Μα μένα δε με νοιάζει…
Μου φέρεται τρυφερά έμένα ο χρόνος, είναι δικός μου ….
Τον εχω δωροδοκήσει με μπόλικες αναμνήσεις και κείνος μου έδωσε σε αντάλλαγμα άσπρες τρίχες για τη δύσκολη μύηση στην Τέχνη της ζωής και ρυτίδες που’ναι από γέλιο και γκριμάτσες πειράγματος…
Δε με πειράζει…
Ποτέ άλλωστε δε με σταμάτησε ένα κραγιόν από το να φάω ή να φιλήσω...
Ποτέ ένα μέϊκ απ από το να κλάψω και ποτέ μια βροχή από το να περπατήσω.
Πάντα έκανα αυτό που ήθελα όσο τρελλό κι αν ήταν...
"...Είχα πάντα την "τρέλλα" μου…
Πρόσεχε όμως όταν περιτριγυρίζεσαι από σώφρονες.
Στην έχουν στημένη! Καλύτερα μη λες πολλά…
Μην ξεχνάς στο φινάλε πως η τρέλλα σου είναι υπόθεση αυστηρά προσωπική.
Kαι μη φοβάσαι καλέ! Μην άγχεσαι τόσο με τα γηρατειά.
Σου λέω εγώ και να το ξέρεις: Οι τρελλοι δε γερνανε!!
Δεν έχει ημερομηνία λήξεως η τρέλλα.
Πρόσεξε μόνο. Πρόσεξε πολύ. Αν χάσει τη φρεσκάδα της γίνεται αφάνταστα βαρετή.
Και τότε φιλαράκι μου χίλιες φορές γέρος παρά μπαγιάτικος τρελλός!"
Αλκυόνη Παπαδάκη
Oι αναμνήσεις λειτουργούν τελικά πολύ περίεργα…
Κάποιες φορές έρχονται στο νου ευχάριστες και όμορφα πράγματα, κι άλλες τόσες έρχονται συναισθήματα άσχημα και αναμνήσεις που πονούν και τρυπάνε την καρδιά μου, πράγματα που θέλω να ξεχάσω μα που δυστυχώς η μνήμη επαναφέρει σαδιστικά και δε μ’αφήνει να το κάνω.
Οι αναμνήσεις έχουν κι αυτές, όπως πολλά άλλα πράγματα, δυο πρόσωπα:
To όμορφο πρόσωπο, φορτωμένο με ζεστές γλυκειές θύμησες αλλά και το άσχημο γεμάτο με συναισθήματα που θέλω να σβήσω και να ξεχάσω επειδή με πονάνε. Αυτές είναι και οι αναμνήσεις που ευθύνονται για το μούδιασμα που νοιώθω κάθε φορά που θυμάμαι ανθρώπους που δεν είναι πια εδώ, πρόσωπα που με απογοήτευσαν και με πρόδωσαν και πικρά γεγονότα που με λύπησαν.
Εχω πια μάθει πως σημασία δεν έχει να σκαλίζω το παρελθόν και να ψάχνω απαντήσεις στα «γιατί» που με βασανίζουν επειδή απλούστατα αυτά τα «γιατί» δεν οδηγούν πουθενά.
Σημασία λοιπόν έχει το τώρα, το σήμερα.
Οι πράξεις του σήμερα είναι αυτές που θα καθορίσουν άλλωστε και το αύριο αλλά και το πόσο όμορφο θα είναι αυτό. Η ζωή είναι τόσο σύντομη που δεν υπάρχει χρόνος μα ούτε και χώρος για πολλά «γιατί» και δυσάρεστες σκέψεις. Χρειάζεται μόνο θετική αντιμετώπιση και άπλετη καλοσύνη…
Χρειάζεται ΦΩΣ και όχι σκοτάδι…
"...Μάζεψε τα ψίχουλά σου και τάϊσε τ’αγριοπερίστερα στη βεράντα σου.
Βάλε τους και μια λεκάνη καθαρό νερό.
Αν έχεις όρεξη για παραπάνω υπάρχουν και τ’αδέσποτα.
Παιδιά, γατιά, σκυλιά, τόσο ψωμί σου περισσεύει.
Τι μανία κι αυτή τι επιμονή ν’αρέσκεσαι στις πεινασμένες τίγρεις!
Αφού δεν ξέρεις να χειρίζεσαι μαστίγιο.
Πως παριστάνεις το θηριοδαμαστή τρομάρα σου!
Αυτό δεν είναι προσφορά αγόρι μου…Βίτσιο είναι!..."
Τελευταία βλέπω ανθρώπους να πληγώνουν ανθρωπους για το τίποτα...
Η μήπως για τη χαρά του παιχνιδιού και της αυτοεπιβεβαίωσης?
Ισως πάλι και για την κάλυψη της ανασφάλειας του καθενός...
Μέχρι πότε όμως?
Μήπως θα έπρεπε να ασχοληθούμε και λίγο με τον εαυτό μας?
Φίλη μου ψυχολόγος λέει πως σε αυτές τις περιπτώσεις δεν είναι μόνο ο θύτης που βγαίνει κερδισμένος αλλά και το θυμα γιατί ικανοποιει μέσα απ'αυτή την κατάσταση μια βαθύτερη εσωτερική ανάγκη...
Είναι όμορφο να δίνεσαι για τον έρωτα και να κάνεις πράγματα τρελλά καταστέλλοντας κάθε ίχνος εγωϊσμού όμως είναι εξίσου άσχημο να σέρνεσαι στα πατώματα για κάτι που δεν αξίζει ή που δεν βρίσκει ανταπόκριση...
Και καλά εμείς οι γυναίκες λόγω φύσης πέφτουμε πιο εύκολα στα 4
οι άντρες δεν είναι καθόλου φτιαγμένοι γι'αυτό... Κάθε γυναίκα που ευνουχίζει έναν άντρα με αυτό τον τρόπο να είναι σίγουρη ότι θα το βρει μπροστά της μέσω του του συμπαντικού Νόμου της ανταπόδωσης.
