Ανάρτηση πασπαρτού

Ειναι η ανάρτηση που ανοίγει όλες τις πόρτες του παραδείσου... 
Την διαβάζεις ξανά και ξανά και κόβεις το λαιμό σου ότι είναι γραμμένη για σένα... (καλά κοπελιά μη βάζεις και στοίχημα γιατί θα το χάσεις...)
 
Ταιριάζει γάντι στη Μαίρη αλλά όταν την δει η Καίτη θα νομίσει ότι είναι για κείνη...
Υποννοεί ότι είναι αφιερωμένη στην Ελένη αλλά και η Γιωργία βλέπει σ'αυτήν κομμάτια της και κείνον...
Μη μου πειτε ότι ποτέ σας δεν έχετε δει..!
Εχει βρωμίσει ο τόπος από τέτοιες...
Και ζήσανε αυτές καλά... (κοιμώμενες τον ύπνο του δικαίου) και αυτός καλύτερα....

Υ.Γ. Οποιος έχει την μύγα ας την κρατήσει..

  enough is enough...

Oχι ξανά...

Κάθε μέρα ολοένα μικραίνω και πιο πολύ μέχρι στο τέλος να γίνω μια μικρή μουτζούρα στον ολόλευκο καμβά σου...
Θαρρώ το ξες καλά πως δε μ'αρέσει τούτο... μισώ φρικτά τις μουτζούρες ... ποσο μάλλον όταν σηματοδοτούν την αντίθεση άσπρου μαύρου στον καμβά... ποτέ δε μ'αρέσανε τα σκίτσα γι'αυτό ακριβώς το λόγο...
Θέλω πιότερο να γίνω ΧΡΩΜΑ...ειδάλλως να εξαφανιστώ...

Κόκκος άμμου να γίνω σε μια παραλία να με θωπεύει η θάλασσα μα όχι ένα μικρό λαβωμένο τιποτάκι...οχι ξανά...
Θα μ'αφήσεις να γίνω?

Το μόνο αστέρι που δεν ήθελε να πέσει...

Εκείνο... το μόνο που φώτιζε στα σκοτάδια της... το μόνο που μπορούσε ν'αφουγκραστεί το λυγμό της ψυχής της... και να καταλάβει τη γλώσσα της καρδιάς της..

Ενός λεπτού σιγή...

Τhe end of the innocence.................

Φέτος δεν είχα όρεξη να στολίσω...
Κάτι η κρίση και η δυστυχία των ανθρώπων γύρω μου που με εμπόδιζε να κάνω τις συνηθισμένες μου εξτραβακάντζες κάτι η καταιγίδα που ψυχανεμιζόμουν ότι ερχόταν καιρό τώρα (αλήθεια με φοβίζω ώρες ώρες με την διαίσθησή μου...) είπα φετος να στολίσω λιτά κι απέριττα...

Ενα στεφάνι έξω από την πόρτα... ένα μέσα απ'αυτήν... λαμπάκια και στολίδια στην τεράστια αράλια στο σαλόνι μου... και πολλά κεράκια... γέμισα όλα μου τα φαναράκια με κεράκια που φέτος δεν ξέρω γιατί, τα ανάβω καθημερινά με το που πέφτει ο ήλιος να μου κάνουνε παρεϊτσα...εκεί δίπλα στο τζάκι με ένα ποτήρι κόκκινο κρασί και τις αναμνήσεις μου να μου βγάζουνε κοροϊδευτικά τη γλώσσα και να με περιγελούν που τόσο καιρό τους έδωσα τροφή και στέγη  μέσα μου... (χαζή Λιακάδα... ποτέ δε μαθαίνεις...)

Σήμερα είπα να μην επιτρέψω στα άσχημα και στην υποκρισία να μπαίνουν στα μάτια μου... να μπει και λίγη ομορφιά...λίγη αγνότητα που μόνο η φύση μπορεί να μας προσφέρει... και επειτα σκέφτηκα να τη μοιραστώ μαζί σας... (ήταν πολύ όμορφη εικόνα για να την κρατήσω μονο δική μου...)

Η χθεσινή μπόρα έριξε όσα φύλλα είχανε απομείνει πάνω στην αμπέλοψη... και η πανδαισία αυτή χρωμάτων, το έντονο των φύλλων με το παστέλ του ουρανού με εμπνεύσανε τόσο που το απόγευμα πήγα κι αγόρασα καμβά να το αποτυπώσω... Ξετρύπωσα τα πινέλα μου και πριν λίγο άρχισε να σχηματίζεται ένα όμορφο αποτέλεσμα... Ευελπιστώ να τα καταφέρω να το τελειώσω μέχρι τα Χριστούγεννα γιατί έχω κολλήσει λίγο στον γκριζο ουρανό... ως Λιακάδα δεν είναι και ότι καλύτερο για μένα...

Ούτε σήμερα έχουμε μουσική...Πενθώ τη χαμένη μου αθωότητα...

"Σ'αγαπώ"

Φοριέται πολύ τελευταία...
Από φίλους... από εραστές ... από αδελφές...

Πάει με όλα...
Mε γέλια... με δάκρυα...με κρασί μπροστά στο τζάκι... με παρέα στο msn... με τύψεις...

Θεωρείται από κάποιους πανάκεια...
Λένε πως...
Σαν το λωτό σε κάνει να ξεχνάς τα άσχημα... (αυτά που είδαν τα ματάκια σου και που άκουσαν τα αυτάκια σου)
Διώχνει τις καούρες στο στομάχι...κι εκείνη την αίσθηση ξυνίλας που'χεις από προχθές...
Καταπολεμά τον πονοκέφαλο και αυτή την αίσθηση αηδίας που έχει κολλήσει τελευταία μέσα σου και δε λεει να βγει...
Προκαλεί οργασμό αν δοθεί με τα ανάλογα "συνοδευτικά" την κατάλληλη στιγμή...
Στο τσακίρ κέφι σου πετά μια λοβοτομή για να ξεχάσεις όχι μόνο τα άσχημα αλλά και το ποιος είσαι... Ενα reset και επανεκίννηση λοιπόν...
Σε κάνει να ονειρεύεσαι όμορφα πράγματα...

Ετσι λένε... Είναι όμως έτσι?...

Γιατί εγώ την άκουσα μέσα σε μια βδομάδα από δυο διαφορετικά άτομα ... και παρόλ'αυτά και αηδία ακόμα νιώθω και πονοκέφαλο στην αριστερή μου πλευρά που δε λέει με τίποτα να φύγει....αρα δεν έχει πια καμμία απολύτως επίδραση πάνω μου... Προσωπικά θεωρώ ότι τελικά είναι μια πολύ υπερεκτιμημένη φράση...

Ο ένας μετά από 4 χρονια στην "ξενιτειά" (για την ακρίβεια σε άλλον πλανήτη) έβγαλε φτερά στα πόδια κι αποφάσισε να πάρει τη μεγάλη απόφαση να τινάξει την ζωή του στον αέρα για να είναι μαζί μου.
Ο άλλος με βαρίδια τις ενοχές στα πόδια του αποφάσισε μετά από 5 χρόνια γνωριμίας ότι με αγαπά... Εντελώς ξαφνικά... από το πουθενά ξεφούρνισε τη μαγική λεξούλα που όλα τα γιάνει προφανώς ως μέσο εξιλέωσης πάνω σ'έναν καβγά....
Στο ενδιάμεσο κάποιες άλλες γυναίκες - παράπλευρες απώλειες της ανωριμότητάς τους...

Ξέρετε κάτι? Αν το να μ'αγαπάτε σημαίνει τόσο πολύ πόνο δε θέλω να με αγαπάτε...
Θέλω να μείνετε μακριά μου... πολύ μακριά μου... Και οι δυο...

Και μετά αναρωτιέστε κιόλας γιατί οι μισές γυναίκες "κλειδώνονται" και οι άλλες μισές είναι λεσβίες... Εκεί μας οδηγείτε...

Χωρίς μουσική... μόνο με συναισθηματα... Μουσική βάλτε εσείς σήμερα...

Αν η μουσική είναι οι νότες της ψυχής μας... σήμερα δε βγάζω πολύ ωραία μουσική...

Ποτέ δε ρώτησες ...

πως νιώθω...
Εσπευσες μόνο να πεις πως νιώθεις εσύ... 
Πάνω απ'ολα εσύ...Εγωϊστικέ μου αλλε εαυτέ...

Νιώθω και γω όμως ξέρεις...
Νιώθω απογοητευμένη...
Αποσβολωμένη...
Πληγωμένη...
Προδομένη...
Αηδιασμένη...
Πεθαμένη...
Μα πάνω απ'όλα νιώθω εσένα... μέσα μου....ακόμη............................

Ο καθρέπτης έσπασε... χιλιάδες τα κομμάτια του... χωθήκανε μέσα μου...κάνανε επιτέλους την  καρδιά μου να πάψει πια να χτυπά... τα μάτια μου να πάψουνε πια να βλέπουν... κοψανε τη γλώσσα μου να πάψει να σκορπάει πανικό....
επιτέλους σιωπή...

7 χρόνια γρουσουζιά ...χωρίς μουσική

Τα παιδία παίζει...

- Τι κάνεις μικρή μου?
- Καλά εσύ? (μου λείπεις)
- Τι θες?
- Θέλω ότι θες...
- Θέλω να θες τα πάντα!
- Θέλω να μην πονέσω ξανά... αυτό μόνο...
- Μη φύγεις...
-  Δε φεύγω... είναι οι περιστάσεις που με διώχνουν... 
- Σε νιώθω ήδη μακρυά... μου λείπεις...
-  Γίνε ευτυχισμένος... για μένα... μπορείς?
- Δεν έχω λόγια... θέλω να σε δω... 
- Ερωτεύσου την ... μπορείς...
- Εσύ είσαι κάτι διαφορετικό για μένα κάτι μεγάλο...είσαι  ο άνθρωπός μου... 
-  Σου αξίζει το καλύτερο... τίποτα λιγότερο... 
- ........................Φεύγεις το νιώθω...
- Ποτέ δε θα φύγω... Ηλθα για να μείνω με τον ένα ή τον άλλον τρόπο...
-  Θέλω να σε δω...
- ......
 - Γμτ μίλα επιτέλους! Σε χρειάζομαι...
- Πονάω...
- Σε θέλω...
- Ελα...
- Φεύγεις το νιώθω...
- Σα παιδί κάνεις που του πήρανε το παιχνίδι του... Εγώ από την αρχή ήξερα ποια είναι η θέση μου σε τούτο το παιχνίδι... και την εχω αποδεχτεί...καλό είναι να το αποδεχτείς κι εσύ... 
- Μείνε...
-  Ηρθα στη ζωή σου για να είμαι κοντά σου στα δύσκολα και να χαίρομαι όταν σε βλέπω ευτυχισμένο...Ηξερα πως θα ερχόταν η στιγμή αυτή ξανά... ξέρω την κίνηση που πρέπει να κάνω για να μη βγω ούτε εγώ ούτε εσύ χαμένος...
- ΜΕΙΝΕ!
- Καλά τι φωνάζεις τωρα?
- Για να με ακούσεις, να με δείς. Δεν θέλω να εισαι έτσι. ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙΣ ? 
- Ξέρεις πόσο μου λείπεις? Μακάρι τα πράγματα να ήταν διαφορετικά...
- Θέλω τώρα να σ'αγγίξω...
-  Είναι το σύνδρομο του καθρέπτη...
- Είναι κι αυτή η απόσταση γμτ!
-...... 
- Μείνε... 
- Πρέπει... για το καλό και των δυο μας...
- .......
- Σ'ευχαριστώ που υπάρχεις...
- Σ'ευχαριστώ που υπήρξες...

Λόγια βουβά … που για   λίγο μόνο τα δανείστηκε και τώρα έπρεπε να επιστραφούν.

Στάθηκε στην άκρη του γκρεμού... από εκεί μπορούσε να αγναντεύει τον ορίζοντα και το οργισμένο ποτάμι που κυλουσε κάτω απ'τα πόδια της...

Σαν νύμφη έμοιαζε της πρωινής δροσιάς , ακίνητη , πικραμένη από την απουσία στάθηκε κι άνοιξε τα χέρια . Ξεχύθηκαν από την αγκαλιά της λόγια και χρόνια περασμένα... αναμνήσεις γλυκές... κύλησαν στις πέτρες, κατηφόρισαν και χάθηκαν στα νερά του ποταμού κι εκείνη απέμεινε να στέκεται εκεί σαν άυλη παρουσία, ολομόναχη και πάλι με μάτια σαν αστέρια να κοιτά τον ουρανό.

Αδραξε ο άνεμος τα σύννεφα για χάρη της, τα παραμέρισε κι άφησε μια ηλιαχτίδα να έρθει να την τυλίξει μέσα στην ζεστή αγκαλιά της... να δώσει πνοή στην άδεια καρδιά της...

Σκούπισε τα μάτια της, μια τελευταία ματιά έριξε στο σκοτεινό ποτάμι και πήρε τον δρόμο της επιστροφής.

« Δανεικά ήταν , όχι χαρισμένα…  είναι καλύτερα έτσι , για όλους ... σκέφτηκε»

« Αύριο … ψιθύρισε… Αύριο θα κάνω μια καινούργια αρχή »

Ακου... χάρισέ της το...

Το wish impossible things...

"Το μόνο που δε θ'αλλάξει μετά τις 21/12/2012 είναι η αγάπη μου για σένα... Ποτέ δεν άλλαξε..."

Στο ακουσμα αυτό ένα μειδίαμα χαράχθηκε στο πρόσωπό της... χωρίς τη δική της συμμετοχή... το βλέμμα της απλανές, κρεμασμένο ανάμεσα στο πουθενά και στο μηδέν, στάθηκε για λίγο μετέωρο πάνω στο τραπέζι, στο  φλυτζάνι με το αγαπημένο της τσάι που είχε παραγγείλει κάποιος άλλος από πριν για κείνη...
Σηκώθηκε ήρεμα να φύγει...δίχως να ρίξει το βλέμμα της πάνω του... ίσως από φόβο... ίσως από σύνεση... κανείς δε θα το μάθει...
Το χέρι του δυνατό κι αποφασιστικό την σταμάτησε απότομα... λες και το ήξερε και την περίμενε... λες και ήταν σε εγρήγορση όση ώρα εκείνη "κοιμόταν"... όση ώρα εκείνη είχε βυθίσει τα συναισθήματά της σε λήθαργο...
Το χέρι της ήρθε εξίσου εντονα κι αποφασιστικά στο πρόσωπό του για να τον αφήσει άναυδο να την κοιτά να φεύγει...
Kαι έτσι το πήρε το μάθημά του...
Το βαθύτερο "σ'αγαπώ" δεν είναι αυτό που λες κοιτώντας κάποιον στα μάτια... αλλά κοιτώντας την πλάτη του όταν εκείνος φεύγει...

Μια Λιακάδα μες τη βροχή...

Οι εξελίξεις τρέχουν... οι σκέψεις τελματώνουν και γω σήμερα πήρα τη θλίψη μου και την έβγαλα βόλτα στη βροχή...
Τα πόδια αναδεύτηκαν στα νερά της βροχής και οι σκέψεις... οι καθάριες εκείνες σκέψεις που'χα τελευταία ήρθανε και γίνανε λάσπη.
Κάθε βήμα ολο και πιο πολύ βυθιζόμουν στο βούρκο...
Μισή ώρα μετά ο βούρκος είχε γίνει τέλμα που με τράβαγε μέσα του...
Τίποτα καθάριο κι όμορφο πια μέσα μου...Τίποτα... Mόνο η θάλασσα ...

υ.γ. τέτοιες στιγμές είναι που θέλω να βγάλω φτερά και να πετάξω μακριά πάνω απ'τη θάλασσα...

Love me or leave me...