Αδιέξοδη αγάπη...

Ακολουθούσε καχύποπτος το βλέμμα της.
Την κατασκόπευε.
Στα λόγια της αναζητούσε μαζοχιστικά την απάτη και το ψέμα.

Ποιoν να σκεφτόταν άραγε, όταν ξαναμμένη αναζητούσε τον έρωτά του;
 
Και τις νύχτες…
Ποιον ονειρευόταν  κι αγκομαχούσε;
Αφουγκραζόταν έντρομος το παραμιλητό της...

Στο πίσω μέρος του μυαλού του τριγυρνούσε η εικόνα του αιώνιου Άλλου.

Φυλακή! Να μπει φυλακή να μην φοβάμαι…!

Αλλά κι εκεί θα της έμενε η φαντασία. Θα της έμενε η σκέψη.
Και αλίμονο, οι αναμνήσεις…
Δεν υπάρχει δρόμος… είναι αδιέξοδη τέτοια αγάπη…
Ανασαίνει μονάχα, όταν έχει πια φύγει…

 

Προμηθέας δεσμώτης!

Αστείο μου φαίνεται, τρελό μου φαίνεται, αλλά η πραγματικότητα βρίσκει τους πιο ευφάνταστους τρόπους να σε κάνει να αμφιβάλεις ακόμα και για το ίδιο σου το λογικό.

Αυτή η ειρωνία του να λές: … «Αυτό? Εγώ, Ποτέ!» και την άλλη στιγμή να δίνεις ρεσιτάλ στο ρόλο, με στέλνει για βρούβες.

Η αντοχή μας πάνω από όλα σε αυτές τις καταστάσεις είναι απίστευτη. Τη μια στιγμή δεν μπορούμε να πιστέψουμε στα μάτια μας και την άλλη, πλήρως προσαρμοσμένοι στο σενάριο ψάχνουμε να εμβαθύνουμε, να φιλοσοφήσουμε και να γελάσουμε με την π…. τη ζωή.

Κουνάω το κεφάλι μου και γράφω, μην μπορώντας ούτε και η ίδια να πιστέψω στις στροφές του εαυτού μου. Ποπ, Τανγκό, Passo doble και χιπ χοπ. ΄Ολα σε μια πίστα., με πρωταγωνίστρια, κριτική επιτροπή και κοινό εμένα, να καγχάζω, να γιουχάρω, να βαθμολογώ, και να ιδρώνω δίνοντάς τα όλα.

Τουλάχιστον τα δίνω όλα· δεν κρατάει αυτό το άτιμο το σαρκίο ούτε ένα ευρώ για το εισiτήριο της επιστροφής. Το κορμί φευγάτο, και η ψυχή να κρατάει τα τελευταία οχυρά. Στηθείτε, χαμογελάστε, και μετά από μια εβδομάδα περάστε να μας πείτε αν πόνεσε. Γιατί όταν ξεμουδιάσετε, θα το νοιώσετε. Όλο!

Eτσι είναι, μονολογώ. Τα μεγάλα χαστούκια τα τρως όρθιος, και ούτε που προλαβαίνεις να ανοιγοκλείσεις τα μάτια. Καταλαβαίνεις τον πόνο μετά απο καιρό, εντελώς ετεροχρονισμένα και τρελαίνεσαι.

Eτσι είναι ο θάνατος, ο χωρισμός, η αρρώστια, το μίσος, η ζήλεια, και το σαράκι του ανεκπλήρωτου έρωτα.  
Eτσι είναι ό,τι μας τρώει την ψυχούλα μας, μας σκοτεινιάζει το βλέμμα, και κλέβει το χαμόγελό μας. Το πραγματικό. Oχι αυτό το δήθεν, το ψεύτικο.

Αδυσώπητο, αδηφάγο και μη αναστρέψιμο είναι το προσωπικό σαράκι του καθενός μας…

Μου θυμίζει το μύθο του Προμηθέα, που βρίσκεται σιδηροδέσμιος στον Καύκασο, με το όρνεο να του τρώει το συκώτι και κάθε μέρα αυτό να ξαναγίνεται.

Γιατί? Για την αγάπη. Πόνεσε πολύ ο άμοιρος ο Προμηθέας για την αγάπη που είχε στους ανθρώπους.. Τιμωρήθηκε γι αυτήν. Και μετά ήρθε ο Ηρακλής και έκοψε τις αλυσίδες που κρατούσαν δέσμιο τον Προμηθέα και τον ελευθέρωσε απο το μαρτύριό του.

Ετσι απλά…

Ξέρω έναν τέτοιο άνθρωπο που τρέφεται για να τρέφει τον πόνο της αγάπης του. Και όλη τη ματαιότητα του πόνου του τη μεταλλάσσει σε όνειρα, για να αντέξει και να πονέσει αύριο περισσότερο. Άσκεφτο να τον πω? Ερωτευμένο να τον πω? Προμηθέα θα τον πω.!
Γιατι ταμπέλες στους ανθρώπους δεν μου αρέσει να βάζω. 
Γιατί ο πόνος, όποιος και να ναι’ είναι ιερός. 
Και γιατί πιστεύω πως όσο μέσα μας βρίσκεται ένας Προμηθέας που βασανίζεται, βρίσκεται και ένας Ηρακλής που απελευθερώνει. 
Φτάνει να τον αφήσουμε να σπάσει τις αλυσίδες. Φτάνει να τον αφήσουμε!

Σφήνα

Ερχομαι τρέχοντας προς το μέρος σου...
Eχεις το βλέμμα κολλημένο πάνω μου... γέρνεις το κεφάλι και μου χαμογελάς...δεν είναι η ιδέα μου... με βλέπεις... με τα ματια καρφωμένα πάνω μου μου χαμογελάς πονηρά... κι ενώ εγώ έχω φτάσει σχεδόν μπροστά σου έρχεσαι τρέχοντας και μπαίνεις μπροστά μου!
Γιατί βρε μλακα μου κάνεις σφήνα?!!!
Γιατί πετάγεσαι σαν την πορδή την τελευταία στιγμή και μου κόβεις το δρόμο?
Για να πέσω πάνω σου???
Η για να πέσω στο απέναντι γωνιακό κατάστημα?
Ναι καλά το καταλάβατε... παραλίγο να τρακάρω μ'ένα πανίβλακα!

Υ.Γ Πήρατε και μια ιδέα για το πως εκφράζομαι όταν βγαίνω από τα ρούχα μου...και πως ξορκίζω το κακό: με μουσική!

O Mίμης κι η κοπριά...

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ο Μίμης ένα μικρό σπουργίτι…

Το πρώτο χιόνι που έπεσε εκείνη τη χρονιά  (τον πρώτο χειμώνα που βίωνε ο Μίμης) ήταν πραγματικά μια δύσκολη στιγμή για κείνον. Δεν είχε ξαναδεί ποτέ του χιόνι και τρόμαξε…

Τα φτερά του σκεπάστηκαν από ένα λεπτό στρώμα πάγου και δυσκολευόταν πολύ να πετάξει.  Όταν η δεύτερη χιονοθύελλα  παραλίγο να τον σκοτώσει άρχισε να σκέφτεται σοβαρά μήπως θα έπρεπε να πετάξει λίγο πιο νότια μαζί με τα άλλα πουλάκια.  Ετσι ένα γκρίζο πρωϊνό του Γενάρη τράβηξε προς το νότο.

Πριν προλάβει να καλύψει 5 μίλια τα φτερά του άρχισαν να καλύπτονται από πάγο.

Μην μπορώντας να κρατηθεί πια στον αέρα έπεσε αναίσθητος στο έδαφος.

Όταν το μυαλό του καθάρισε, συνειδητοποίησε πως είχε πέσει στη μέση ενός αχυρώνα.  Εκείνη ακριβώς τη στιγμή, τον πλησίασε ένα πελώριο ζώο που κατάλαβε πως ήταν αγελάδα. Την είδε να προχωράει προς το μέρος του, αλλά ήταν πολύ μουδιασμένος και εξαντλημένος για να πετάξει μακριά από τις μεγάλες οπλές της.

Ακριβώς τη στιγμή που η αγελάδα βρέθηκε από πάνω του, προς μεγάλη του έκπληξη και τρόμο, άδειασε το έντερό της πάνω του.

Ενώ η κοπριά τον σκέπαζε, ο Μίμης σκέφτηκε πως είχε έρθει η ώρα να πεθάνει. Δεν χρειάστηκαν όμως παρά λίγα δευτερόλεπτα για να καταλάβει πόσο υπέροχα ζεστή ήταν η γελαδίσια κοπριά.  Ενιωσε τόσο καλά, ώστε έβγαλε το κεφάλι του από το σωρό και άρχισε να τιτιβίζει.

Η μοίρα θέλησε μια γάτα, που εκείνη την ώρα τριγυρνούσε στον αχυρώνα, να ακούσει τα τιτιβίσματα του Μίμη.  Βλέποντας το νεαρό σπουργίτι στο έδαφος, ξέθαψε τον Μίμη από την κοπριά και τον έφαγε.

Η ιστορία του Μίμη μας προσφέρει 3 ηθικά διδάγματα, οπότε και ο θάνατός του δεν είναι μάταιος:

 -Οσοι σε έχουν χεσμένο δεν είναι κατ’ανάγκην εχθροί σου.

 -Οσοι σε βγάζουν από τα σκατά δεν είναι κατ’ανάγκην φίλοι σου.

 -Αν νοιώθεις όμορφα και ζεστά μέσα στα σκατά κράτα το στόμα σου κλειστό(σκάσε) και απόλαυσέ το!

Doggy style...

Eλαβα πρόσκληση από την Κατερίνα για να παίξω αυτό το σκυλοπαίγνιο... (συγνώμη αλλά εγώ τα λέω αυτά παιχνίδια και όχι βραβεία...)

1. Ποια η αγαπημένη σου ράτσα σκύλου;

Προτιμώ πάντα φάτσα κι όχι ράτσα... Ομως μ'αρέσουν περισσότερα τα μεγαλόσωμα μαλλιαρά σκυλιά (τα κοντότριχα όχι τόσο) Οσο πιο μεγάλο τόσο το καλύτερο... (βλ. μαντρόσκυλα, κοπρόσκυλα, γλυκόσκυλα...)
Αν όμως μου έλεγαν να διαλέξω θα μου άρεσαν πολύ τα ριτρίβερ, τα λυκόσκυλα και τα bearded collie. Aπό κοντότριχα τα ροτβάιλερ και τα πιτ μπουλ...


2.Σε ποιο ζώο έχεις ιδιαίτερη αδυναμία;

Στα σκυλιά... με τρελλαίνει η δια βίου δέσμευση και πιστη που'χουν στον άνθρωπο...
Εχω στερηθεί πολλά γι'αυτά... ειδικά για τα αδέσποτα που κάνω χρόνια μεγάλο αγώνα στειρώνοντας και περιθάλπτοντας μέχρι να τους βρω σπίτι για υιοθεσία... Ομως η γαλήνη που αισθάνεσαι στο τέλος όταν έχεις βολέψει ένα ζωο σε ένα σπίτι είναι απαράμιλλη...


3.Έχεις κατοικίδια και αν ναι τι ζωάκια είναι;


Μεγάλωσα από μικρό παιδί με ζώα οπότε δε μπορώ να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς αυτά...
Σου δίνουν τόση χαρά και τρυφερότητα... Μικρή είχα και μια πάπια την Μπαρντό... Μπριζίτ Μπαρντό... όπου πήγαινα με ακολουθούσε...
Σήμερα ζω σε διαμέρισμα και έχω 2 γάτες (είχα 20 χρόνια να αποκτήσω γάτα αλλά έτυχαν ... :)  και ένα σκύλο.


 4. Εσύ πως περνάς τα απογεύματα με τους καλύτερους σου φίλους;

Δεν έχω συγκεκριμένη ώρα που ασχολούμαι... εκτός από το σκύλο που τον βγάζω τις τυπικές βόλτες για τουαλέτα... Οι γάτες περπατάνε μπροστά στην οθόνη μου όταν γράφω... ενίοτε πληκτρολογούν με τα πατήματά του τα δικά τους... Χαδάκια και φιλάκια μοιραζόμαστε ολημερίς κι ολονυχτίς...

Και γω τώρα θα καλέσω στο παιχνίδι:

Levina 
Vanilla
Sailor
Μυστήριο κορίτσι
mellisali
 

Σινιάλο...

Γυμνή στάθηκα... της ψυχής μου τα μαύρα σκοτάδια ντύθηκα απόψε και σε κάλεσα...
Την κόκκινη κορδέλα άπλωσα πάνω μου για σένανε σινιάλο κι η ψυχή μου γονάτισε στον ήχο του έρωτα... ακούγοντάς τη φωνή σου...
Καλό ξημέρωμα στου ονείρου μου τη ράχη...στο άπειρο κι ακόμη παραπέρα...

BLISS..........

Οιωνός...

 Μπορεί το σύμπαν να μην συνομοτεί να πετύχετε αυτό που θέλετε (καρατσεκαρισμένο και μην ακούτε πάσης φύσεως ρομαντικούς Κοέλιους) είναι όμως απολύτως σίγουρο ότι το σύμπαν είναι νοήμων... και προσπαθεί να σας κοινωνήσει τα μυστικά του...

Είναι φορές -και κάποιες στιγμές της ζωής μας αυτό είναι πολύ έντονο- που διαρκώς βλέπουμε σημάδια γύρω μας σαν κάποιος να προσπαθεί να μας πει κάτι...
Κάποιοι το λένε συμπτωση... κάποιοι άλλοι οιωνό... και οι επιστήμονες που έχουνε ασχοληθεί πολύ με το θέμα το λένε ροή... ή αλλιώς συγχρονικότητα.
Οσο περισσότερο είσαι εναρμονισμένος με το σύμπαν τόσο περισσότερο εκεινο σου δίνει σημάδια και σου δείχνει το δρόμο...
Πριν μερικά χρονια που περπατούσα στην Αθήνα βγαίνοντας από το λεωφορείο το μυαλό μου εντελώς ξαφνικά και αναίτια ήρθε σε ένα συμμαθητή από το Λύκειο... ένα μεγάλο μου έρωτα που δεν ολοκληρώθηκε... Την ώρα που ΄στριβα τη γωνία βιαστική με το κεφάλι κατεβασμένο χωμένο σε τέτοιες σκέψεις έπεσα πάνω σε κάποιον. Μόλις σήκωσα το βλέμμα να ζητήσω συγνώμη είδα με μεγάλη μου έκπληξη τον άνθρωπο που μόλις σκεφτόμουν... τον συμμαθητή που είχα να δω 15 ολόκληρα χρόνια και που είχα να σκεφτώ τουλάχιστον 10. Γελάσαμε, αγκαλιαστήκαμε πήγαμε για καφέ, συζητήσαμε και θα μπορούσαμε να δώσουμε μια δεύτερη ευκαιρία μα δε τη δώσαμε.
Ετσι ένας κύκλος της ζωής μου έκλεισε αφήνοντας πίσω κάθε πικραμένη σκέψη.

Αλλη στιγμή σκέφτομαι κάποιο πρόβλημα και ανοίγοντας τυχαία ένα βιβλίο πέφτω σε μια φράση που μου δίνει τη λύση... σε ένα άρθρο σχετικό... σε ένα όνομα που μόλις σκεφτόμουν....
Ολα αυτα είναι σημάδια που πρέπει να έχουμε ανοιχτές τις κεραίες μας για να μπορούμε να τα αντιλαμβανόμαστε και να τα εκμεταλλευόμαστε.
Το σύμπαν είναι εκει και μας στέλνει καθημερινά μηνύματα... πληροφορίες...απαντήσεις.
Εμείς είμαστε ανοιχτοί στο να τ'ακούσουμε?

Σήμερα κι ενώ πεζοπορούσα με το ipod στα αυτιά σκεφτόμουν έντονα κάποιον. Την ώρα που τον σκεφτόμουν και ενώ πεζοπορούσα εδώ και 50' σε μια κατάφυτη από δέντρα περιοχή το μάτι μου έπεσε παραδόξως πάνω σε κάτι περίεργο. Λέω παραδόξως γιατί το μέγεθός του ήταν 1.5 εκ και ήταν εν μέσω φύλλων και πατημένων ελιών και καρυδιών (ναι έχω την χαρά να μένω σε τέτοια περιοχή και νοιώθω πραγματικά τυχερή κι ευλογημένη). Το οτι το μάτι μου πήγε και εντόπισε το αντικείμενο αυτό ίσως τελικά να μην είναι τόσο παράδοξο γιατί το μικρό αυτό πραγματάκι βρέθηκε ακριβώς μπροστά στο διάβα μου και ήμουν έτοιμη να το πατήσω μέχρι που το είδα και έσκυψα και το πήρα στα χέρια μου. Ηταν τόσο απίστευτο ... τόσο άψογο... μόνο το χέρι της φύσης θα μπορούσε να σμιλέψει με τέτοια τελειότητα μια ξεραμένη χιλιοπατημένη φλείδα από καρυδότσουφλο σε σχήμα τέλειας καρδιάς. (δυστυχώς δεν έχω πια φωτογρ.για να σας το ανεβάσω)
Χαμογέλασα... το πήρα προσεκτικά στην παλάμη μου και το έφερα σπίτι...
Τώρα ξέρω... τα καλύτερα είναι εμπρός...  :)

Υ.Γ Σε επόμενη ανάρτηση θα σας εξηγήσω πως να είστε μέσα στη ροή για να μπορείτε να διαβάζετε τα σημάδια γύρω σας.

Enchantment

Tι όμορφη πραγματικά λέξη…
Γήτευση…Γητειά… Μαγεία…
Enchanted … Μαγευμένος…
Aλήθεια, έχετε ποτέ νοιώσει έτσι?
Εχετε νοιώσει μαγνητισμένοι από ένα βλέμμα … τόσο που να έχετε πιαστεί στον ιστό του για πάντα?
Εχετε μαγευτεί ποτέ από ένα πρόσωπο τόσο που να έχετε χαθεί στο φως της αύρας του?
Εχετε δει ένα χαμόγελο τόσο φωτεινό και όμορφο που να μείνει μέσα σας για πάντα?
Εχετε δει κάποιον λουσμένο σε ένα φωτοστέφανο?
Σας έχει αγγίξει ποτέ ένα χέρι και να αποτραβήξατε το δικό σας γιατί δεν αντέχατε την ένταση?
Ισως να μην είναι όμως κι έτσι…
Ισως απλά να έχει μπει ένας παραμορφωτικός καθρέπτης ανάμεσά σας…
Ενας καθρέπτης που παραμορφώνει εικόνες, συνειδήσεις, συναισθήματα…
Σαν να έχει πέσει πάνω σας ένα μαγικό ξόρκι…για κάποιο λόγο άγνωστο σε σας...
Αν έχετε νοιώσει έτσι τότε ξέρετε τι θέλω να πω…
Και τότε σίγουρα ξέρετε πως τα μάγια αυτά δεν λύνονται καθόλου μα καθόλου εύκολα...
Καλή σας νύχτα...

Mou-stou-kou-lou-rou

Eίναι κάποιες φορές που σε πιάνει εκείνο το στριμάδικο απόλυτο υφάκι και λες:
Εγω? Αυτό? JAMAIS!
Κι όμως ζαμέ ξεζαμέ έρχεται κάποια στιγμή η ίδια η ζωή και σε ακυρώνει.
Σε βγάζει ψεύτη, υποκριτή...άκυρο...
Γιατί όχι μόνο σε έπιασε επαυτοφόρο να το κάνεις αλλά το έκανες ξανά και ξανά και κατ'εξακολούθηση γιατί σου άρεσε!
Και σου βγάζει η άτιμη τη γλώσσα και με ύφος χιλίων καρδιναλίων σα να έκανε την ανακάλυψη της πυρίτιδας σου λέει "Ποτέ μη λες ποτέ"

Ετσι λοιπόν και γω σαν όλους (ναι γιατί τι νομίζατε εγώ δεν είμαι σαν όλους?) έκανα αυτό που είχα πει ότι δε θα κάνω ποτέ: Aσχολήθηκα με το θέμα "μούστος".
Η αλήθεια είναι ότι δε θα το έκανα ποτέ αλλά αφενός είχα καλό κίνητρο (σταφύλια βιολογικής καλλιέργειας απο το αμπέλι μου στο χωριό) αφετέρου σκέφτηκα: αφού μπορεί ο μπατζανάκης του περιπτερά γιατί όχι κι εγώ?

Ετσι λοιπόν αποφάσισα να κουβαλήσω 2 ταψιά σταφύλια απ'το χωριό για να κάνω μουστοκούλουρα και μιας και το σταφύλι είναι φράουλα και "κακιές" γλώσσες με πληροφόρησαν ότι γίνεται ωραίο γλυκό είπα να κάνω κι ένα γλυκό σταφύλι... Κούνια που με κούναγε... γιατί ενώ η Λεβίνα μου είπε ότι πρέπει με ένα τσιμπηδάκι να ξεσποριάσω μια μια τις ρόγες το μεγάλο χαστούκι το έφαγα όταν ανακάλυψα ότι κάθε ρόγα δεν έχει ένα αλλά 2 και 3 κουκούτσια που έπρεπε να αφαιρεθούν με τόσο λεπτεπίλεπτο τρόπο ώστε να μην καταστραφεί η ρόγα...
Ενα σας λέω: Aνοιξε ο πισινός μου να είμαι καθισμένη σε μια καρέκλα από το πρωί μέχρι το απόγευμα για περίπου 8 ώρες, τόσο μου πήρε για να ξεσποριάσω ρόγες με καθαρό βάρος 3 κιλά.

Ευτυχώς ;oμως πρώτα ξεκίνησα με τα κουλουράκια που ήταν εύκολα γιατί αλλιώς θα είχα βγει off.
Ξεκίνησα λοιπόν να κάνω τον μούστο... και αφού τον ετοίμασα και τον πέρασα 2-3 φορές από τούλι έψαξα να βρω μια καλή συνταγή για μουστουκούλουρα. Και ενώ είμαι σε σάιτ μαγειρικής και έχω δεκάδες βιβλία μαγειρικής είπα να πάρω την φιλενάδα γιατί 2 μέρες πριν είχε κάνει κι εκείνη μουστοκούλουρα.  Η Λεβίνα λοιπόν πρότεινε μια συνταγή με αφράτα (μακριά από μένα τα μαλακά κι αφράτα) γιατί εγώ ως στριμάδι προτιμώ τα πάντα σκληρά και τραγανά...
Ετσι γκούγκλισα λίγο και βρήκα αυτό ακριβώς που ήθελα στη συνταγή της Αργυρώς και έφτιαξα τα πιο νόστιμα μπισκοτένια μουστοκούλουρα που έχω φάει ποτέ στη ζωή μου.
10 λαμαρίνες έχω φτιάξει και υπολείπεται ακόμη ζύμη για άλλες 5-6.
Τι θα τα κάνω?
Εχω ετοιμάσει από ένα δεματάκι για φίλους και γνωστούς  και φυσικά ένα γερό στοκ για μένα.

Οσο για το γλυκό σταφύλι αυτή την στιγμή ψήνεται και αν θέλετε τη συνταγή θα την βρείτε εδώ.
Αν με χάσετε για λίγο να ξέρετε ότι θα ξεφουρνίζω..
Φιλάρες και καλημερίτσες διπλοφουρνιστές!!