσω τίποτα...
«Μωρό μου…» σου λέω και είναι το τελευταίο που κατορθώνω να αρθρώσω μέσα από λυγμούς...

Το ξυπνητήρι χτυπάει και η αυλαία πέφτει αφήνοντας το happy ending για μια άλλη παράσταση…

Τούτη εδώ έκλεισε με το χειρότερο δυνατό τρόπο.


Y.Γ. Το όνειρο τελικά ήταν προφητικό μιας και μετά από 2 χρόνια πραγματοποιήθηκε έτσι ακριβώς! :)

Αssasin's tango...

Με κοίταξε η σιωπή μέσα από το δάκρυ μου και είδα το πρόσωπό της λουσμένο στις φλόγες του τζακιού... και είχε της μνήμης φως σκληρό...παρηγοριά τη λήθη... κι έμενε πάντα μοναχή στο τέλος της αβύσσου...σύμμαχος και πιστή φίλη της απογοήτευσης...

...................................
Κάπου εκεί... στο ημίφως της φωτιάς που έριχνε το τζάκι... ανάμεσα στην κορυφογραμμή του κορμιού μου που μετρούσες με τα χείλη σου... κάπου στη διαδρομή ανάμεσα στο στήθος και στους λαγόνες μου...

- Πέθανα...
- Αποκλείεται
- Πεθανα...
- Αποκλείεται!
- Πέθανα...
- Αποκλείεται τ'ακούς? Αποκλείεται!!


Οκ... δεν πέθανα... Με σκότωσες... Ευχαριστήθηκες τώρα? Kαι το έκανες ..."για ένα άδειο πουκάμισο... για μια Ελένη........................"

Δεν ξέρω...

Δεν ξέρω αν θα αγαπήσεις εμένα, τις μέρες μου ή τις νύχτες μου, τις ώρες της άγριας μοναξιάς μου, τον τρόπο που σου δίνομαι... ή μόνο το κορμί μου...

Μια στάλα αίμα απ'τα δαγκωμένα χείλη μου αν θα ρουφήξεις... 

Ενας ορίζοντας αιμάτινος ακόμα κι εσύ...

Εγώ απ’τη μεριά της ερημιάς και συ του παραδείσου.

Από στιγμή σε στιγμή σε περιμένω να’ρθεις να με βρεις... 

Θα μείνω σφιγμένη πάνω στο κορμί σου έναν μικρό αιώνα, θα γίνω γη να με ποτίσεις... φωτιά να με σβήσεις... χάδι και φιλί και έρωτας...

Στάλες αγάπης θα στάζουν στην καρδιά μου, θα τη μουλιάζουν... ρανίδες ηδονής ο ίδρωτας σου θα'ναι το καυτό σου χάδι...

Θα’ρθεις και θα γίνει ο χρόνος ελαστικός, θα χωρέσουν όλα... ένα απέραντο παρόν και το άγνωστο μέλλον...

Μη μ’αφήσεις... μόνο αγάπα με...

Είσαι η αποκομμένη σύνδεση με τη ζωή, το κομμάτι της ψυχής με τα όνειρα, η τρελλή χαρά, η ώρα του μικρού μου παραδείσου.

Μη μ’αφήσεις...

Η φωνή μου ψίθυρος και βόγκος ερωτικός και σπαραγμός του πόθου... ίδιος με το σπαραγμό της πεταλούδας σαν την παρασέρνει ο άνεμος και πέφτει νικημένη.......................................

Ντύνομαι το σκοτάδι...

Κι έρχεται μια στιγμή σα δυνατό ράπισμα για να σου δείξει πως δεν είσαι η εξαίρεση στον κανόνα... αλλά ο ίδιος ο κανόνας...

Bουτάς τότε την ψυχή σου για μια ακόμη φορά στο άπειρο της αβύσσου για να μη τη φθάσει, να μη τη δει ποτέ ξανά κανείς... ενώ σιγά σιγά απεκδύεσαι το φως που για χρόνια φοράς και βαδίζεις γυμνή  κι ανυπόδητη στο σκοτάδι, δρασκελώντας μνήμες και νοσταλγικές θύμησες που μόνο στο μυαλό σου ήταν τέτοιες... γιατί τώρα πια είναι καρφιά που μπήγονται στο πέλμα σου σε κάθε σου βήμα...γιατί τώρα πια ξέρεις ότι το 1 δεν είναι ένα και μοναδικό... αλλά μηδέν...και συ πάλευες τόσο καιρό με λάθος δεδομένα να λύσεις την εξίσωση...

Kι έρχεται μια νύχτα ολόφωτη σαν κι αυτή, που αναρωτιέσαι πως γίνεται κάθε βήμα που κάνεις μακριά του να σε φέρνει όλο και πιο κοντά............................

Δρόμοι διασταυρωμένοι - Ανθρωποι χαμένοι

Κάθε σταυροδρόμι που συναντάμε βαδίζοντας το μονοπάτι της ζωής μας, η μοναχική και μοναδική μας ψυχή συναντά αμέτρητες παρόμοιες με μας ψυχές.

Κάποιες από αυτές προχωράνε μπροστά μας προσπερνώντας μας βιαστικά, κάποιες άλλες μας ακολουθούν. 

Μερικές στην προσπάθειά τους να μας προσπεράσουν και να φανούν ανώτερες μας ρίχνουν κάτω και άλλες μετριόφρονες μας αγγίζουν απαλά, ταπεινά,  σαν το άγγιγμα ενός φτερού μέχρι να γίνουν ακουμπώντας μας ένα με εμάς χωρίς καν να το καταλάβουμε. 

Αυτές οι ψυχές είναι οι αληθινές αδελφές ψυχές, αυτές που δεν χρειάζεται να τους πεις, να τους μιλήσεις καν. (Λένε ότι η αγάπη είναι τυφλή, αλλά η φιλία διαισθητική)

Ξέρουν τι σκέφτεσαι πριν ακόμη το ξεστομίσεις... πριν καν το γράψεις... συντονίζοντας κάθε εγκεφαλικό τους κύτταρο με τα δικά σου...

Ξέρουν πως νιώθεις ακόμη κι όταν δεν το ξέρεις εσύ...
 Σε διαβάζουν και καταλαβαίνουν το νόημα πίσω από τις λέξεις σου...

Ψυχανεμίζονται το κάθε σκίρτημα της καρδιάς σου πριν ακόμη το βιώσεις...

Αυτές εξωτερικεύουν τα πάντα... σου βγάζουν τον αληθινό σου εαυτό αβίαστα...χωρίς καν να προσπαθούν. 
Σε "βλέπουν" χωρίς καν να χρειαστεί να σε κοιτάξουν...
Σε βλεπουν ... όταν οι άλλοι απλά σε κοιτάνε... 
Δε σε τοποθετούν σε βάθρο γιατί ξέρουν ποιος είσαι...

Αυτές οι ψυχές μένουν για πάντα!

Αυτές ευχαριστώ για αυτό που είμαι, μ’αυτές θέλω να βαδίζω μαζί στο ίδιο μονοπάτι αιώνια…

 

Είναι αδύνατο να μετρήσω πόσοι άνθρωποι έχουν περάσει από τη ζωή μου.

Ούτε εσύ μπορείς. Δε σου συνιστώ να δοκιμάσεις να το κάνεις.
Ακόμα κι αν το καταφέρεις είμαι σίγουρη ότι θα καταλήξεις σε έναν τραγικά μεγάλο αριθμό… Δε θα βγάλεις άκρη…
Σε κάποιους μπορεί να έβαλες εσύ ένα μεγαλοπρεπές ‘Χ’ μετά από μια ασήμαντη αφορμή...(βέβαια αυτό είναι το πιο πιθανό να μην το παραδεχτείς ποτέ)

Μπορεί βέβαια να είχες και τους λόγους σου…
Αυτό βέβαια ίσως να το πιστεύεις μόνο εσύ…

Κάποιοι άλλοι, από την άλλη μεριά, ίσως κάνανε το ίδιο με ‘σενα. Σε διέγραψαν γράφοντας "Τέλος" αφήνοντας σε σένα να βάλεις μόνο την τελεία και την παύλα... τιμής ένεκεν για να μη σου κακοφανεί τόσο πολύ...λες και γλυκαίνει ο πόνος σαν λες εσύ την τελευταία λέξη...

Μπορεί η αφορμή να ήταν ασήμαντη.
Αλλά και πάλι, το πιο πιθανό είναι να μην το παραδεχτούν ποτέ.

Μπορεί να είχαν και τους λόγους τους, την ορθότητα των οποίων υποστηρίζουν αυτοί και μόνο…

Είναι και η άλλη περίπτωση βέβαια, η φαινομενικά ανώδυνη… 

Εκείνη που απλά αφήνεστε…Ο ένας αναβάλει, ο άλλος ξεχνάει… (συνήθως στις φιλίες)
Κι αν θυμηθεί, το αναβάλει κι αυτός… Στα ‘προσεχώς’ και τελικά τα τρώει όλα όσα μέχρι τώρα ζήσατε η σκόνη και η λήθη… Ομως σε κάθε περίπτωση έδωσες και πήρες. Ακόμα κι αν δεν ήθελες, ακόμα κι αν δεν το κυνήγησες…
Ακόμα κι αν νομίζεις το αντίθετο… Μη γελιέσαι όμως… Έξυπνο παιδί είσαι… 

Εμαθες… και… τους έμαθες μονοπάτια. Σμίλεψες εσύ αυτούς κι αυτοί εσένα.

Εστω κι αν έγινε άθελά σας. Μ’ ένα καλό λόγο ή ένα κακό, με ένα χαμόγελο, με μια παρουσία απλά ή με την απουσία, μ’ ένα λάθος, ένα ψέμα, με κάτι καινούριο ή με κάτι παλιό, με κάτι κοινό ή με κάτι ξένο. Και αν δεν μπορείς να κάνεις κάποιον ευτυχισμένο με την παρουσία σου κάντον με την απουσία σου... κι αυτό δεν είναι καθόλου λίγο...

 

Οταν κάποιος είναι στη ζωή μας για κάποιο λόγο, συνήθως απαντά σε μία ανάγκη μας που με κάποιο τρόπο έχουμε εκφράσει. Εχει έρθει για να μας βοηθήσει σε μια δυσκολία, να παρέχει καθοδήγηση ή υποστήριξη, για να μας συνδράμει φυσικά, συναισθηματικά ή πνευματικά.
Μοιάζει θεόσταλτος και είναι. Είναι εκεί για το λόγο ακριβώς που τον χρειαζόμασταν...

Οταν κάποιος είναι στη ζωή μας έχει έρθει για να μας δώσει ένα μάθημα…

Μετά, χωρίς να κάνουμε κάτι λάθος και ίσως ακόμα σε μια άβολη στιγμή και παρ’ ότι μπορεί να πληγωθούμε, η σχέση θα τελειώσει. Κάποιος από τους δύο θα πει ή θα κάνει κάτι που θα βάλει τέλος.

Μπορεί ο άνθρωπος αυτός να πεθάνει.
Μπορεί απλώς να φύγει μακριά μας.
Κάποιες φορές, μπορεί να ενεργήσει με τέτοιον τρόπο που να μας αναγκάσει να πάρουμε θέση. 
Αυτό που πρέπει να κατανοήσουμε είναι ότι, η ανάγκη μας τη δεδομένη στιγμή που μπήκε στη ζωή μας βρήκε ανταπόκριση, η επιθυμία μας εκπληρώθηκε, οπότε η δουλειά του ανθρώπου αυτού τελείωσε.

Η προσευχή μας πήρε απάντηση και είναι ώρα να προχωρήσουμε.
 

Νοιώθω γι’αυτό την ανάγκη να ευχαριστήσω: 
Tον Ηλία που μου έμαθε ότι η πραγματική αγάπη ποτέ δεν είναι αρκετή όταν με τον άλλον δεν είσαι συμβατός…

Tο Γιάννη που μου είπε ότι η Lady of Avalon - Λιακάδα είναι δυνατή αλλά πρέπει και να το δείχνει…

Τον Θοδωρή που με έμαθε να μη διαπραγματεύομαι την περηφάνια μου… 
Tην κολλητή μου Εβελυν που με έμαθε πόσο ευαίσθητοι αλλά και πόσο καλοί ηθοποιοί είναι οι «καρκίνοι»...

Τον Απόστολο που μου εξήγησε ότι όλα συμβαίνουν για κάποιον λόγο.

Tην αδελφή μου Βούλα που την έβλεπα πάντα να γελάει, ακόμα και όταν όλη της η ζωή κρεμόταν από μια μια λεπτή κόκκινη κλωστή…
Τον Ζήση που μου έμαθε ότι δεν έχω ανάγκη από κοπλιμέντα…
Τον Λεονάρδο που μου έδειξε ότι η αγάπη δεν ξεχνιέται... 

Την Αθηνά γιατί μου έμαθε την υπομονή.
Τον Γιώργο γιατί ήρθε όταν χρειαζόταν και έφυγε όταν έπρεπε.
Την Τζένη που ήταν η πρώτη που μου το είπε…"Ολα είναι μέσα στο μυαλό…"

Τον Φίλιππο που με έμαθε ότι δεν αξίζει να στεναχωριέμαι για όποιον δε με εκτιμά…
Και άλλους τόσους και τόσους…

Ενα ευχαριστώ, γιατί στην τελική είμαι κάτι από εσάς και είσαστε κάτι από ‘μένα. 

Εστω και άθελά μας…

( ... Αφιερωμένο σε μια ψυχή που κάνει νέο ξεκίνημα ...)

Ανοίξαμε και σας περιμένουμε... :)

Καλό κι ερωτικό Φλεβάρη σας εύχομαι!
Ο έρωτας είχε πάντα μια ξεχωριστή θέση στη ζωή μου...
Ηταν πάντα για μένα η πιο μεγάλη πηγή έμπνευσης και προβληματισμού...
Δίχως υπερβολές η πιο μεγάλη κινητήριος δύναμη...
Ερωτευμένη έχω ζωγραφίσει τα καλύτερα έργα μου, που πια κοσμούν τον χώρο του αγαπημένου εκείνου που μου τα ενέπνευσε, τις πιο εμπνευσμένες αναρτήσεις, (διόλου τυχαίο ότι σε τούτο το χωρο οι πιο αγαπημένες σας αναρτήσεις ήταν κατά κοινή ομολογία από την ετικέττα "ΕΡΩΤΑΣ"),τα πιο όμορφα κείμενα ήταν πάντα εκείνα που είχαν μέσα το ρήμα "νιώθω" πλούσια σε συναισθήματα αλλα και πόνο... τα πιο όμορφα λόγια τα έχω ψιθυρίσει με υγρό από τον πόθο και τον ιδρώτα κορμί ...

Η προσωποποίηση της αντίφασης:
Μια δυναμική και καταιγιστική ως φωτιά Κριός που όμως στα συναισθηματικά κινείται και λειτουργεί ως καρκίνος (λέγε με σελήνη στον καρκίνο). 
Τι χειρότερο απ'αυτό? ... τίποτα... μη το ψάχνεται!.. δεν υπάρχει σας λέω!!
Πιο κάτω πεθαίνεις από έρωτα...! :))
Μια γυναίκα πολύ δυνατή που όμως γίνεται πολύ ευάλωτη όταν ερωτεύεται...
Που εξαντλεί όλα της τα νάζια σ'αυτόν που αγαπά...
Ενα "σκληρό καρύδι" που μπορεί να  λιώσει σαν βούτυρο στη θέα ενός αγαπημένου...
Νιώθω ότι γεννήθηκα για ν'αγαπώ... το να με αγαπούν δεν είναι για μένα αρκετό...και ούτε πάντα το ζητούμενο...αρκετό για μένα είναι να μπορώ να ξετυλίγω ελεύθερα την αγάπη μου πάνω σε κάποιον και κείνος να την απολαμβάνει...αυτό με γεμίζει...

Γι'αυτό δε μπορώ παρά να  αφιερώσω αυτό τον μήνα στον έρωτα.
Το διάστημα αυτό θα αναδημοσιεύσω τις πιο ερωτικές μου αναρτήσεις και θα τις αφιερώσω σε όσους νιώθουν ότι είναι ερωτευμένοι... 
Εγώ πάντως δηλώνω αιωνίως ερωτευμένη.
Αλλωστε... δε θα μπορούσε να'ναι αλλιώς μια Λιακάδα... :)
Σας φιλώ γλυκά!

Υ.Γ. Και επειδή Αγάπη και Ερωτας σε τούτη την ανάρτηση κάπως μπερδεύτηκαν θα κάνω ότι μπορώ για να τραβήξω μια λεπτή κόκκινη γραμμή ανάμεσά τους σε επόμενη ανάρτηση. Υπόσχεση! :)