Ενα μήνυμα που δεν έφτασε ποτέ...

Θυμάσαι άραγε το γέλιο που κάναμε όταν ήμασταν μαζί?

Πως ένιωθες όταν άκουγες τη φωνή μου στο τηλέφωνο?

Όταν με άγγιζες?

Όταν έμπαινα στο μυαλό σου και προλάμβανα κάθε σου σκέψη και κάθε σου «θέλω» πριν ακόμα το εκφράσεις?

Η αγάπη μωρό μου δεν ψάχνει να ευχαριστήσει τον εαυτό, ούτε νοιάζεται για τον εαυτό της αλλά κάνει τον άλλο να αισθάνεται ομορφα και χτίζει έναν παράδεισο πάνω στην απελπισία της κόλασης… (ναι στην κόλαση ήμουν μα ήμουν απόλυτα ευτυχισμένη!)

Σήμερα αναθεματίζω την ώρα και τη στιγμή που σε γνώρισα, που σε άφησα να με αγγίξεις και να μπεις τόσο βαθιά μέσα μου!

Είσαι πολύ λίγος τελικά και πολύ άκυρος από κάθε άποψη…

Σου εύχομαι λοιπόν να αξιωθείς κάποτε να αγαπήσεις τόσο βαθιά και τόσο απόλυτα κάποια και να νοιώσεις τον πόνο σε όλο του το μεγαλείο όπως τον ένιωσα και γω… Ελπίζω να ικανοποίησες τον εγωϊσμό σου και να διασκέδασες αρκετά μέχρι τώρα μαζί μου, γιατί δεν έχω σκοπό να συνεχίσω να εξευτελίζομαι όσο κι αν σ’αγαπώ… Μην ανησυχείς και δε σου «χρεώνω» τίποτα. Τον εαυτό μου κακίζω που αν και είδε από νωρίς ποιος είσαι εξακολουθούσε να πιστεύει σε σένα και να σ’αγαπά τυφλά με πάθος μέχρι τώρα!

(3 χρόνια μετά από κείνη τη μέρα στην παραλία που μου έδειξες τον τρόπο να σε ξεχάσω…)

so lonely.....

Aλλο ένα Σαβ/κο μόνη...
Είναι περίεργο... όσο απολαμβάνω τη μοναχικότητά μου τόσο απεχθάνομαι τη μοναξιά μου...
Δεν ξέρω τι να κάνω... που να πάω...
Αλήθεια που μπορεί να πάει κάποιος τη μοναξιά του?

3 χρόνια... 3 ολόκληρα χρόνια μου πήρε για να μπορέσω να ξανακοιταχτώ στον "καθρέπτη" μου (ανάθεμα την ώρα) και τελικά τι βλέπω?...
Γερμένους ώμους...
Χείλη που'χουνε χάσει το χαμόγελό τους...
Ηττοπάθεια...
Κατήφεια...
Σώμα που σέρνεται βαρύ σα να πέρασε πάνω του ολόκληρο τρένο...
Πρόσωπο με σφιγμένα χαρακτηριστικά...
Απογοήτευση...
Και κείνη η μουσική που πάντα ηχούσε στ'αυτιά που έχει πάει????
Εϊ ψιτ! Πρέπει να συνέλθουμε τ'ακούς????

Ο καλός καλό δεν έχει...

Σήμερα που πήγαινα το καθιερωμένο καθημερινό δρομολόγιο σπίτι-σχολείο με τα 2 σκυλάκια μου βόλτα βρήκα ένα εγκατελειμένο κουτάβι 50μ από το σχολείο... είπα να το πάρω... να το φιλοξενήσω... μη το πατήσει κανένα διερχομενο αμάξι αφού λόγω του σχολείου και του κεντρικού δρόμου υπάρχει κίνηση... Το πήρα λοιπόν κι αυτό και το εβαλα στο roof garden με φαγάκι και νεράκι και μερικά παιχνιδάκια...
Το γλίτωσα από του χαρου τα δόντια σκέφτηκα...
Στο μεσημεριανό γυρισμό από το σχολείο 100μ πριν φτάσουμε για το σπίτι τα έλυσα από το λουράκι τους για να χαρούνε λιγάκι... Οι δρόμοι ήσυχοι στην γειτονιά τα αυτοκίνητα παιρνάνε ένα κάθε 5-10 λεπτα... Και εκεί ήρθε ο Θάνατος... για την Νταιζούλα μου... :(
Μέσα σε λιγα λεπτά ξεψύχησε στην αγκαλιά μου αφήνοντάς με γεμάτη αίματα από την κορφή ως τα νύχια... Δε θα ξεχάσω ποτέ το βλέμμα της όταν έφευγε...

Σαν κάτι να εσπασε ξαφνικά μέσα σου και από τον ανείπωτο πόνο ξαφνικά σβήστηκαν ολοι οι άλλοι...

Yπάρχουν κάποιες μέρες που τα σύννεφα βρίσκουνε τρόπο και τρυπώνουν μέσα στο μυαλό σου…
Δεν είναι ότι το θέλεις…ούτε ότι έχεις αφήσει κάποια χαραμάδα… απλά συμβαίνει…
Είναι εκείνες οι μέρες που ακόμη και μια "Λιακάδα" νοιώθει την ανάγκη της λύτρωσης που φέρνει μια ευεργετική βροχή…και αφήνεται στα χέρια της…για να εξαγνιστεί…
Τις μέρες εκείνες κάποιοι φίλοι πιάνουν με τα ραντάρ τους την ομιχλη που επικρατεί μέσα σου και προσπαθούν να σε ψάξουν… μέσα σ’αυτή… να σε ανακαλύψουν… να σου πουν μια γλυκιά κουβέντα.

Ετσι και σήμερα πήρα μια όμορφη καλημέρα από κάποια ψυχή και θέλω να την μοιραστώ μαζί σoυ:

Αν μπορείς ακόμη
Να αντέχεις
Να ελπίζεις
Να ονειρεύεσαι
Να ερωτεύεσαι
Να μιλάς με αλήθειες
Να πέφτεις και πάλι να σηκώνεσαι
Να βλέπεις τον ήλιο να ανατέλλει
Να χαμογελάς
Να σκέφτεσαι
Να καίγεσαι
Να δίνεσαι
Να νοιάζεσαι
Να ρισκάρεις
Να ζεις
Να αγαπάς
Τότε…….
Τίποτα δεν έχει χαθεί
Τίποτα δεν έχει κριθεί
Τίποτα δεν μπορεί να σε σταματήσει
Τίποτα δεν μπορεί να σε ακυρώσει
Να το θυμάσαι!!

Προς εμπέδωση...

Oταν στερεύει το πηγάδι των αναμνήσεων έρχονται βροχή οι σκέψεις να το γεμίσουν…
Σκέφτεσαι το πριν… το μετά… το τώρα…
Πόσα έχουν αλλάξει γύρω σου… μέσα σου…
Σε τόσο λίγο διάστημα…τόσο που σου φαίνεται μισ στιγμή…σα να’ταν χθες…
Αν είσαι τυχερός η "απογραφή" θα σε βρει "πλήρης"…
Αν ο απολογισμός σε βρεί "ελλιπή" φαντάζεσαι το γιατί…
Είναι γιατί χαρίστηκες… Γιατί σκορπίστηκες…
Είναι γιατί έδωσες κομμάτια σου δεξιά κι αριστερά σε φίλους, αδελφούς…
ενίοτε και σε ανθρώπους που δεν το αξιζαν…
Οι 2 πρώτες περιπτώσεις "πιάνουν τόπο"…
δεν δημιουργούν "έλλειμα" στον συναισθηματικό σου προϋπολογισμό
γιατί κάποια στιγμή οι άνθρωποι αυτοί σου επιστρέφουν το κομμάτι που τους έδωσες…
πολλές φορές μάλιστα με τόκο…

Στην άλλη περίπτωση όμως…
Νοιώθεις ότι ο άλλος αν μπορούσε θα σου έβγαζε την γλώσσα και θα σε κορόϊδευε λέγοντας:
"Oυδέν λάθος αναγνωρίζεται μετά την απομάκρυνση από του ταμείου"…
Από μια διαστροφή τον φαντάζεσαι να γελάει ικανοποιημένος για το "κατόρθωμα" του
να πάρει ένα κομμάτι σου για λάφυρο σε τούτη τη μάχη…

Χαράζεις κι εσύ ένα χαμόγελο στο πρόσωπό σου για χάρη των γύρω σου που ανησυχούν,
μα όταν αυτό συναντάει το βλέμμα σου νοιώθει την αλήθεια … και κρύβεται βιαστικά κι αμήχανα…

Δεν αιμορραγείς πια…
Δεν υπάρχει άλλο αίμα μέσα σου να στάξει…
Τι υπάρχει μέσα σου?
Το κενό…
Και η καρδιά?
Είναι μια άψυχη ακαθόριστου σχήματος πια μάζα που δεν ταιριάζει πια στο χέρι που κάποτε την ακούμπησες…

H απορία της ημέρας:

Tελικά τι πονάει περισσότερο?

Να μην είσαι σημαντικός για κάποιον που πραγματικά αξίζει ή να ανακαλύπτεις ότι αυτός που νόμιζες ότι ήταν Ολα είναι απλά ένα τίποτα *?

* Τίποτα είναι αυτός που δεν μπορεί όχι μόνο να σταθεί ως σύντροφος αλλά και ούτε ως απλός φίλος...
Τίποτα είναι αυτός που λέει "λατρεία" ενώ δεν ξέρει το νόημα της λέξης...
Τίποτα είναι αυτός που περιμένεις να ακούσεις τη φωνή του όταν έχεις τα ζόρια σου και εκείνος είναι απλά εξαφανισμένος...
Τίποτα είναι αυτός που δεν μπορεί ποτέ να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων...

Αν έχεις κάνει κάτι από όλα αυτά φίλε... ναι είσαι ένα τίποτα...
Αν τα έχεις κάνει όλα είσαι ένα ΤΙΠΟΤΑ κεφαλαίο...
Mην ανησυχείς όμως ... υπάρχουν και χειρότερα...
Γιατί τώρα που λύσαμε το θέμα "τι είσαι εσύ"... πες μου τι είμαι εγώ που εξακολουθώ και αγαπώ αυτό το τίποτα μετά από 3 χρόνια .............................

Κάποιος αναρωτιότανε αν τελικά είναι καλύτερα να ζήσεις τον έρωτα και να πονέσεις ή να πονάς επειδή δεν τον έζησες...
Αν δεν ήξερα τον άνθρωπο αυτό καλά, αν δεν τον ένιωθα θα έλεγα τι βλακείες λέει τούτος εδώ...
Ομως τελικά τώρα που το ξανασκέφτομαι δεν ξέρω... ίσως θα πρέπει να του το πω.
Ο πόνος είναι πόνος αναμφίβολα και στις δύο περιπτώσεις εξίσου δυνατός...
Το καλό είναι ότι στην πρώτη περίπτωση η "πτώση" φέρει τη λύτρωση γιατί ο πεσμένος έχει αναγκαστικά μόνο μια επιλογή: Nα σηκωθεί...!
Αντίθετα στην δεύτερη περίπτωση η πτώση στο κενό φαντάζει αέναη... ο πάτος του πηγαδιού μοιάζει "'απιαστος", ο πόθος - πόνος του ανεκπλήρωτου τρώει τη σάρκα και τα σωθικά.
Αρα είναι χαζό να αναρωτιέται κανείς...
Γιατί στη μια περίπτωση "έζησες" και πλήρωσες το ανάλογο τίμημα (πόνο)
Ενώ στην άλλη περίπτωση "πέθανες" και αφού πέθανες γιατί να πονάς?... γιατί να πληρώνεις...??
Και χαμένος και δαρμένος που λέει ο λαός μας... ?
Οχι φίλε μου!
Δεν συγκρίνονται αυτά τα δυο...
Εσύ μπήκες στο λούνα παρκ... έκανες τη γύρα σου...
Ανέβηκες στη ρόδα και τώρα κατεβαίνεις... Στην έξοδο πληρώνεις το αντίτιμο...
Ρώτα και μένα που πλήρωσα στην είσοδο και δεν ανέβηκα!
Ελα και λίγο στη δική μου θέση... Πονάω εξίσου... Και τώρα πονάω διπλά και για σένα... :((
Oι ομορφες σχέσεις τελικά όμορφα "καίγονται"...

Για τις καρμικές σχέσεις που κάποιος τις εμποδίζει να μην προχωρήσουν πρέπει να υπάρχει νόμος τελικά...
Ετσι είναι το σωστό και δίκαιο!
Και κάτι μου λέει πως υπάρχει...
Αγραφος νόμος... αλλά ΝΟΜΟΣ...!
Γιατί ως γνωστόν "όλα εδώ πληρώνονται" και όταν λέμε όλα "εδώ" εννοούμε εδώ στη ζωή ... όχι απαραίτητα όμως σε τούτη την ενσάρκωση...
Ετσι λοιπόν το μόνο που μου μένει να περιμένω πότε θα πεθάνω και θα ξαναγεννηθώ για να είμαι κοντά σου...
Μόνο που τότε φίλε μου επειδή ακριβώς "όλα εδώ πληρώνονται" θα είμαι ΕΓΩ ο άντρας και ΕΣΥ η γυναίκα...
Θα είμαι ΕΓΩ αυτή που θα κάνω παιχνίδι και ΕΣΥ αυτός που θα πονάει!!
ΕΓΩ θα γυρνάω την πλάτη... και ΕΣΥ θα γονατίζεις!
Ωραίο?
Μμμμ...Δεν ξέρω... Ακούγεται όμως ενδιαφέρον...
Αν και πιστεύω ακράδαντα πως και τότε στην επόμενη ζωή θα είμαι αθεράπευτα ερωτευμένη μαζί σου...και ας μην το αξίζεις...

Ψάχνομαι...

Εντός μου... εκτός μου...και επι ταυτά μου... 
Να βρω τι έφταιξε και τις πταίει ακόμη και τώρα (γιατί κάποιος φταίει δε μπορεί!)
Στριφογυρίζω γύρω από την ουρά μου...
Σκαλίζω τα μέσα μου...
Ρίχνω δηλητήριο να μην ξαναφυτρώσουν ζιζάνια εκεί που δεν πρέπει... στο πιο βαθύ κόκκινο σημείο της καρδιάς...
Ρίχνω λίπασμα στο ξανθό κεφάλι μου μπας και φυτρώσει τίποτα στην πιο άγονη γραμμή του μυαλού μου...
Είμαι αποφασισμένη...! Θέλω την επόμενη φορά που θα "πεθάνω" να είναι γιατί έπεσε πάνω μου ένας μετεωρίτης... και όχι ένας περαστικός στην τροχιά μου κομήτης....!
Δεν είναι κακό...!
Δεν είναι καθόλου καλό να επαναπροσδιορίζεσαι...! Αρκεί να το κάνεις σωστά και με μεθοδικότητα!