Φυσάει νεύρα...

Αγαπημένο μου ιστολόγιο,
Τις τελευταίες μέρες ξέρουμε καλά τι έχει συμβεί...
Το γράψαμε και στο ποστ της Joan Petra... σιχαινόμαστε αυτό το συνεχές βουητό του ανέμου...!
Τα' παμε...!
Το αεράκι μ'αρέσει αλλά καμμία σχέση με το summer breeze αυτό που ζω τις τελευταίες μέρες...
Απορώ πως αυτός ο δυνατός αέρας αρέσει σε μερικούς!
Αυτό το διαρκές "βουυυυυυυυυ" του ανέμου κοντεύει να με τρελλάνει...! (βου και ξερός μλακα! Φυσα να δω τι θα καταλάβεις!)
Νιώθω ότι κάποιος έχει βγάλει το μυαλό μου και το έχει κρεμάσει με μανταλάκι για να στεγνώσει!
Σα τα χταποδάκια που κρεμάνε οι ψαροταβέρνες ένα πράγμα...μη σου πω και χειρότερα...

Ασε που είμαι διαρκώς στην τσίτα με τα κυάλια στο χέρι να κοιτώ από την ταράτσα μην ξεσπάσει καμμιά φωτιά στο βουνό... (με το κεφάλι περισκόπιο δε το γλιτώνω το αυχενικό)
Αυτό που το πας?
Προς το Δρομοκαϊτειο?
Ε, ναι ... και γω μάλλον για εμμονή το κόβω, αλλά τι να κάνουμε? Αγάπα το φίλο σου με τα ελλατώματά του...

Οι παρενέργειες πολλές και έντονες...

Λιακάδα: Πετάει ο γάϊδαρος?
- Πετάει... (ότι πεις Λιακάδα μου... οι άλλοι που με ξέρουν καλά και ξέρουν τι υπομένω τις μέρες αυτές...)

Επειτα βλέπω καθημερινά να μεταλάσσομαι σε κάτι που δεν είμαι...
Η μάλλον μπορεί και να είμαι... κάτι σαν Dr. Jekyll και Mr. Hyde ένα πράγμα...
Πιάνω τον εαυτό μου να γίνεται ένα κακομαθημένο, αλλαζονικό παιδί.
Να θυμώνει με βλακείες, να πωρώνεται με μηδαμινότητες, να αντιδρά με βία.
Πιάνω τον εαυτό μου να συγκρίνεται και να ανταγωνίζεται.
Να κλείνεται και να κλείνει απ’ έξω.
Να κατεβάζει πατζούρια προς την αλήθεια του άλλου και να ερμηνεύει κατά το
δοκούν.
Ή το επιθυμείν…
Πιάνω τον εαυτό μου να προσπαθεί να μειώσει ό,τι νοιώθει πως τον μειώνει.
Αλλά και να καταστρέφει ό,τι τον κρατάει ζωντανό.

Πιάνω τον εαυτό μου να θέλει να σπάσει τον καθρέφτη.
Μα ταυτοχρόνως να κρυφοκοιτάζεται στο τζάμι απ’ τις βιτρίνες.
Πιάνω τον εαυτό μου να γίνεται λίγος.
Λιγότερος απ’ ό,τι θα του άρμοζε, λιγότερος απ’ ό,τι θα του άξιζε, λιγότερος απ’ ό,τι θα μπορούσε.
Και είναι κρίμα…
Γιατί εγώ σαν παιδί ποτέ δεν επεδίωξα το κακό κάποιου, δεν πλήγωσα επίτηδες, δεν έσκαψα τάφους φιλίας, δεν υποκρίθηκα…
Και γιατί το χαστούκι από ένα φίλο πονά πολύ περισσότερο από κάθε άλλο χτύπημα κάτω από τη μέση… πολύ περισσότερο από μια δυνατή γροθιά στο στομάχι…

Μάλλον στέγνωσε τόσο το μυαλό μου που οι νευρώνες του έχουνε πάψει να κάνουν τις σωστές διαδρομές... τι να πω?
Κι έχω και τη Λεβίνα που χθες της υποσχέθηκα ότι θα ξεκινήσω πάλι να ζωγραφίζω...
Τζάμπα καίει η λάμπα... (κλείνω το φως για να κάνω οικονομία)
Αν δε σταματήσει ο μλκας που φυσάει, δε με βλέπω...
Βρίσκω παρηγοριά και πάλι στη μουσική.
Αυτή είναι η ανάσα μου, η ελπίδα μου...
Καλημέρα είπαμε?