ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ…μου ήταν πάντα σε φόντο θαλασσινό.
Η θάλασσα μου'δινε πάντα όλες τις απαντήσεις... μου έβρισκε όλες τις λύσεις στα όποια μου προβλήματα.
Αν ήταν πεντακάθαρη, γαλάζια και λαμπερή, τα πράγματα πήγαιναν καλά.
Αν ήταν σκοτεινιασμένη, φουρτουνιασμένη και μαύρη, κάποιο λατρεμένο πρόσωπο της ζωής μου, άφηνε τον κόσμο τούτο και όδευε προς τη γειτονιά των Αγγέλων…
Ενα όνειρο που βλέπω πολύ συχνά, είναι να πέφτω προς μία καταγάλανη θάλασσα από ψηλά… η αίσθηση της βουτιάς αυτής, είναι κάτι μαγικό, λυτρωτικό θα έλεγα (τόσο στο όνειρο αλλά και στην πραγματική μου ζωή όσες φορές το έχω επιχειρήσει) Η αίσθηση του παγωμένου νερού στο κορμί μου... η πίεση στα αυτιά μου... το άγγιγμα της άμμου του βυθού στη χούφτα μου... Κι έπειτα συνήθως, τραντάζομαι στον ύπνο μου… για να δω τότε ένα πρόσωπο να με γεμίζει γαλήνη… εκεί…μεσ’τη θάλασσα…να γίνομαι δική του…
Το λευκό και το μπλέ είναι τα χρώματα που πάντα δεσπόζουν στα όνειρά μου…
Λευκό φως και μπλε βυθός... που βουτώ για να πιάσω στα χέρια μου...
Είναι η βάση των πάντων εκεί... το πλοίο που με ταξιδεύει σε μέρη παραδεισένια...
Το κόκκινο υπάρχει σπάνια αλλά ξέρω καλά πως όποτε εμβόλιμα μπαίνει στον ονειρικό καμβά μου, μού φέρνει κάτι γρήγορα…
Κατά βάση κόκκινο δεν υπάρχει στα όνειρα αυτά…
Τα όνειρα που έβλεπα πάντα, η θάλασσα, για μένα μεταφράζεται ως ένας συμβολισμός…
Οπως όταν περίμενα "εκείνον" να έρθει στη ζωή μου,και όλα να είναι αγάπη.
Η θάλασσα για μένα είναι εκείνος και εκείνος για μένα είναι η θάλασσα.
Η αγάπη.
Η ζωή μου.
Εγώ.
Η θάλασσα στα όνειρα, λένε ότι αντιπροσωπεύει το ασυνείδητο και τη μετάβαση μεταξύ του ασυνείδητου και της συνείδησης. Εγώ πάλι βλέπω ότι πετάω τόσο συχνά που θα το πιστέψω στο τέλος.
ΑπάντησηΔιαγραφή:)
To πιστεύω πως έτσι είναι... :)
ΔιαγραφήKι εγώ πάλι νομίζω ότι είμαι δελφίνι... (παράλογο ε? αντί για γοργόνα νομίζω πως είμαι δελφίνι ή ότι τουλάχιστον σε κάποια ζωή ήμουν)
Λατρεύω δε τόσο πολύ τα ζωα αυτά που όταν τα βλέπω από κοντά με πιανει ρίγος και βάζω τα κλάμματα... Αισθάνομαι τόσο άβολα εκείνη την ώρα όταν με κοιτάνε σαν τρελλή... (ποιος ξέρει... μπορεί και να΄μαι...)
χαχαχχααα πολύ καλή ιδέα τα άσπρα γράμματα Λιακάδα, σε μπλέ φόντο...
ΑπάντησηΔιαγραφήτην καλημέρα μου...!!!
Kαλησπέρα!
ΔιαγραφήΠως πήγε η μετακόμιση και οι μεταφυτέψεις? ;)
Eσύ στην θάλασσα, εγώ μέσα στα δάση , να τριγυρίζω στα έλατα, να αφουγκράζομαι τους ήχους, να βρίσκω τα χνάρια ... δεν με νοιάζει τι ονειρεύομαι στον ύπνο μου, τι ονειρεύομαι στο ξύπνιο μου με νοιάζει , σε ένα καμβά γεμάτο χρώματα και αποχρώσεις Λιακαδάκι μου .... φιλιά πολλά :))
ΑπάντησηΔιαγραφήEίδες όμως τι όμορφα συμβαίνουν όταν το βουνό συνάντησε τη θάλασσα?
ΔιαγραφήΜικρά και μεγάλα θαύματα... και έπεται συνέχεια...
Φιλάκια πολλά μανάρι μου!
Ακόμα αναρωτιέμαι τι δουλειά έχει μια λύκαινα με μια γοργόνα!!!!! χαχαχα
Διαγραφήομορφα λογια, το ιδιο πιστευω κι εγω για τη θαλασσα! εχει κατι το λυτρωτικο! για χρονια εβλεπα ενα συγκεκριμενο ονειρο με θαλασσα! δε ξερω αν πιστευω στα ονειρα αλλα ξερω οτι το μυαλο ειναι μεγαλο και ανεξερευνητο και πολλες φορες ασυνειδητα βαζει μεσα στα ονειρα καταστασεις που θα ζησουμε!οταν βλεπω ενα τετοιο μπ[ερδεμενο ονειρο, καθομαι παντα μπροστα στη θαλασσα και της μιλαω! ισως ειναι η πιο καλη μου φιλη...
ΑπάντησηΔιαγραφήKι εμένα καλή μου!
ΔιαγραφήΚαι το περίεργο είναι ότι νιώθω πως με ακούει... :)
Θάλασσα..
ΑπάντησηΔιαγραφήμια ακριβή ερωμένη που απαιτεί από σένα μόνο αυτό:
σεβασμό
και τίποτε άλλο...
φιλί
Kάθε ερωμένη πρέπει να απαιτεί σεβασμό...
ΔιαγραφήΜονάχα αυτό... τίποτε άλλο...
Τουλάχιστον αυτή το αξίζει δε νομίζεις?
Πολλά φιλάκια κοριτσάκι!
Σε χάσαμε...
Οταν ήμουν μικρή, πολύ μικρή, έβλεπα κάθε βράδυ τον ίδιο εφιάλτη!
ΑπάντησηΔιαγραφήΤόσο έντονο που το θυμάμαι ακόμα.
Μετά από πάρα πολλά χρόνια, όταν έφυγε η μαμά μου...
Ο εφιάλτης εκείνος έγινε φοβία που με παίδεψε πολύ!
Φιλάκια:))
Είναι ζήτημα να έχω δει 2-3 εφιάλτες στη ζωή μου...
ΔιαγραφήΠοτέ δε τους μετουσιώνω σε φοβίες... Μου'χει τύχει όμως να δω ένα όνειρο και να ξυπνήσω ερωτευμένη με κάποιον... χιχιχι...
Φιλάκια πολλά! :)
Όνειρο δε λές τίποτα!
ΑπάντησηΔιαγραφήΝομίζω ότι εδώ ταιριάζει ένας Καβάφης...
Εδώ ας σταθώ. Κι ας δω κ’ εγώ την φύσι λίγο.
Θάλασσας του πρωιού κι ανέφελου ουρανού
λαμπρά μαβιά, και κίτρινη όχθη· όλα
ωραία και μεγάλα φωτισμένα.
Εδώ ας σταθώ. Κι ας γελασθώ πως βλέπω αυτά
(τα είδ’ αλήθεια μια στιγμή σαν πρωτοστάθηκα)·
κι όχι κ’ εδώ τες φαντασίες μου,
τες αναμνήσεις μου, τα ινδάλματα της ηδονής.
How appropriate! :)
ΔιαγραφήΣε ευχαριστώ Πήγασε...!
Καλώς ήλθες και πάλι στον τόπο του εγκλήματος... ;)
Tελικά είσαι ή δεν είσαι αναγνώστης (γιατί ξαφνικά εξαφανίστηκες από τη λίστα των φίλων μου)
Αν είμαι λέει;!
ΔιαγραφήΦανατικός! ;-)
Eγώ ξέρω ότι προχθές είχα 101 αναγνώστες και σήμερα έχω 100 και μάντεψε ποιος λείπει... Ελεγα πως θύμωσες με κάτι που είπα...
ΔιαγραφήΧα, χα! Έπεσε τόσος μισανδρισμός τις προάλλες με τις φίλες σου εδώ μέσα που κανονικά θα έπρεπε! :P
ΑπάντησηΔιαγραφήΑλλά όχι. Δεν ξέρω γιατί το δείχνει αυτό. Και για να σου το αποδείξω θα σου αφιερώσω έναν Παλαμά που ταιριάζει με τη σημερινή σου πόζα... :)
Από τραγούδια έν' άυλο κομπολόϊ
σ' εσέ δεν ήρθα σήμερα να δώσω.
Με τα παιγνίδια εγώ θα σε λιγώσω
και με τα ξόρκια, αγάπη μου, ενός γόη.
Γυμνοί. Και σαν κισσός θα σκαρφαλώσω
για να φάω το κορμί σου που με τρώει.
Του λαγκαδιού σου τη δροσάτη χλόη
με το χέρι θρασά θα την πυρώσω.
Το κρασί που ξανάφτει και το γάλα
που κοιμίζει, θα φέρω στάλα στάλα,
μ' όλο μου το κορμί, να σε ποτίσω.
Και στα πόδια σου τ' ασπροσκαλισμένα,
δυο βάζα που μου παίρνουνε τα φρένα,
στερνή μανία το μέλι μου θα χύσω.
Mισανδρισμός εε?
ΔιαγραφήΝα υπόψιαζεσαι τέτοιο όταν αδιαφορούμε...
Οσο είστε στο επίκεντρο της συζήτησης σας αγαπάμε κι ας μας παιδεύεται...
Ωραίος ο Παλαμάς!
All time classic! Αν κι αυτό δε το'χω ξαναδιαβάσει... :)
Τι ομορφα που γραφεις.....
ΑπάντησηΔιαγραφήΤην εχω ζησει αυτη τη θαλασσα! την εχω μεσα μου κι εγω......
Καληνυχτα, Λιακαδα...... ;ο)
Καλώς ήλθες vaillie!
ΔιαγραφήΖωγραφίζω σκέψεις... αποκρυσταλλώνω αναμνήσεις... δε γράφω...
Σε ευχαριστώ για το πέρασμα!
Καλή σου νύχτα! :)