Πολλοί από μας έχουμε ζήσει για αρκετό καιρό σε ένα κόσμο πολύ μικρότερο απ'αυτόν που μας προσφέρεται... (μη λέτε όχι σας βλέπω...). Αλλοτε από συστολή... άλλοτε από φόβο διαλέγουμε πάντα την πεπατημένη οδό... το γνωστό μονοπάτι... το οικείο... για να βολευτούμε σε μια σχέση ρουτίνας, προσπαθώντας έτσι να νιώσουμε την ασφάλεια κοντά στο γνωστό.
Οσο βυθιζόμαστε σε τέτοιες σχέσεις, όσο υπνωτιζόμαστε στη ραστώνη της θαλπωρής αυτής χάνουμε αυτό που θα μπορούσε να υπάρξει...
Για σκέψου λίγο... Υπάρχει ένας ολόκληρος ανεξερεύνητος κόσμος που ξετυλίγεται μπροστά στα μάτια σου και συ δεν είσαι διατεθιμένος να βαδίσεις ούτε ένα βήμα μακριά από το οικείο...
Πόσο αξιολύπητο είναι αλήθεια αυτό?
Ακούστε τη φωνή μέσα σας...
Ακολουθείστε το ποτάμι εκείνο που ρεει μέσα σας και θέλει κάπου να σας οδηγήσει...
Αν διευρύνουμε την συνείδησή μας το σύμπαν θα σπεύσει να μας απαντήσει δείχνοντάς μας το δρόμο...
Όσο γυρνάς τριγύρω Λιακάδα μου και όσο μεγαλώνει ο κόσμος γύρω σου...κινδυνεύεις περισσότερο...
ΑπάντησηΔιαγραφήπέρασα να αφήσω την καλησπέρα μου και να σου πω ότι έχεις δίκιο ... και ότι έχεις βάλει πολύ όμορφη μουσική!!!!!
ΑπάντησηΔιαγραφήΟχι Dark μου...
ΑπάντησηΔιαγραφήΟ μόνος από τον οποίο κινδυνεύω είναι ο εαυτός μου. Είναι γνωστό το πόσο αυτοκαταστροφικοι μπορούν να γίνουν οι κριοί... χτυπωντας το κεφάλι τους στον τοίχο... το ίδιο με τους σκορπιούς που μπήγουν το κεντρί μέσα τους...
Γι'αυτό και η Μον.Τριανταφυλλιά με καταλαβαίνει τόσο καλά... γιατί είναι σκορπιος...
Προτιμώ να φοβάμαι παρά να κοιμάμαι...
Ο φόβος κάνει το αίμα να κυλά καυτό στις φλέβες σου και νιώθεις ότι είσαι ζωντανός.
Ο ύπνος σε αποχαυνώνει... και χάνεις τη ζωή μέσ'απ΄τα χέρια σου.
Μαράκι μου να'σαι καλά και να προσέχεις.
Καλό βράδυ και ένα υπέροχο σας Σαβ/κο εύχομαι!
Φιλιά!
όλοι όμως το έχουμε ακολουθήσει
ΑπάντησηΔιαγραφήμια φορά
το ποτάμι αυτό..
γι αυτό και το ξέρουμε..
αν όμως επιλέξεις είτε το ένα
είτε το άλλο
από καθαρή συνείδηση,
ούτε φόβος είναι,
ούτε αναισθησία..
...
Κι εγώ που είμαι ιχθείς..;
Πολύ όμορφο, όπως και η μουσική!
Ένα όμορφο βράδυ εύχομαι!
Γλυκό μου ιπποτικό ψαράκι...
ΑπάντησηΔιαγραφήΕσύ είσαι το ίδιο το ποτάμι και μας παρασέρνεις όλους... :)
Kαι εγώ που είμαι Τοξότης και πετάω βέλη απο εδώ και απο εκεί και τρέχω αλλοπαρμένη στα βουνά και στα λαγκάδια και βαριέμαι την ίδια και την ίδια διαδρομή..ταξιδεύω σε δικό μου ποτάμι που ούτε το ίδιο δεν ξέρει που πάει!
ΑπάντησηΔιαγραφήανεβαίνει , κατεβαίνει, ηρεμο ή θολωμένο...πάει στο καλό...έχει την πλάκα του!!!:))
σκορπίνα αυτοκαταστροφική λένε.
ΑπάντησηΔιαγραφήμα το λατρεύω. το προτιμώ από τα λιμνάζοντα ύδατα που στο τέλος μόνο την άσχημη οσμή τους σου δίνουν....
όμορφη καλημέρα η μουσική σου!
Λύχνε μου... σε νιώθω.
ΑπάντησηΔιαγραφήYπάρχει μια πολύ ξεχωριστή... πολύ ιδιαίτερη σχέση ανάμεσα σε κριούς και σκορπιούς... Το δέσιμο είναι μεγάλο... το ίδιο και η κατανόηση...
Σχέση με προοπτικές για πολλούς οργασμούς πνευματικούς ή σωματικούς...αλλα όπως και κα'χει σχέση με εκρήξεις και πάθος που μακράν απέχει από τη σαπίλα και τη δυσωσμία του τέλματος που έχουν άλλες σχέσεις.
Καλή μας μέρα!
αααα ζώδια λέτε εδω?
ΑπάντησηΔιαγραφήκαι εγώ θέλω Λιακάδα μου να μου τα πεις!
Κοίτα, υπάρχουν και κάτι θαλασσόλυκοι που χουν φάει τα πελάγια με το κουταλάκι και θέλουν ν’ αράξουν σ’ ένα απάγγειο λιμανάκι, να καρφώσουν στην αυλίτσα τους την άγκυρα και το κατάρτι, και να ζήσουν το υπόλοιπο της ζωής τους με τις αναμνήσεις...
ΑπάντησηΔιαγραφήΣεβαστό Ασκάρ μου επειδή ακριβώς είναι συνειδητή επιλογή... Για αυτούς τους ανθρώπους αυτό είναι το "ποτάμι"τους και καλά θα κάνουν να το ακολουθήσουν. :)
ΑπάντησηΔιαγραφή