Τέλος εποχής!

Hμέρα απογραφής και απολογισμού σήμερα…

Κλείνω λογαριασμούς,

….βιβλία….

…αλλάζω σελίδα….

… γυρνάω το διακόπτη στο off…

… γυρνάω την πλάτη…

Σφάλισα και τα φυλλοκάρδια μου,

έκλεισα κάθε χαραγματιά,

μόνωσα κάθε κενό και αλώβητη – σχεδόν – προχωρώ…

 

Με νέα διάθεση και όπως είδατε με νέα μουσική,

αφήνοντας πίσω μου όσους και όσα με πλήγωσαν.

 

Τέλος Εποχής!

 

HYPNEROTOMACHIA POLYPHILI

Απορίας άξιο από τότε... η ηλεκτρονική του μορφή έχει ανακληθεί...

Και φυσικά το ίδιο συνέβει και με το παιχνίδι γρίφων...

Δε ξέρω γιατί και μάλλον δε θα μάθουμε ποτέ την αλήθεια... 

Τον Πολύφιλο τον γνώρισα ένα καλοκαίρι ψαχουλεύοντας σ'ένα παλιό βιβλιοπωλείο στο Soho... Αν και "μεγάλος σε ηλικία" μου τράβηξε την προσοχή αμέσως... Μόλις τον άγγιξα και άρχισα να τον ψαχουλεύω και να πέφτει το βλέμμα μου σε όλα εκείνα τα παράξενα χαρακτικά, δεν ξέρω γιατί αλλά ένιωσα μια γλυκιά ανατριχίλα... Από κείνη την στιγμή κατάλαβα ότι δε θα έφευγα από κει δίχως εκείνον...

HYPNEROTOMACHIA POLYPHILI (The strife of love in a dream) o τίτλος που μου τράβηξε την προσοχή ώστε να ξεφυλίσσω τις κιτρινιασμένες αυτές σελίδες του βιβλίου.  

Δε μπόρεσα να προσπεράσω τέτοιο τίτλο... ούτε βέβαια το μυστήριο που είδα ότι περικλειε. Εφυγα με μια σύγχρονη έκδοση σε παλιό vintage στυλ και πήγα χαρούμενη να καθήσω σε ένα πάρκο να αρχίσω το διάβασμά του... Μετά από 3 σελίδες κατάλαβα ότι έκανα την μεγαλύτερη γκάφα της ζωής μου, γιατί ναι μεν το βιβλίο ήταν γραμμένο στην Αγγλική όμως ήταν στην Αγγλική της εποχής του Σαίξπηρ... και δεν απαιτούνταν μόνο γνώσης αγγλικής για την μελέτη του αλλά μάλλον αγγλικής φιλολογίας... Παρόλ'αυτά δε το έβαλα κάτω! 

Το πάλεψα όσο περισσότερο μπορούσα και ναι μεν δεν αποκάλυψα το μυστήριο που κρύβεται στις σελίδες του όμως σίγουρα βελτίωσα τα αγγλικά μου και διεύρυνα τη συνείδησή μου. Και όπως κάθε μεγάλο μου απωθημένο κατά καιρούς καταπιάνομαι και πάλι μαζί του έτσι για λίγες μέρες... 

ΥΠΝΕΡΩΤΟΜΑΧΙΑ ΠΟΛΥΦΙΛΟΥ

Το 1499 ο Δομινικανός μοναχός(!) Francesco Colonna έγραψε αυτό
το βιβλίο που είναι μια αλληγορική ερωτική ιστορία εποχής (αναγεννησιακή)
συνοδευόμενο με 174 εικόνες από τον μεγαλύτερο εκδοτικό οίκο της εποχής του τον
Aldus Manutius που όμως λόγω του τολμηρού του περιεχομένου για πρώτη φορά ο
οίκος αυτός δεν τόλμησε να τυπώσει το όνομά του σε αυτό…

Παρόλ’αυτά η Hypnerotomachia κατάφερε να γίνει το πιο πολυδιαβασμένο βιβλίο της
εποχής του (αφού δεν έλειπε από καμμιά κοσμική βιβλιοθήκη)και να αποτελέσει τη
βάση για ένα άλλο βιβλίο της εποχής μας το The Rule of four. Θεωρείται δε το
ομορφότερο της Αναγέννησης, το μεγαλύτερο σε όγκο καθώς και το σπανιότερο και
ακριβότερο μαζί με τη Βίβλο του Γουτεμβέρου

Το βιβλίο αυτό επανεκδόθηκε ξανά το 1999 ακριβώς 5 αιώνες μετά την πρώτη έκδοσή
του και θεωρείται από τους ειδικούς το εκδοτικό γεγονός του αιώνα μας.
Ηypn-eroto-machia = Eρωτική ιστορία στον ύπνο μια και η αφήγηση θεωρείται ότι
είναι από όνειρο.

To περίεργο είναι ότι ο μοναχός αυτός κατάφερε να ενσωματώσει σε αυτό το βιβλίο
δυο μεγάλες του εμμονές: την αρχιτεκτονική και το σέξ: (εδώ κολλάει αυτό που
λέμε ότι «ο πεινασμένος καρβέλια ονειρεύεται»),  καθώς επίσης και ότι
γράφτηκε σε μια υβριδική ιταλολατινική διάλεκτο με πολλές αναφορές σε ολόκληρες
ελληνικές φράσεις.

      

Η προσωπική μου άποψη είναι ότι το βιβλίο αυτό εκτός από την σεξουαλική
επανάσταση της γυναίκας περιέχει και κάποια μυστική γνώση μέσα στις αληγορίες
του και τις εικόνες του.

 

Μια μικρή μου έρευνα για το βιογραφικό του μεταφραστή ενίσχυσε αυτή μου την άποψη:
O Joscelyn Godwin στο Colgate University της Νέας Υόρκης και έχει συνεισφέρει
πολλά στη μελέτη του εσωτερισμού αφού έχει μεταφράσει πολλούς σύγχρονους του
17ου αιώνα (Robert Fludd, Athanasius Kircher) καθώς και παγανιστικά συγγράματα.
Θα μου έκανε τρομερή εντύπωση λοιπόν να έκανε στροφή στην τόσο σαφή και
συγκεκριμένη θεματολογία του και να ασχολούταν με κάτι εντελώς άσχετο…

Το βιβλίο αυτό δεν μεταφράστηκε ποτέ στα ελληνικά κι αυτό γιατί η μετάφρασή του
αποτελεί έναν πραγματικό άθλο.. (μήν ξεχνάτε ότι και στα αγγλικά μεταφράστηκε
μόλις το 1999).Ο άθλος αυτός έγκειται στο ότι το βιβλίο αυτό έχει γραφτεί με μια μίξη από 4
γλώσσες… αρχαία ελληνικά,λατινικά,αγγλικά, και …αιγυπτιακά ιερογλυφικά.

 

Εγώ βέβαια δεν είμαι Ηρακλής μια και δεν κατάφερα όχι μόνο να λύσω έστω και ένα
γρίφο του αλλά ούτε καν και να το διαβάσω μέχρι τέλους… Με προειδοποίησαν ότι
η μελέτη του είναι επίτευγμα ακόμη και στη μητρική γλώσσα, ακόμη και αν κάποιος
είναι ακαδημαϊκός αλλά ως πνεύμα αντιλογίας που είμαι νόμισα ότι υπερέβαλλαν
(τώρα τελευταία όμως το έχω ξαναξεκινήσει και γι’αυτό και σας το αναφέρω)

Επιβεβαίωσα όμως τον ένα γρίφο/ακροστοιχίδα που έχει ανακαλυφθεί και αυτός είναι ο εξής:
Aν προσθέσουμε το πρώτο γράμμα κάθε κεφαλαίου του βιβλίου καταλήγουμε να έχουμε
στα χέρια μας την εξής λατινική φράση: 

POLIAM FRATER FRANCISCUS COLUMNA PERAMAVIT

οπερ σημαίνει ελληνιστί: O αδελφός Φραντσέσκο αγαπούσε την Πολία με πάθος…

Η αγάπη τα νικά ΟΛΑ!

Ανατριχιάζω και μόνο στη σκέψη ότι αυτό είναι ΜΟΝΟ ένα δείγμα του τι μπορεί να κρύβει το βιβλίο αυτό που ακόμη και ο συγγραφέας του είναι άγνωστος. Γιατί βέβαια
Francesco Colona δεν ήταν μόνο ένας Βενετός μοναχός αλλά και ένας αξιοσέβαστος
ευγενής πολίτης της Ρώμης που έζησε εκείνη περίπου την εποχή…

Βέβαιακάποιοι θα πούνε ότι αφού αναφέρεται η λέξη "αδελφός" θα πρέπει να
εννοούν τον μοναχό, τι θα λέγατε όμως αν σας έλεγα ότι ο Ρωμαίος Francesco
Colona ήταν μέλος μιας παγανιστικής αδελφότητας?…

 

7 (προσέξτε τον "μαγικό" αριθμό) νύμφες μεταμορφώνονται σε δέντρα…

 

Na και ο αγαπημένος μου Πολύφιλος! Οχι πείτε μου... δεν εχει χάρες?

Και πως μπορεί μια γυναίκα να μείνει ασυγκίνητη σ'αυτές? 

???

!!!

Και αν με ρωτήσετε ποιός πραγματικά πιστεύω ότι είναι ο συγγραφέας θα σας απαντήσω
όπως και οι συγγραφείς του "Κανόνα των τεσσάρων":
Eσείς αν είχατε να διαλέξετε ανάμεσα σε ένα έκφυλο και αγροίκο μοναχό που είχε
ομολογήσει και καταδικαστεί για απάτες και βιασμό και σε ένα ιντελεκτουέλ
αριστοκράτη με βαθύτατες μυστικιστικές γνώσεις ποιόν θα διαλέγατε?

Αν τώρα πάλι διαλέγατε τον Βενετό θα σας έλεγα και ένα δεύτερο επιχείρημα:

Μαθηματικώς καταλήγουμε ότι ο Βενετός Φραντσέσκο Κολόνα θα πρέπει να ήταν 15 χρονών(!) ότανέγραψε το βιβλίο ενώ αν το αποδώσουμε στον Ρωμαίο Φραντσέσκο θα πρέπει να τοείχε γράψει γύρω στα 45…

Είναι νομίζω μια πολύ καλή πρόταση για δώρο τώρα τα Χριστούγεννα. Αν κάποιος γνωστός έχει κόλλημα με τους γρίφους και κατέχει καλά την αγγλική γλώσσα… θα το λατρέψει!

Για όσους αγαπούν τους γρίφους και τις προκλήσεις και για όσους έχουν διαβάσει τον
"Κανόνα των Τεσσάρων" αφιερώνω εξαιρετικά το παρακάτω λινκ που είναι
ένα παιχνίδι γρίφων πάνω στην Υπνερωτομαχία…

http://www.randomhouse.com/bantamdell/theruleoffour/index2.html
(όσο παίζετε ανοίξτε και τα ηχεία…)

Μπορείτεαν θέλετε να διαβάσετε το βιβλίο σε ηλεκτρονική μορφή εδώ

Η καταχώρηση αυτή είναι αναδημοσίευση
από άρθρο μου στο esoterica

Μίρλαααααα....

Δεν ξέρω τι μου συμβαίνει αλλά τελευταία πιάνω τον εαυτό μου να γκρινιάζει πολύ...
Να παραπονιέται πολύ...
Να χαλιέται με πολλά και διάφορα...
Η αλήθεια είναι ότι ποτέ δε μου άρεσαν τα επιτηδευμένα πράγματα ...
Δε μου άρεσαν οι κουρεμένοι σε σχήμα καρδιάς ή πυραμίδας θάμνοι όπως δε μου άρεσαν και τα κρεπαρισμένα και με λακ κολλημένα μαλλιά... ή οι κυριούλες που κρατάνε στη θάλασσα το κεφάλι έξω από το νερό για να μη χαλάσουν το μαλλί και να μη ρυτιδιάσουν από το αλάτι...
Θεωρώ και στην μια και στην άλλη περίπτωση ότι έχουμε να κάνουμε με κακοποίηση της φύσης...
Γιατί πως να το κάνουμε ρε παιδιά, οι θάμνοι δεν είναι στο φυσικό τους σχήμα όταν είναι σε σχήμα Τουϊτυ (ναι το έχω δει κι αυτό εδώ στην Κηφισιά)... ούτε βέβαια το γυναικείο μαλλί θεωρώ ότι είναι στα καλύτερά του όταν αντί να είναι στιλπνό και απαλό στο άγγιγμα να είναι σα φωλιά χελιδονιού την Ανοιξη ή σαν πινιάτα που θέλει πολλές ώρες χτυπήματος για να σπάσει.
Οσο για το στεγνό μαλλί στη θάλασσα τι να πω? Είναι σα να θέλεις να κάνεις σέξ και πριν να έχεις τον άλλον στην απολύμανση με betadine. Μου τη δίνουν οι αποστειρωμένοι  και οι "στημένοι" άνθρωποι...
Ναι εντάξει ...! Γκρινιάζω!... σας προειδοποίησα...
Μάλλον είναι που βλέπω το καλοκαίρι να φεύγει και τα σύννεφα να αυξάνουν στον ουρανό.
Ισως είναι κι οι προσδοκίες που'χα σε κάποια θέματα που έμειναν προσδοκίες...
Παρόλ'αυτά νιώθω δυνατή και κατασταλαγμένη γιατί τούτη τη χρονιά έβαλα μπρος δυο μεγάλες μου αγάπες: Tην ζωγραφική και την κολύμβηση.
Είπα φέτος ξεκινώντας τη σεζόν να κάνω έτσι για αλλαγή κάποια πράγματα που πάντα είχα όνειρο να κάνω. Κάποια πράγματα ΓΙΑ ΜΕΝΑ έτσι για αλλαγή...
Γιατί πολύ την είχα αφήσει την Λιακάδα πίσω... και το μοναδικό μέρος που ασχολιόμουν μαζί της ήταν εδώ σε τούτο το μπλογκ που την άφηνα να ξε-μπλογκάρει τις σκέψεις της...
Ζωγραφική πάντα ήξερα αλλά ήμουν αυτοδίδακτη, τώρα με το μάθημα στο δήμο θα μάθω τα υλικά και τις τεχνικές... και επιτέλους θα αποχτήσω αυτοπεποίθηση και θα δικαιώσω τη Λεβίνα που μου λέει ότι είμαι καλή και δε πρέπει να αφήνομαι... και να μη φοβάμαι...
Οσο για τη κολύμβηση... φέτος το καλοκαίρι έκανα τα λιγότερα μπάνια από ποτέ (10 τον αριθμό) οπότε μου μείνανε απωθημένο, άσε που με τα ουζάκια με τις φιλενάδες και τα τραπεζώματα στο σπίτι πήρα κάποιο βάρος, ευκαιρία να το χάσω...
Και όταν μιλώ για απωθημένο μιλάμε για εμμονή... (ξέρουνε μερικές τι σημαίνει...)
Γιατί όταν δεν μπορείς να πας πουθενά και τη βγάζεις στην ταράτσα με ντουζάκια και μπουγέλα κι από κάτω ο γείτονας του ισογείου έχει πισίνα και δεν μπαίνει ούτε μια φορά τη βδομάδα τις τρώς τις κοτσίδες σου... κι ενίοτε σου'ρχεται να πηδήξεις από τον δεύτερο μέσα στην πισίνα, να λαδώσεις την φιλιπινέζα να σ'αφήνει να τη χρησιμοποιείς όσο λείπουνε διακοπές ή να πιάσεις γκόμενο το γείτονα που'ναι παντρεμένος και τι σου φταίει η γλυκυτάτη σύζυγος που'χεις εσύ εμμονή με το νερό εεεε??!!
Γιατί όταν μένεις πίσω στο σπίτι για να βγάλεις λεφτά και οι υπόλοιποι της οικογένειας διακοπάρουν θες από κάπου να κρατηθείς βρε αδελφέ... Ενα μπάνιο να στανιάρεις... Και περιμένεις πότε η φίλη θα σε πάρει τηλέφωνο να πας παραλία γιατί μόνη δε παίζει... είσαι ευαίσθητη και θα καείς στην πλάτη....
Και η φίλη που σου έταζε λαγούς με πετραχείλια ολο το χειμώνα και πολλά υποσχόμενες παραλίες δεν παίρνει... και συ το ρίχνεις στα βιβλία... πολλά βιβλία...
Ναι ξέρω... πάλι γκρινιάζω...
Είναι κι αυτή η κριση που δεν ξέρω μεχρι πότε θα μπορούμε να πληρώνουμε το στεγαστικό... κι από τη μια στιγμή στην άλλη δεν ξέρω αν θα έχουμε σπίτι...
Οκ οκ το βουλώνω... υπάρχουν και χειρότερα.... το ξέρω!
Μπορεί όμως αυτός ο χειμώνας να μην είναι τόσο "βαρύς"?

Μια ακόμη κουραστική βδομάδα ήλθε στο τέλος της...

Κι έπεται μια ακόμη πιο δύσκολη.

Καλή σας νύχτα και καλό Σαβ/κο να έχετε φίλοι μου...

Κλινική περίπτωση...

Την βλεπουμε συχνά τον τελευταίο καιρό γύρω μας...
Διότι, όπως και να το'κάνουμε στην Ελλάδα είμαστε και μούρη πρέπει να πουλήσουμε...
Και όπως ξέρουμε στην Ελλάδα ότι δηλώσεις είσαι...
Αλλος το παίζει απόφοιτος της γαλλικής και δε ξέρει παρα τα τετριμμένα, άλλος καλλιτέχνης που όμως αν του ζητήσεις να σου δείξει κάποιο έργο τέχνης του ποτέ δεν έχει κάποιο εύκαιρο... τι να πεις...! Κάνεις τουμπεκί και τα καταπίνεις...
Βάζεις όμως που βάζεις ταμπέλα στους άλλους άσε μάνα μου τον εαυτό σου να του βάλουν ταμπέλα οι άλλοι! Μονοφάης πολύ μας βγήκες!
Κομπάρσοι της ζωής, άνθρωποι που δεν μπορέσανε να είναι ποτέ πρωταγωνιστές γίνονται θιασάρχες σε ένα θέατρο παραλόγου... που στο τέλος καταλήγει να'ναι φτηνή σάτυρα ή επιθεώρηση...

Η συγγραφέας Μάρω Βαμβουνάκη  με την ιδιότητα του ψυχολόγου, έχει άποψη επί του θέματος και την καταθέτει σε ένα άλλο πολύ ενδιαφέρον βιβλίο που διάβασα φέτος το καλοκαίρι το "Ο παλιάτσος και η Ανιμα"

".... Οι ψυχολόγοι μετρούν σαν τεράστιο το μόχθο να φτιάχνεις, και ιδίως να συντηρείς ένα προσωπείο σου. Τα νευρωσικά άτομα με τα χρόνια δείχνουν ιδιαίτερα καταβεβλημένα στο πρόσωπο, στο σώμα, στις όλο πιο αφύσικες, στυλιζαρισμένες χειρονομίες και κινήσεις...

Το να παραποιεί κανείς τα αισθήματά του ενσυνείδητα, προκειμένου να περάσει στους άλλους μια εικόνα όπως τον εξυπηρετεί ή όπως τον κολακεύει είναι πρόβλημα ηθικό ή καλύτερα πνευματικό, είναι υποκρισία. Το να παραποιεί όμως αυτό που αληθινά αισθάνεται σε τέτοιο βαθμό και βάθος ώστε να το πιστεύει έτσι παραλαγμένο και ο ίδιος είναι ψυχοπαθολογία.

...Μ'αυτά και μ'αυτά, χάνουμε το πολυτιμότερο κέντρο της ύπαρξής μας, το πρόσωπό μας. Αγωνιζόμαστε να καλύψουμε το κενό, το χάσμα, με προσωπεία. Δανεικά ψευδοπρόσωπα, εργαλεία όχι ζωής αλλά εξυπηρέτησης παθών. Πρώτα των άλλων, σύντομα και των δικών μας.

Εχει τεράστια αξία για την ψυχική ισορροπία να γνωρίζουμε τις αληθινές επιθυμίες μας. Να τολμάμε να δεχτούμε το τι θέλω. Να ακούμε τα πιο βαθιά γνήσια θέλω μας, όσο κι αν μας φοβίζουν ή δε μας κολακεύουν, και όσο κι αν δεν συμφωνούν με τις αξίες μας, την ηθική μας, τα πιστεύω μας. 
Ας μας δυναμώνει στην κατάδυση προς τον βυθό των επιθυμιών μας μια μεγάλη αλήθεια που απενεχοποιεί: Δεν είμαστε υπεύθυνοι για τα αισθήματά μας, είμαστε υπεύθυνοι μονάχα για το τι θα τα κάνουμε μετά... αφού τα δούμε...

Ο εαυτός, το βαθύ εγώ -όχι ως εγωισμός αλλά ως αληθινή προσωπικότητα- εκφράζεται και φανερώνεται με επιθυμίες. Είναι αδύνατον να φτάσουμε στη γνωριμία του, στη συμφιλίωση μαζί του, στην αυτογνωσία, ακόμα και στη γνήσια ηθική στάση, στο ήθος αν δεν ακούσουμε πρώτα τις επιθυμίες μας. Αλλο το πως θα τις χειριστούμε έπειτα, ποιες απ'αυτές θα ικανοποιήσουμε και ποιες θα αρνηθούμε. Ποιες θα βάλουμε στόχο και ποιες θα θυσιάσουμε για κάτι άλλο ανώτερο για μας...
Εκεί άλλωστε παίζεται και το μεγαλύτερο παιχνίδι της ενηλικίωσης, της ωρίμανσης και της ανάπτυξης. Στο τι θα κάνουμε με τις επιθυμίες που όμως οφείλουμε πρώτα να γνωρίσουμε, ώστε να αξίζουν και οι κατοπινές επιλογές μας. Αν ο εαυτός μας παραμείνει ξένος θα καταντήσει εχθρός.
Οι αρχαίοι Ελληνες όπως ξέρουμε ταύτιζαν τη λέξη εχθρός με τη λέξη ξένος.
Η γνωριμία με τον αληθινό μας εαυτό περιέχει πάντα οδύνη και μόχθο...
... Το να εφευρίσκεις, να χτίζεις και ακόμα χειρότερα, να συντηρείς προσωπεία, ψευδοεαυτούς και μάσκες είναι μια  απίστευτα κοπιώδης και στρεσογόνα εργολαβία. Καταναλώνει όπως είπαμε, τεράστιο άγχος.
... ακόμα και τα ζωτικά ψέματα στο πέρασμα του χρόνου γίνονται ψέματα θανάσιμα. Το στημένο παιχνίδι γρήγορα χάνεται. Και τότε περιφέρεσαι νεκροζώντανος, μπερδεμένος, πλάνης, εξόριστος από τον παράδεισο του αυθεντικού, με το ίδιο ακριβώς προπατορικό αμάρτημα ξανά και ξανά και πάντα: της βλακείας του να θεοποιείς τον εαυτό σου και να μην παραιτείσαι με τίποτα απ'τη βλακεία σου....."

Κατάλαβες τώρα φίλε μου?
Πετάει ο γάιδαρος? Πετάει! (δε λέμε όχι σε μερικούς...)
Σ'αυτούς που παίρνουνε μέρος σε τούτον τον παραπλανητικό και δια βίου αγώνα...
Κουτά επηρμένος αγώνας, σαν τα κουβαδάκια στην άμμο που με λίγο μέσα τους θαλασσινό νερό προσποιούνται τον ωκεανό............... χάρτινα καραβάκια που πιστεύουνε ότι είναι γαλέρες...
Με τούτα και με κείνα που σκέφτομαι απόψε με έπιασε γέλιο νευρικό... :)))
Kαι ναι... αν νομίζεις ότι είσαι βασιλιάς είσαι (σου χαλάω εγώ χατήρι?) και σου υποκλίνομαι και αφιερώνω στην μεγαλειότητά σου το παρακάτω λαλάκι.

Υ.Γ Αντε και με το Oscar!

Ζαχίρ...

Η διαδικασία επιλογής ενός βιβλίου ποικίλει από άνθρωπο σε άνθρωπο…
Αλλος δίνει σημασία στο εξώφυλλο… άλλος στον εκδοτικό οίκο… κάποιος τρίτος κυνηγά τις κριτικές φίλων και γνωστών ή βιβλιοκριτικών…
Προσωπικά έχω αναπτύξει έναν δικό μου ιδιαίτερο κώδικα επικοινωνίας μ’αυτά.
Τα χαϊδεύω, τα μυρίζω, τα ξεφυλλίζω και διαβάζω ένα τυχαίο απόσπασμα για να πάρω μια ιδέα…
Η μέθοδος αυτή ποτέ δε με απογοητεύει…
Βέβαια για μένα ισχύουν και ΟΛΑ τα παραπάνω…
Και σχεδόν πάντα κάπως έτσι επιλέγω βιβλίο.
Λέω σχεδόν γιατί είναι κάποιες φορές που πρέπει να είμαστε προσεχτικοί όταν μπαίνουμε σε ένα βιβλιοπωλείο.
Να έχουμε τις κεραίες μας ανοιχτές… Γιατί πολλές φορές τα βιβλία μας μιλούν… μας κάνουν σινιάλο... ενίοτε μας κλείνουν και το μάτι από το ράφι εκεί ψηλά που και να ήθελες ποτέ δε θα τα έβλεπες...
Κάποια απ’αυτά καταφέρνουν και μας υπνωτίζουν χωρίς να υπάρχει κάποιος συγκεκριμένος λόγος.
Αυτό δε το καταλαβαίνεις παρά μόνο όταν βρεθείς με ένα βιβλίο στο χέρι και κοιταζόσαστε σα να είστε εξωγήϊνοι…
Εσύ το ζυγίζεις στα χέρια… και αναρωτιέσαι τι στο καλό σου ήρθε και το αγόρασες αφού είχες βάλει άλλο στο μάτι… και κείνο την ίδια στιγμή μιλάει στην ψυχή σου… χωρίς καν να το έχεις ξεκινήσει… Bλέπετε καλός ο Κοέλιο αλλά κατά την ταπεινή μου γνώμη υπερτιμημένος... Οι παπαρολογίες του τύπου "όλο το σύμπαν συνομοτεί να αποχτήσεις αυτό που θες" για μένα είναι εκτός από χαζές ΚΑΙ τετριμμένες!

Τι είναι όμως το Ζαχίρ (Ζαϊρ προφέρεται..)
Ο συγγραφέας μας εξηγεί λίγο πριν την εισαγωγή του τι σημαίνει, παραθέτοντας την άποψη ενός άλλου συγγραφέα του Χόρχε Λουίς Μπόρχες…
"… Η έννοια του Ζαϊρ προέρχεται από την ισλαμική παράδοση και εκτιμάται ότι γεννήθηκε περίπου τον 18ο αιώνα.
Ζαϊρ στα Αραβικά σημαίνει ορατός, παρών, αδύνατο να περάσει απαρατήρητος…
Είναι κάτι ή κάποιος που όταν έλθουμε σε επαφή μαζί του, καταλήγει να απασχολεί λίγο λίγο τη σκέψη μας σε σημείο
ώστε να μη μπορούμε πια να συγκεντρωθούμε σε τίποτα άλλο… οδηγώντας σε έτσι στην αγιοσύνη… ή στην τρέλλα…"


Αυτή τη φορά ανοίγοντάς το τυχαία έπεσε στη σελίδα 166 σε αυτό το κείμενο:

- Θέλεις να με ρωτήσεις αν παρά την αγάπη μου για την Εστέρ, μπορώ να αγαπάω και σένα?
- Δε θα τολμούσα να κάνω αυτή την ερώτηση, γιατί η απάντηση μπορεί να μου καταστρέψει τη ζωή.
- Θέλεις να μάθεις αν η καρδιά ενός άντρα ή μιας γυναίκας μπορεί να έχει αγάπη για πάνω από έναν άνθρωπο?
- Αφού αυτή η ερώτηση δεν είναι τόσο άμεση όσο η προηγούμενη, θα ήθελα να μου απαντήσεις.
- Πιστεύω ότι μπορεί.  Εκτός κι αν κάποιος απ’αυτούς μεταμορφωθεί σε…
-…. Ζαχίρ.. Θα παλέψω όμως για σένα, πιστεύω ότι αξίζει τον κόπο.  Ενας άντρας που μπορεί να αγαπήσει μια γυναίκα όπως αγάπησες – ή αγαπάς – εσύ την Εστέρ αξίζει τον σεβασμό και την προσπάθειά μου.  Και προς το παρόν για να σου αποδείξω ότι θέλω να σε έχω δίπλα μου, για να δεις πόσο σημαντικός είσαι για τη ζωή μου θα κάνω αυτό που μου ζήτησες, όσο παράλογο κι αν φαίνεται: Θα μάθω γιατί οι γραμμές του τρένου απέχουν μεταξύ τους 4 πόδια και 8.5 ίντσες.

 Εντάξει δεν τρελλάθηκα αλλά η ώρα κύλησε πολύ ευχάριστα.

Μη γκρεμίζεις ποτέ έναν φράχτη αν πρώτα δεν έχεις καταλάβει το λόγο που αρχικά τοποθετήθηκε...

Μιλώ εκ πείρας...

Μπορεί να βρεθείς μπροστά σε μια πολύ δυσάρεστη εκπληξη...

Είναι στιγμές που οι λέξεις αιωρούνται στο κενό… Χάνουν το νόημά τους…όσες και αν αρθρώσεις το νόημα κρύβεται σε ένα άγγιγμα,  μια σιωπή... ένα βλέμμα (αν μπορείς να το δώσεις…)
Σου χαρίζω ένα βλέμμα για να βρεις την αλήθεια μου.
Αν θα το κρατήσεις ή αν θα μείνεις στις λέξεις δεν το ξέρω…
Μπορεί ούτε το ένα ούτε το άλλο…Μάλλον εχεις φτιάξει ήδη στο μυαλό σου την δική σου εκδοχή…
Η ζωή δεν κυλάει ούτε με διαταγές ούτε με παρακλήσεις.
Αλλωστε δεν είμαι αρχόντισσα να διατάζω και ούτε εσύ Θεός να σε παρακαλώ. 
Σου χαρίζω τα μάτια μου να το δεις απ’τη δική μου πλευρά…
Αν ξεγυμνώσεις την "αλήθεια" σου από τα "πρέπει" και τα "θέλω" σου ίσως δεις καθαρότερα το βλέμμα μου.

Κι αν κουράστηκα να μιλάω είναι γιατί πια δεν μπορώ να βρω καμμιά λέξη αρκετή να εκφράσει τα δικά μου "θέλω".
Είναι και γιατί όσα κι αν πω κάτι θα μείνει κρυφό. Κι ίσως αυτό που θα μείνει κρυφό να’ναι και το πιο σημαντικό.
Ανάμεσα στα χαμόγελά μου και στις λέξεις μου να κοιτάς… Μα είναι κι αυτό δύσκολο…
Τρέχει ο λόγος μου να προλάβει τι νοιώθω και οι σιωπές ενδιάμεσα χάνονται… Το νόημα απουσιάζει.
Μοιάζει σα να θέλω να πείσω μα δεν είναι έτσι…
Θέλω απλά να με δεις όπως ΠΡΑΓΜΑΤΙ είμαι…Πολλά ζητάω?
Οχι όπως με βλέπεις εσύ…χωρις να μου έχεις μιλήσει…
Θέλω να ακούσεις και μένα πριν με καταδικάσεις…πριν στήσεις το "λαϊκό" σου δικαστήριο…
Τις σωστές λέξεις ψάχνω! Υπάρχουν όμως άραγε?
Μέχρι να το ανακαλύψω θα σου χαρίσω άπειρες σιωπές…
Θα είμαι εκεί κι ας μην το ξέρεις… Θα περιμένω εκεί κι ας μην το αντέχεις…
Κι όποιος ορίζει τα θέλω μου και τα πρέπει μου ίσως μου δείξει και το φως να προχωρήσω.
Να πάψω να παραπατάω στην σκοτεινιά του παρελθόνος…εκείνου που μου χρέωσες…
Να πάψουν να με μαχαιρώνουν οι σκιές που απρόσκλητες τρυπώνουν στα όνειρά μου αλλά και εκείνες οι αληθινές που στοιχειώνουν το ξύπνιο μου.
Να γίνει μέρα αυτή η αιώνια νύχτα που βαδίζω… να βρω ψυχή να προχωρήσω…
Να ερθει επιτέλους η στιγμή που οι λέξεις θα σταματήσουν να κρατάνε δεσμώτη την αλήθεια μου!
Να έρθει η ώρα που να μη χρειαστεί να μιλήσω ποτέ ξανά!
Μέχρι τότε θα τριγυρνώ εδώ γύρω…ανάμεσα στο πριν και το μετά … στο ποτέ και στο κάποτε…
Προσπαθώντας να σβήσω τους μαύρους κυκλους που φιμώνουν τις αλήθειες μου.
Δε θα σου ζητήσω τίποτα παρα μόνο να κοιτάξεις προς τα εκεί που κοιτάζει το βλέμμα μου…
Και γω σου υπόσχομαι ότι θα το κρατήσω στεγνό… για να μην σου κρύβει την πορεία.
Μπορώ να αφήσω και τα δικά σου όνειρα να παρασύρουν τα δικά μου…
Οσες λέξεις μου κι αν κούρασαν την ακοή σου μπορώ να τις πετάξω στο κενό…
Σου χαρίζω ψυχή… μόνο δώσε μου λίγο από τον χρόνο σου να δεις ως που μπορώ να φτάσω…

Κλείνω τις λέξεις για λίγο…για να ξεκουραστούν οι ψυχές μας.
Κι ως τη στιγμή που θα διαβάσεις αυτές εδώ τις ανείπωτές μου αλήθειες θα είμαι κάπου εδώ γύρω να προσέχω να μην πάρουν φωτιά τα όνειρά σου. Κι ας μη με βλέπεις … εγώ θα σου στέλνω αγγέλους να φυλάνε τη χαρά σου.
Και αν δεν είμαι ο τέλειος άνθρωπος είναι γιατί τέτοιος δεν υπάρχει. 
Και αν δεν είμαι ο κανόνας παρά μόνο μια εξαίρεση ενα παράδειγμα προς αποφυγή μπορώ να σου μάθω πως να μην φτάσεις ποτέ εδώ που είμαι. 
 Κι αν είπα πολλά είναι γιατί είναι οι τελευταίες μου λέξεις. Προσπαθώ να τις διώχνω από το νου μου. Ντύνουν την οθόνη μου χωρίς να βγάζουν νόημα … το ξέρω… Λέξεις ασύνδετες χωρίς ειρμό που κρυβόντουσαν στην σιωπή…λέξεις που λέρωσαν τα βράδια μου σαν ερχόντουσαν στο μυαλό μου. Λέξεις ανούσιες ή και σημαντικές, χρήσιμες ή άχρηστες, σωστές ή λάθος… όλες όμως τώρα πια πεταμένες εδώ…να γλιτώσω απ’τα δεσμά τους.

Στέρεψα! Σιωπή καλώς όρισες!

Οι αλητείες του κορμιού... ρωγμές βαθιές  αφήνουν στην ψυχή...........

Way down the hole...

Μόλις συνειδητοποίησα γιατί ότι οι περισσότεροι απ'τους ανθρώπους τις νύχτες δεν μπορούν να κλείσουν μάτι. Φοβισμένοι κι ανήσυχοι μπορούν και ακούν μονάχα το θόρυβο που κάνει η ζωή, καθώς κυλάει και φεύγει μέσα απ'τα χέρια τους...
Κι είναι αυτός ο εκκωφαντικά βουβός θόρυβος που καλύπτει τα  κενά της μνήμης και οδηγεί το μυαλό στο κενό των αισθήσεων εκεί που γεννιούνται  και πεθαίνουν τα όρια του κάθε συναισθήματος... way down the hole...
Kαλή σας νύχτα...