Είναι φορές που όσο κι αν του γυρνάς την πλάτη, το ξορκίζεις ή του κρύβεσαι το σκοτάδι σε βρίσκει... 

Και δεν είναι πάντα βέβαια για κακό...

Γιατί εκεί στο σκοτάδι ακόμη και η μικρότερη αχτίδα φωτός μεγενθύνεται... και τότε μπορείς να ανακαλύψεις πολλά...

Εκεί στο σκοτάδι με τη σωστή παρέα, ενιωσα σαν έφηβη ξανά...

Γελια, μοιράσματα, δωρα φτιαγμένα από χέρια με πολύ αγάπη (ευχαριστώ πολύ... )

κι εκείνη η έφηβη που μάταια προσπαθούσα ν'αποδιώξω ως παρείσακτη... 

Πειράγματα, πονηρά γελάκια, και αναμνήσεις...

Χαμόγελα σκόρπια παντού στο χώρο...

Ουσίες κ'οινοπνεύματα... μοιράσματα...

Το πήρα απόφαση. Δε θα την ξεφορτωνόμουνα εύκολα αυτή τη μικρή...

To πήρα απόφαση πως ήταν γραφτό να'μαστε μαζί κι έτσι συνθηκολόγησα.

Ετσι άρχισα να συνηθίζω την παρουσία της και μάλιστα κάποιες στιγμές την απολάμβανα κιόλας.

Αυθορμητη, αγνή και παρορμητική αυτή η μικρή τρελλή είναι που τρέχει όλο ζωντάνια πάνω στο πληκτρολόγιο... άλλοτε μόνη της, άλλοτε ιππεύοντας τις λέξεις κι άλλοτε σέρνοντάς τες από το χαλινάρι με τη βία για να περάσουν μέσα από φλεγόμενα στεφάνια και σκοτεινά τούννελ...

Είναι στιγμές που μου φέρνει απόγνωση η ευκολία με την οποία παίρνει σβάρνα ότι βρίσκει στο πέρασμά της... Γείωση το λεει εκείνη... Επικίνδυνο το λέω εγώ...

Με λυπεί ο τρόπος που προσπερνάει κάποια πράγματα που ως κόρη οφθαλμού τα'χα πάντα θαμένα βαθιά...

Φορές που δεν την πρόσεχα απολάμβανε να σπάζει πολύτιμα πράγματα που με κόπο είχα συλλέξει, θέλοντας να βρει τι κρύβουν μέσα τους, από τι είναι κατασκευασμένα, γιατί έχουν φτιαχτεί κι από ποιον και όποια άλλη ερώτηση δημιουργούσε η ακόρεστη περιέργειά της...

Οι σκέψεις τούτες, τα πειράγματα, τα χαμόγελα βγήκαν από δυο ταυτόχρονα ανθρώπους που κατοικούν στο ίδιο σώμα.

Και μ'αρέσει...

Δε θέλω να τη διώξω αυτή τη μικρή που τα βλέπει όλα όμορφα.

Θέλω να την βλέπω πάντα όταν κοιτάζω τον καθρέπτη...

Και η απορία μου μεγαλώνει όταν σκεφθώ ότι νέος είναι ο παλιός μου εαυτός κι αυτός που είναι καινούργιος έχει ήδη παλιώσει........