Ζωή στο κόκκινο

Μια ζωή στο κόκκινο!
Μια ζωή στο φουλ της...
Δε έφταιγε εκείνη... Ετσι ήταν...
Από ένα σφάλμα της φύσης είχε βγεί "ελαττωματική"...
Από μικρή ήταν μες στην υπερβολή...
Λουσμένη τόσο στο φως όσο και βυθισμένη στο σκοτάδι..
Δραστήρια πολύ...
Μαθήτρια πολύ καλή...
Αγαπητή πολύ...
Τσαντιζόταν πολύ... Χτυπιόταν πολύ (συνήθως με αγόρια)
Βαριόταν πολύ...Ολα στο "πολύ"...

Και έπειτα μεγάλωσε... και είδε ότι δεν είναι καθόλου εύκολη η ζωή στον υπερθετικό της βαθμό....
Το αντίθετο μάλιστα... Ολη αυτή η extravaganza την κούραζε... και είχε μεγάλο τίμημα η άτιμη που πολλές φορές το είχε πληρώσει ...και μάλιστα πολύ ακριβά...

Συναισθηματική πολύ ... δινόταν πάντα πολύ και πάντα πληγωνόταν πολύ...
Αγαπούσε πολύ... και έτρωγε τα μούτρα της πολύ...
Εργαζόταν πολύ...Eκανε έρωτα πολύ
 Αρπαζόταν πολύ εύκολα και πολύ εύκολα κόλλαγε κάποιον στον τοίχο... (στην πορεία είδε ότι είναι πολύ επικίνδυνο να κολλάς κάποιον στον τοίχο...)
Χόρευε στους γκρεμούς και δε την ένοιαζε το επόμενο βήμα...αν θα πηδήξει ή αν θα πετάξει... (θα το έκανε μάλιστα ανα πάσα στιγμή με την ίδια ευκολία αν είχε ένα καλό λόγο)
Και φλέρταρε με τον θάνατο...έτρεχε με το αμάξι... έκανε extreme πράγματα και σπορ... οτιδήποτε αρκεί να ένοιωθε το αίμα να κυλά καυτό στις φλέβες της ... να ένοιωθε ζωντανή...
Επρεπε γρήγορα να διορθώσει το κακό... να καμουφλάρει το ελάττωμα... να κρύψει το πάθος... να φιμώσει το συναίσθημα...να αλλάξει!

Η πορεία από το πολύ στο λίγο δεν ήταν διόλου εύκολη...
Μα το προσπάθησε... Εριξε τους τόνους... άλλαξε το φόντο στον καμβά της ζωής της ... έγινε πιο εσωστρεφής και πιο κλειστή, έπαψε να χορεύει με το χάρο και να ακροβατεί πάνω στη λεπτή κόκκινη γραμμή... Εσφιξε τις γροθιές της όταν θέλανε να ρίξουνε χαστούκι, κράτησε τη γλώσσα της όταν ήξερε ότι αν την άφηνε θα τη λέγανε γλωσσοκοπάνα και έκατσε επιτέλους στη ρημάδα την ξαπλώστρα να απολαύσει τον ήλιο αντί να τρέχει σαν την τρελλή κυνηγώντας μια μπάλλα πάνω στην άμμο...
Επαψε να δίνει και να δίνεται...

Ολα τα μπόρεσε... Αλλαξε ακόμη και τον τρόπο που έβλεπε πια την ζωή!
Ενα πράγμα δε μπόρεσε: τον τρόπο που αγαπούσε... Αυτός δυστυχώς δε θα άλλαζε ποτέ όσες αλλαγές και αν γίνονταν στο ελαττωματικό αυτό "προϊόν". Ηξερε ότι μπορεί περιθώρια βελτίωσης να υπάρχουν πάντα, η τελειότητα όμως δεν υπάρχει ποτέ!Και αυτό την παρηγορούσε...και νανούριζε τους φόβους της...

Αλλωστε δε την ένοιαζε...
Ποτέ η τελειότητα δεν ήταν το ζητούμενο για κείνη... Απορίας άξιο αν σκεφτεί κανείς πόσο τελειομανής ήταν...
Μια ζωή κυνηγούσε στη δουλειά της, στο χόμπυ της, σε οτιδήποτε καταπιανόταν την τελειότητα...
Ποτέ δεν αναζήτησε αυτή σε ένα πρόσωπο... Σε κάποιον άνθρωπο... Και οι άνθρωποι θα ΄πρεπε να πάψουν να την ζητούν από κείνη!