7 χρόνια φαγούρα...

7 χρόνια χωρίς διακοπές... (εκτός αν θεωρείται ένα τριήμερο που πήγα για πρώτη φορά φέτος διακοπές...)
7 χρόνια χωρίς ψώνια στις εκπτώσεις...
... δίχως χειμωνιάτικες εκδρομούλες...
.... μακριά από τη βραδινή ζωή και τις κοσμικές εξόδους... (βλ.Μέγαρο, Λυρική,Badmington, συναυλίες, θέατρα και ταβερνάκια)

... δίχως τα μεγάλα εκείνα τσιμπούσια που συνήθως έκανα πιο πριν ανα τακτά διαστήματα...
... χωρίς ανταλλαγή δώρων σε γιορτές και επετείους...
7 χρόνια στερήσεων σε κάθε επίπεδο της ζωής μου... μόνο και μόνο γιατί αγόρασα ένα σπίτι...
Ολο αυτό το διάστημα έβλεπα τα φιλαράκια να συνεχίζουν τη ζωή τους κι εγώ απλά να είμαι "σταθμευμένη" σε τούτο το σπίτι... και να βλέπω τη ζωή να με προσπερνά...
Επιλογή μου θα πείτε... Δε λέω όχι... Ομως επιτρέψτε μου λίγο να αφήσω την ανθρώπινη, ευάλωτη πλευρά μου να ζηλεύει, ναι?

Κι ύστερα ήρθαν οι μέλισσες... (λέγε με και ΔΝΤ)

Αν ήξερα ότι τα πράγματα θα είχαν φτάσει εδώ, σαφέστατα δε θα είχα κάνει την επιλογή αυτή.
Κάθε χρόνο όλα αυτά τα χρόνια είχαμε επιστροφή από την εφορία 1.800 ευρώ.(!)
Οταν τα 2/3 του εισοδήματος ενός νοικοκυριού πάνε σε στεγαστικό και μένει ένα πολύ μικρό ποσό για την επιβίωση μιας τριμελούς οικογένειας είναι εύλογο να υπάρχει τέτοια εκκαθάριση.
Κάθε καλοκαίρι περιμέναμε αυτά τα χρήματα για να πληρώσουμε ασφάλειες και να πάμε διακοπές.
Μέχρι πέρσυ...
Πέρσι όχι μόνο δεν είχαμε επιστροφή αλλά ήταν ή πρώτη φορά που μας ζητήθηκε να πληρώσουμε 2.000 ευρώ (!) Απορίας άξιο από που προκύπτει αυτό το ποσό αφού 1+1=2 και από τα δεδομένα που έχουνε στα χέρια τους ξέρουν ότι δε μας περισσεύουν αυτά τα χρήματα.
Οταν έχεις πάρει απόφαση ότι η ζωή από δω και μπρος θα είναι "κάπως έτσι" με παραφύση βιασμό... το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να αφεθείς να το απολαύσεις.
Ετσι σκέφτηκα και αποφάσισα να καλέσω τα φιλαράκια που όλο αυτό το διάστημα με καλούσανε και δε μπορούσα να ανταπωδώσω... (ναι... μιλώ για τα τυχερά τα φιλαράκια μου που έχουνε σπιτάκια από τους γονείς τους και δε χρειάστηκε να πάρουν στεγαστικό ή που μένουν στο ενοίκιο κι όλα καλά...) Ολο αυτό το διάστημα της οικονομικής μας στενότητας τα φιλαράκια σταθήκανε δίπλα μας, μας στηρίξανε... και μαζί ανάγαμε τα ρεφενέ πάρτυ σε must της μετά ΔΝΤ εποχής!
Κάλεσμα σε μπάρμπεκιου λοιπόν... Με τα κρέατα και τα ποτά δικά μου, εκείνοι ανέλαβαν να φτιάξουν από ένα πιάτο ο καθένας... Ετσι το τραπέζι εμπλουτίστηκε με την υπέροχη σπανακόπιτα της Βούλας, ο Γιώργος έφτιαξε τη φοβερή του σαλάτα, η Χαρά μια υπέροχη τάρτα και η Κική το φοβερό της γλυκό ψυγείου.
Πόσο όμορφη είναι η ζωή όταν την κάνουμε απλή... δίχως τυπικά και πρωτόκολλα... μακριά από "είθισται" και "πρέπει"... Πόσο πραγματικά όμορφη όταν μπορούμε να την απολαύσουμε με καλούς φίλους... Κάτι μου λέει ότι αυτό το καλοκαίρι δε θα είναι τόσο βαρετό... :)

Εβαλα λοιπόν τα δυνατά μου να μετατρέψω το σπιτάκι μου σε ένα μικρό παράδεισο... αφού τουλάχιστον 360 μέρες το χρόνο περνώ εδώ τον καιρό μου.
Πετάχτηκα μέχρι το Jumbo γύρισα με φαναράκια και κεράκια αντικουνουπικά...
Πρώτη δουλειά του Fluffy να δει τι έφερα...
Με το που ακούμπησα την τσάντα κάτω στο πάτωμα τσουπ! Μπήκε μέσα!

Και αν δεν έμπαινε με φόρα από τη βεράντα αυτό το ξεραμένο φυλαράκι ακόμη εκεί θα ήτανε ο χαζούλης!
Κοιτάζω το ρολόι...

.... με τούτα και με κείνα η ώρα πέρασε και γω πρέπει να αρχίσω γρήγορα τη φασίνα... να κάνω όλες τις βεράντες και την ταράτσα με το πιεστικό... μετά να μαρινάρω τα κρέατα... να ξεσκονίσω γιατί με όλες τις μπαλκονόπορτες ανοιχτές το σπίτι κάθε μέρα γεμίζει σκόνη... Βάζω αντηλιακό, φοράω το σορτσάκι μου και ξεκινώ για μεγάλα πλατσουρίσματα... :)
To πλάνο για το βράδυ ήταν ρομαντζάδα στην ταράτσα... Ομως φυσούσε αρκετά ... και αν και το Free Meteo έλεγε ότι οι αερηδες θα κοπάσουν το βράδυ ως καλή οικοδέσποινα και διοργανώτρια της βραδιάς έπρεπε να έχω και ένα Plan B...

 PLAN A

PLAN B... 

H αλλιώς η έσχατη περίπτωση... Ετοίμασα και την βεραντούλα μου προσθέτοντας ένα παγκάκι για να'μαι σίγουρη.
Χαίρομαι που δεν καταλήξαμε εκεί γιατί 8 άτομα θα δυσκολευόμασταν πολύ να στριμωχτούμε...
Ευτυχώς το Free Meteo συνομώτησε με το σύμπαν για να μη με απογοητεύσει και όλα εξελίχθηκαν όχι απλώς ομαλά αλλά υπέροχα!

Η ατμόσφαιρα ήταν πολύ όμορφη και πολύ χαλαρή με υπέροχη μουσική σαν αυτή που ακούτε εδώ και που άρεσε σε όλους και μετά το φαγητό έγινε ΚΑΙ ρομαντική με το άναμα των κεριών και των φαναριών... Το διαλύσαμε στις 4(!) και την επόμενη με τα χίλια ζόρια σηκώθηκα τελευταία στιγμή να πάω στη βάπτιση που με είχανε καλέσει.
Αξιζε όμως τον κόπο, τι λέτε?

Καλά να περνάτε παιδιά!

Η ζωή είναι πολύ μικρή για να την περνάμε μιζεριάζοντας...

Αν έχεις γύρω σου φίλους... δεν έχεις ανάγκη τίποτα... 

Αυτοί είναι το φως στο σκοτάδι  των καιρών που διανύουμε...