Ο γύρος του κόσμου σε 6 ώρες!

 

Οταν έλεγα ότι μου αρέσει το ταξίδι με το τρένο δεν είχα ακριβώς αυτό στο μυαλό μου.

Είμαι όμως άνθρωπος πρακτικός και αν αυτό μάλιστα συνδυάζεται με μια πιο οικονομική - οικολογική στάση ζωής γιατί όχι? 

Λέμε ναι στις νέες τεχνολογίες που δεν ρυπαίνουν, αλλα αναρωτιέμαι... θα προλάβω εγώ να το δοκιμάσω? :)

.

Το σώμα μας είναι δικό μας. Όσο δικό μας είναι το μυαλό μας, όσο δική μας είναι και η ψυχή μας.

Όλοι κοιτάμε να το έχουμε υγιές και όμορφο… και όλοι διατεινόμαστε πως το σεβόμαστε. 
Όμως η ευχαρίστησή του θεωρείται πράγμα κακό.

Το μυαλό έχει το δικαίωμα να ευχαριστιέται το καινούριο, τη γνώση, να ικανοποιεί την περιέργειά του, να ερευνά και να μαθαίνει. 
Η ψυχή να μεθάει με την τέχνη και να πλημμυρίζει από αγαλλίαση και συναισθήματα όλο πάθος.
 Το κορμί όμως όχι. Δεν είναι σωστό... Δεν είναι πρέπον...
Είναι όμως άδικο!

Με χίλια ζόρια έχουμε καταφέρει να μπορούμε να του δίνουμε κάποια χαρά πότε-πότε, χωρίς να νοιώθουμε ενοχές. Αλλά σε γενικές γραμμές… Ντρεπόμαστε… ντρεπόμαστε βαθιά.

Μια φίλη μου νοιώθει άσχημα, ακόμα και που βλέπει όνειρα ερωτικά.

Τη στοιχειώνουν… ντρέπεται…

Η πορνογραφία και τα βοηθήματα θεωρούνται στα όρια της διαστροφής… (μμμ… δε λέω όχι…μπορεί και να’ναι…) Πολλοί χωρίζουν άμα πιάσουν το σύντροφό τους να αυτοϊκανοποιείται μπροστά σε μια τηλεόραση (μα είναι αυτός λόγος? Στο κάτω κάτω αν δεν ικανοποιήσεις το σύντροφο ή αυτό θα κάνει ή θα τρέξει σε άλλη αγκαλιά…)

Μην πάμε σε «παρεκκλίσεις»… Ακόμα κι αυτοί οι «φιλελεύθεροι» (με τον ευρύτερο όρο της λέξης και όχι με τον άλλο, τον καινούριο) τις αντιμετωπίζουν με political correctness… τύπου «Δεν πρέπει να σχολιάζεις τον ανάπηρο…»

Οι περισσότεροι απλώς ντρέπονται να αναφερθούν σ’ αυτά τα θέματα. Ντρέπονται και να τα ακούν. Ντρέπονται και να τα σκεφθούν… Ακόμα κι οι κολλητοί τα συζητούν με μια αίσθηση παραπτώματος να αιωρείται στο δωμάτιο και στην ψυχή τους. Και αν τα καλοσκεφθούν, έχουν έτοιμη μέσα τους μια μομφή για τον φίλο… μην πούμε για την φίλη και μπούμε σε άλλα χωράφια…

Το να κάνεις έρωτα θεωρείται στην ουσία ανήθικο… πλην με τον έναν και μοναδικό σύντροφο που έχεις επιλέξει και συστήσει επισήμως στην κοινωνία. Και με τον έναν και μοναδικό τρόπο που σου έχει επιλέξει και συστήσει η κοινωνία. Κι αυτό στα κρυφά… μην τυχόν και μας ακούσει η μαμά, τα παιδιά, οι δίπλα…

Και οι κρεβατοκάμαρες των ρομαντικών ζευγαριών γεμίζουν ψιθύρους: «Όχι, αγάπη μου… Μα τι λες?
Τι είναι αυτά που μου ζητάς? Προς Θεού… Ανώμαλοι είμαστε?» Ψιθύρους που αργά ή γρήγορα σωπαίνουν… που πνίγονται μέσα στα «νορμάλ» ροχαλητά.

Και τα κρεβάτια της «αμαρτίας» ήταν, είναι και θα είναι πάντα γεμάτα… εκεί όπου όλα επιτρέπονται… Και που όλα όμως με κάποιον τρόπο πληρώνονται… Και πάντα οι παραπιεσμένοι θα καταφεύγουν ακόμα και στο βιασμό ή το φόνο για να πληρώσουν μέσα τους τη στέρηση.

Ποιος κατέστησε το σώμα μας αμαρτωλό?
Ποιος διάολε(!) το διαχώρισε από τον υπόλοιπο εαυτό μας;?

Μέσα στις παλάμες κρατάμε το φθαρτό του κόσμου...
Kρατάμε την αντανάκλαση και τις τεθλασμένες εικόνες μιας πραγματικότητας που πολλές φορές πληγώνει.
Μέσα στη ψυχή όμως, υπάρχουν τα πρόσωπα, τα συναισθήματα, οι εικόνες και οι αγάπες που κανένας δεν μπορεί να λεηλατήσει...

Let her go...

Πολλές φορές χρειάζεται το σκοτάδι για να καταλάβουμε την απουσία του φωτός...

Εν αρχή ήν ο Λόγος...

 

Ο Λόγος, δηλαδή ο ήχος...!

Γιατί όλα ξεκίνησαν από ένα Bing Bang... 

Γιατί γεννηθήκαμε μέσα από ένα κλάμα... 

Από την αρχή της ζωής μας, τις πρώτες μας στιγμές, ο ήχος μας επηρεάζει...δονώντας μας ανάλογα...

Η εκφορά του ονόματός μας μπορεί να μας στιγματίσει για πάντα, μιας και μεταφέρει με το δικό της τρόπο πληροφορία στον εγκέφαλό μας και τον κάνει να δονείται σε ιδιαίτερη, πολύ συγκεκριμένη συχνότητα. 

Δεν είναι τυχαίο πως οι επιστήμονες ανακάλυψαν ότι άλλο είδος μουσικής είναι ιδανικό για τον ύπνο, άλλο για την αυτοσυγκέντρωση στη δουλειά,  κι άλλο είδος που μας κάνει πιο ευφυείς (πχ Μότσαρτ).Oύτε βέβαια είναι τυχαίο ότι οι ιθαγενείς σαμάνοι χρησιμοποιούν συγκεκριμένο ήχο για να πέσουν σε έκσταση, και μέσα  από αυτή τη trance κατάσταση διευρύνουν μ'αυτό τον τρόπο την συνείδησή τους. Αυτό συμβαίνει γιατί κάθε ήχος ερεθίζει διαφορετικά κομμάτια του εγκεφάλου μας με εντελώς διαφορετικό τρόπο. 

Δείτε το πείραμα και θα καταλάβετε τι εννοώ. Στο πρώτο βίντεο με μουσική υπόκρουση και τις διαβαθμίσεις των συχνοτήτων για να δείτε πως αλλάζει σχήμα η άμμος, η κοινή άμμος τοποθετημένη πάνω σε ένα μεταλλικό πιάτο όταν δονείται σε συγκεκριμένες συχνότητες.

Αν αντέχετε να ακούσετε τον ήχο που παράγουν οι διαφορετικές συχνότητες στις οποίες δονείται το πιάτο δείτε και το παρακάτω βιντεάκι. Κι αυτο είναι ενδιαφέρον...

Για μένα αυτό είναι αρκετό για να μου αποδείξει πως υπάρχει Θεός (προς πείσμα αυτών που δεν πιστεύουν) που δίνει σημασία ακόμη και στα πιο απλά και δεν αφήνει τίποτα στην τύχη... (εκτός κι αν εσείς βλέπετε κάτι τυχαίο εδώ)
 Οχι... ο Θεός δεν παίζει ζάρια αγαπητοί μου φίλοι... Ο Θεός "ζωγραφίζει"!

Υ.Γ. Θέλω να μου πείτε πιο είναι το αγαπημένο σας σχήμα. Εμένα είναι στο πρώτο βιντεάκι στο 3.04 και στο 3.21 (σορρυ δε μπορώ να διαλέξω ένα :)

Eτσι............

Ἀναρωτιέμαι μερικὲς φορές: εἶμαι ἐγὼ ποὺ σκέφτομαι καθημερινὰ πὼς ἡ ζωή μου εἶναι μία; Ὅλοι οἱ ὑπόλοιποι τὸ ξεχνοῦν; Ἢ πιστεύουν πὼς θὰ ἔχουν κι ἄλλες, πολλὲς ζωές, γιὰ νὰ κερδίσουν τὸν χρόνο ποὺ σπαταλοῦν;

Μοῦτρα. Ν᾿ ἀντικρίζεις τὴ ζωὴ μὲ μοῦτρα. Τὴ μέρα, τὴν κάθε σου μέρα. Νὰ περιμένεις τὴν Παρασκευὴ ποὺ θὰ φέρει τὸ Σάββατο καὶ τὴν Κυριακὴ γιὰ νὰ ζήσεις. Κι ὕστερα νὰ μὴ φτάνει οὔτε κι αὐτό, νὰ χρειάζεται νὰ περιμένεις τὶς διακοπές. Καὶ μετὰ οὔτε κι αὐτὲς νὰ εἶναι ἀρκετές. Νὰ περιμένεις μεγάλες στιγμές. Νὰ μὴν τὶς ἐπιδιώκεις, νὰ τὶς περιμένεις.

Κι ὕστερα νὰ λὲς πὼς εἶσαι ἄτυχος καὶ πὼς ἡ ζωὴ ἦταν ἄδικη μαζί σου.

Καὶ νὰ μὴ βλέπεις πὼς ἀκριβῶς δίπλα σου συμβαίνουν ἀληθινὲς δυστυχίες ποὺ ἡ ζωὴ κλήρωσε σὲ ἄλλους ἀνθρώπους. Σ᾿ ἐκείνους ποὺ δὲν τὸ βάζουν κάτω καὶ ἀγωνίζονται. Καὶ νὰ μὴν μαθαίνεις ἀπὸ τὸ μάθημά τους. Καὶ νὰ μὴ νιώθεις καμία φορὰ εὐλογημένος ποὺ μπορεῖς νὰ χαίρεσαι τρία πράγματα στὴ ζωή σου, τὴν καλὴ ὑγεία, δύο φίλους, μιὰ ἀγάπη, μιὰ δουλειά, μιὰ δραστηριότητα ποὺ σὲ κάνει νὰ αἰσθάνεσαι ὅτι δημιουργεῖς, ὅτι ἔχει λόγο ἡ ὕπαρξή σου.

Νὰ κλαίγεσαι ποὺ δὲν ἔχεις πολλά. Ποὺ κι ἂν τὰ εἶχες, θὰ ἤθελες περισσότερα. Νὰ πιστεύεις ὅτι τὰ ξέρεις ὅλα καὶ νὰ μὴν ἀκοῦς. Νὰ μαζεύεις λύπες καὶ ἀπελπισίες, νὰ ξυπνᾶς κάθε μέρα ἀκόμη πιὸ βαρύς. Λὲς καὶ ὁ χρόνος σου εἶναι ἀπεριόριστος.

Κάθε μέρα προσπαθῶ νὰ μπῶ στὴ θέση σου. Κάθε μέρα ἀποτυγχάνω. Γιατὶ ἀγαπάω ἐκείνους ποὺ ἀγαποῦν τὴ ζωή. Καὶ ποὺ ἡ λύπη τους εἶναι ἡ δύναμή τους. Ποὺ κοιτάζουν μὲ μάτια ἄδολα καὶ ἀθῷα, ἀκόμα κι ἂν πέρασε ὁ χρόνος ἀδυσώπητος ἀπὸ πάνω τους. Ποὺ γνωρίζουν ὅτι δὲν τὰ ξέρουν ὅλα, γιατὶ δὲν μαθαίνονται ὅλα.

Ποὺ στύβουν τὸ λίγο καὶ βγάζουν τὸ πολύ. Γιὰ τοὺς ἑαυτούς τους καὶ γιὰ ὅσους ἀγαποῦν. Καὶ δὲν κουράζονται νὰ ἀναζητοῦν τὴν ὀμορφιὰ στὴν κάθε μέρα, στὰ χαμόγελα τῶν ἀνθρώπων, στὰ χάδια τῶν ζώων, σὲ μιὰ ἀσπρόμαυρη φωτογραφία, σὲ μιὰ πολύχρωμη μπουγάδα.

Ὅσο κι ἂν κανεὶς προσέχει
ὅσο κι ἂν τὸ κυνηγᾶ
πάντα, πάντα θά ῾ναι ἀργά,
δεύτερη ζωὴ δὲν ἔχει...

Ο. Ελύτης

Το χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου

Είχε απ΄ώρα βγει απ'το ντουζ και τώρα καθόταν τυλιγμένη στην πετσέτα της με τα μαλλιά της να στάζουν στο πάτωμα της βεράντας.
Εστειλε το βλέμμα της απέναντι στο λιόγερμα μα κείνο γύρισε πίσω διψασμένο για θάλασσα.
Ηταν η πρώτη φορά στη ζωή της που το δωμάτιό της δεν ήτανε όπως το ήθελε...
Πάντα φρόντιζε να διαλέγει επιμελώς το δωμάτιο των διακοπών της.
Προσπαθούσε να έχει δωμάτιο δυτικό με θέα στη θάλασσα, αφενός για να βλέπει κάθε απόγευμα τον ήλιο να βυθίζεται μέσα της... αφετέρου για να μην ξυπνάει νωρίς το πρωί...
Αυτή τη φορά όμως ο ήλιος έπεφτε πίσω από κάποιο νησί που υπήρχε στον ορίζοντα, χανόνταν ξαφνικά πίσω από κάποιες έρημες βραχονησίδες που ενώ το πρωί στα φωτογραφικά της τοπία τις βρήκε γραφικές τώρα ένιωθε πως της χαλάγαν τη στιγμή...
Τι παραξενιά κι αυτή...
Ναι, ήταν παράξενη... Ομως όσο παράξενη κι απαιτητική ήταν στη ζωή της, γι'αυτήν στις διακοπές τα πράγματα ήτανε πιο απλά...
Γιατί τότε μόνο δυο ήτανε τα ζητούμενα: ήλιος και θάλασσα...
Αγαπούσε πολύ το αγγιγμα του ήλιου στην επιδερμίδα της... εκείνο το περίεργο μυρμήγκιασμα που απλωνόταν σ'ολο της το κορμί κάθε που ξάπλωνε κι αφηνόταν στα χάδια του...
Αγαπούσε πολύ και τη θάλασσα, ιδιαίτερα τις στιγμές που με καμμένα τα πόδια από την άμμο ετρεχε και χωνόταν μέσα της... βύθιζε όλο της το κεφάλι και βαπτιζόταν σ'εκείνη.
Αν η θρησκεία μπορούσε να'ναι αλλιώς για κείνη θα'ταν σίγουρα η θάλασσα...
Κι ο ήλιος...
Της άρεσε να τον βλέπει να γέρνει πάνω της, να σμίγει μαζί της σ'ένα ολιγόλεπτο γλυκό φιλί...
Κάθε φιλί κι ένας μικρός θάνατος...
Ψυχικό καθαρτήριο τούτη η στιγμή την παρακολουθούσε κάθε μέρα ευλαβικά και κάθε μέρα ήταν μια διαφορετική για κείνη εμπειρία... μια μικρή στιγμή που ζύγιζε πολύ μέσα της...
Εκλεισε τα μάτια της και φαντάστηκε για μια στιγμή τις αναμνήσεις της στιβαγμένες δίπλα στις άλλες της αποσκευές. Ηταν η μόνη βαλίτσα που δεν είχε ανοίξει από τη μέρα που ήρθε.
Τι στο καλό της ήρθε και την κουβάλησε μαζί?
Ηταν εκεί στην άκρη με ένα τεράστιο  αυτοκόλλητο που έγραφε επάνω "ΕΥΘΡΑΥΣΤΟΝ" και της χαμογελούσε πειραχτικά... Σκέφτηκε ότι έπρεπε να την ανοίξει να ξεμυρίσουν από την κλεισούρα, όλα όσα είχε τόσο επιμελώς πακετάρει από καιρό εκεί μέσα... Αγάπες, φιλίες, σχέσεις των τελευταίων χρόνων...
Ισως αυτά να θέλανε και μια μπουγάδα για να ξεβρωμίσουν.
Ισως έπρεπε και να τα ξεσκαρτάρει...
Αυτή όμως ήτανε διακοπές και δεν σκόπευε να χαραμίσει χρόνο στις διακοπές της για κάτι τέτοιο...
Εριξε ένα μακρύ αέρινο φόρεμα πάνω της και με την μηχανή στο χέρι έτρεξε να προλάβει ένα ακόμη ηλιοβασίλεμα...

Είναι φοβερό πως αλλάζει το τοπίο στιγμή τη στιγμή σ'ένα δειλινό... Και αυτό που μ'αρέσει πολύ σ'αυτό είναι ότι ποτέ δεν είναι ίδιο...

Who is who!

Οταν τα τετράποδα μεταμφιέζονται για να μοιάζουν... :)  (να'ναι καλά το photoshop!!)
Δώστε λίγο χρόνο στον ευατό σας πριν περάσετε στην επόμενη φωτογραφία μήπως και ανακαλύψει σε ποιον διάσημο μοιάζει το ζωάκι....
Μετά κατεβαίνοντας πιο κάτω θα βρείτε την απάντηση...
Για να δω... Εσείς πόσες απαντήσεις βρήκατε?

Captain Jack Sparrow

Audrey Hepburn

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Che Guevara 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Michael Jackson  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 Albert Einstein

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 Austin Powers

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Οzzy Osbourne

 

 

 

 

Elvis Presley

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Grace Kelly

 

 

Yoda

 Jimi Hendrix

 

 

John Wayne

  

 

Οταν η ανία βαράει κατακούτελα...

Τελευταία κάτι η καλοκαιρινή ραστώνη κάτι η απόλυτη ηρεμία σπίτι επειδή λείπει η μικρή με έχει πιάσει απίστευτη βαριεμάρα...!
Τι να κάνω, τι να κάνω... κάθησα και έφτιαξα ένα μικρό mobile (ξέρετε απ'αυτά τα κρεμαστά που βάζουμε το καλοκαίρι στο σπίτι μας ή στις αυλές μας)
Το συγκεκριμένο φτιάχτηκε για να κοσμίσει το μπαλκόνι μου.
Δεν ξέρω αν σας αρέσει το αποτέλεσμα. Εγώ με κοχύλια ήθελα να το φτιάξω αλλά επειδή είχα αυτά τα μουράνο ψαράκια από κάποια μπομπονιέρα είπα να τα εκμεταλλευτώ και να τα στολίσω ετσι...
Φυσικά εσείς μπορείτε να αντικαταστήσετε τα γυαλικα ψαράκι με αληθινά κοχύλια όμως τότε προσέξτε τι χρώματα κορδέλας θα χρησιμοποιήσετε γιατί οι τόσο έντονες και παρδαλές δεν πηγαίνουν!

Τι χρειάστηκα:

• Ενα στρογγυλό στεφάνι από λυγαριά...
• Ενα κουδουνάκι που έβαλα στο κέντρο για να δίνει μια νότα (λα νομίζω :-p) με το φύσημα τ'ανέμου
• Μπόλικες χρωματιστές κορδελίτσες (εγώ ποτέ δεν τις πετώ από τα δώρα όλα τα ανακυκλώνω με τον έναν ή τον άλλον τρόπο)
• Σχοινάκι για να το ζυγοσταθμίσω και για το κρέμασμα από την πέργκολα
• Τα γυαλινα θαλασσινά (αστερίες, ψαράκια)

Ελπίζω το αποτέλεσμα να σας αρέσει. Εμένα μ'αρέσει γιατί έδωσε χρώμα και με την κίνηση του αέρα χτυπάει το κουδουνάκι, κινούνται οι κορδέλες και φαίνεται υπέροχο. Τι λέτε κι εσείς?

Μάθημα ζωής

Στις πιο μεγάλες δυσκολίες της ζωής πάντα γνωρίζεις τους πιο απίθανους ανθρώπους.
Λες κι είναι άγγελοι σταλμένοι... ή από μηχανής Θεοί για να σε σώσουν, να σε στηρίξουν, να διευρύνουν τη συνείδησή σου όταν νιώθεις ότι υπάρχουν παντού κάγκελα... να σου δώσουν αέρα όταν νιώθεις ότι πνίγεσαι και δε μπορείς να αναπνεύσεις.
Σε αυτούς τους ανθρώπους που με έχουνε στηρίξει αφιερώνω αυτό το βιντεάκι. Και ναι... η ζωή όσο κλισέ κι αν ακούγεται είναι πολύ μικρή για να αναλωνόμαστε με τα δίχως αξία και τα άσχημα...