Υπάρχουν ...
Ανθρωποι που αναμασούν ληγμένες κονσέρβες "γνώσης" γιατί δεν έχουν δική τους...
Τοξικές υπάρξεις που δηλητηριάζουν ότι υπάρχει κοντά τους σε ακτίνα χιλιομέτρων...
Καρικατούρες ανθρώπων σε γκροτέσκο σκηνικό,μαριονέτες των παθών τους
που κρέμονται από μια λέξη για να σωθούνε...
Επαρμένες περσόνες που ψάχνουν μέσα από μια φράση για να προσδιοριστούνε...
Που παλεύουν μέσα από ένα διαφορετικό χρώμα ομπέλλας να διαφοροποιηθούνε...
Που δεν καταλαβαίνουν ότι αυτό που χρειάζεται δεν είναι να γίνεις κάτι διαφορετικό (όλοι είμαστε διαφορετικοί) αλλά απλά κάτι ιδιαίτερο...
Ανθρωποι με γερμένους από το βάρος της ζωής ώμους... ή με γερμένους ώμους από φορτωμένα λάθη και κατηγορίες αλλονών...
Παράσιτα που μόλις δουν ότι χάνουν το παιχνίδι της ζωής συμπαρασύρουν ότι βρουν στο πέρασμά τους με σκοπό να το πάρουν μαζί τους στην άβυσσο...
Ψυχές που ακροβατούν καθημερινά μεταξύ σκότους και φωτός...
που προσπαθούν να αναδειχθούν μέσα από τις κακές στιγμές κάποιου... κι αν ακόμη αυτές δεν υπάρχουν... δε πειράζει... εδώ είναι εκείνοι για να τις κατασκευάσουν...
Ανθρωποι που κρίνουν αβίαστα και κατηγορούν χωρίς να ξέρουν... ακόμη και κείνους που πάντα ήτανε με το μέρος τους...
Που παίρνουν λάθος μονοπάτι στη ζωή τους...
Που σε πυροβολούν εξ'επαφής και στέκονται από πάνω σου μέχρι να δουν την τελευταία σου ανάσα... να σιγουρευτούν...βάζοντάς σου τον καθρέπτη στο στόμα...
Ανθρωποι που'χουν κακή μνήμη...
Στο'χω πει?
Για μένα το να κρίνει κανείς λάθος... το να χειρίζεται κανείς λάθος διάφορες καταστάσεις ... είναι πιο επικίνδυνο από κάποιον με την μεγαλύτερη κακοσύνη.
Στο ισοζύγιο της ζωής δεν έχει σημασία ποιος έδωσε ή ποιος πήρε τα περισσότερα...
Σημασία έχει ποιος πλήγωσε λιγότερο, ποιος κατάλαβε πραγματικά τον άλλον...και ποιος εξακολουθεί να κοιτάζεται στον καθρέπτη του χωρίς να ντρέπεται...
Υ.Γ Πιθανή ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις είναι εντελώς συμπτωματική...
Υ.Γ.2 Είναι απίστευτο πως το άκουσμα... ή η ανάμνηση ενός κομματιού μπορεί να δώσει το έναυσμα να μετρήσεις...
καλησπέρα!
ΑπάντησηΔιαγραφήέχεις δίκαιο..
αγαπώ αυτό το τραγούδι.
σε φιλώ
Ο καθένας κοριτσάκι μου έχει την ζωή που διάλεξε, την ζωή που του αξίζει τελικά!
ΑπάντησηΔιαγραφήΗ κακία, η αδιαφορία, η αχαριστία, η ηλιθιότητα, η τοξικότητα, οι καρικατούρες και οι μαριονέτες, ανικανοποίητες ανθρώπινες υπάρξεις που ψάχνουν σε λάθος μονοπάτια να βρούν διέξοδο, βρίσκουν αυτό που τους αξίζει, στην τελική… αυτό που ψάχνουν, αυτό που θέλουν να έχουν στο πλάι τους!!!
Λάθη όλοι κάνουμε φυσικά και το θεωρώ απόλυτα φυσικό γιατί την στιγμή που αποφασίζουμε για κάτι ήταν αυτό που μας φάνηκε σωστό…άσχετα αν δεν προνοήσαμε για κάτι ή μας βγήκε λάθος στην πορεία ! Φτάνει αυτά τα λάθη να μη συμπαρασύρουν άλλους πέρα από τον εαυτό μας γιατί τότε ναι…είμαστε αδικαιολόγητοι.
Μακριά κοριτσάκι μου από το συνάφι των αναξιοπαθούντων που περιγράφεις.
Εσύ είσαι Λιακάδα, δεν έχεις δουλειά στα σκοτάδια.
Γειάσου καλή μου...ε,εμ μα τι ωραίο?...ώρες-ώρες (συχνά απορώ,απορώ όμως πραγματικά)με αυτά που διαβάζω στο μπλόγκ σου...όπως αυτό...απορώ από π ο ύ έρχεται ό-λη αυτή η σοφία...ό-λη αυτή η εσωτερική ανάλυση,μέχρι το τελευταίο στοιχείο του εαυτού σου...και των άλλων,απίστευτο πραγματικά...μπράβο...πολύ ωραίο...αλλά ε,εχμ ναί έχεις δίκιο όσο κι αν αυτά,που λες πονάνε...και πονάνε πολύυυυυυ πάρα πολύ...να'ξερες πόσα τέτοια σκουπίδια της ζωής έχω συναντήσει ως τώρα...και που προσπάθησαν να επιβεβαιώσουν την ασήμαντη,τιποτένια ύπαρξή τους μέσα από'μένα με τον πιό άρρωστο,απαίσιο,σιχαμερό τρόπο...σιχαμένοι σκ...τάνθρωποι...που δ εν αξίζει, ούτε να φτύσεις πάνω τους...απλά τους προσπερνάς και συνεχίζεις....μ ην αναλώνεις καλή μου το μυαλό σου και τη ψυχή,σου στη σκ..τόψυχιά του καθενός δ εν αξίζει...καθόλου όμως...και κυρίως μ ην τους αφήνεις να σε φθείρουν,ψυχικά και σωματικά...αυτά...καλησπέρες....και προχώρα ακάθεκτη...
ΑπάντησηΔιαγραφήΩραίο κομμάτι.
ΑπάντησηΔιαγραφήΔεν το ξέρεις οι κοντινοί σου, οι δικοί σου άνθρωποι είναι αυτοί που θα σε πληγώσουν περισσότερο....
Αυτοί ξέρουν τα πιο ευαίσθητα σημεία σου.
Είμαι παθούσα.....γι αυτό σε καταλαβαίνω.
Καλό σου βράδυ!
Φιλί:)
πολύ γνωστά συναισθήματα, πολλή γνωστές συμπεριφορές...
ΑπάντησηΔιαγραφήχρειάζονται ασπίδες πολλές, που καμιά φορά και αυτές σπάτε στην τόση κακία και ιδιοτέλεια..
φιλιά Λιακαδούλα μου.
τέτοιες αναμνήσεις, ως υπενθύμιση για να μην ξεχνιόμαστε, πολύ καλό κάνουν...
Υπάρχουν όλοι αυτοί και άντε να τους αναγνωρίσεις στην ώρα τους...καλό μήνα!
ΑπάντησηΔιαγραφή...και μας εμπνέουν να γράφουμε όμορφα πράγματα...
ΑπάντησηΔιαγραφήΣωστή Λιακάδα μου,πολύ σωστή!Δυστυχώς ο κόσμος μιλά χωρίς πολλές φορές να σκέφτεται αν πληγώνει τους άλλους...αλλά "τους ανθρώπους της ζωής μου κάθισα να τους μετρήσω..." και τότε κατάλαβα ποιοι πραγματικά αξίζουν!
ΑπάντησηΔιαγραφήΚαλό βράδυ!
Φιλάκια
Σταμάτησα να νοιάζομαι για το τι θα πουν και πως θα με κρίνουν...και βρήκα την ηρεμία μου...
ΑπάντησηΔιαγραφήΗ εσωτερική γαλήνη είναι ασπίδα που δεν σπάει εύκολα...
καλό μήνα..
Λιακαδίτσα μου, τόσο πολύ μοιάζουμε (ζωδιακά μιλώντας) που μέχρι κι ανάλογες σκέψεις πράττουμε σε ανάλογους χρόνους? Λοιπόν, το μέτρημα έκανε τη ζημιά ή μήπως το μέτρημα στάθηκε η αφορμή για να μοιραστούμε σκέψεις και να τις φωνάξουμε στον ίδιο μας τον εαυτό καθίζοντας τον αντίκρυ μας;
ΑπάντησηΔιαγραφήΓια σένα τούτο
"Αυτό που προσπερνάς σήμερα,
εύχεσαι να το βρεις πάλι αύριο.
Όμως πόσες ευχές μπορεί η ψυχή σου να θυμηθεί;
Φτωχό μου αστέρι, σε βρίσκω κάθε βράδυ
για να γράψω τις φωτεινές σου λέξεις στα χαρτιά μου!
Κι αυτές οι λέξεις είναι μαγικές(!)
καθώς η φωτιά του ήλιου τις κλέβει κάθε πρωί για να με προστατεύσει...
Όμως άμα δεν έχω τις ευχές μου, πως θα τις ζήσω;
Κι έτσι ξεκινάω κάθε πρωί
για να τελειώσω το βράδυ.
Είναι ένα μαρτύριο αιώνιο (!)
αφού πάντα θ' αρνούμαι να γίνω όπως με θέλουν οι άλλοι..."
Seirios
Άνοιξη 2005
* τραγούδι εξαιρετικά αγαπημένο, που αποφεύγω να το ακούω για διάφορους λόγους. Κατά σύμπτωση εξήγησα στον Άσωτο, στο σχόλιο που του άφησα στην τελευταία ανάρτηση μου.
Φιλώ σε κ καλό μήνα να έχεις
Υπάρχουν άνθρωποι και άνθρωποι ομορφιά μου. καλοί, κακοί, μαλάκες, υπέροχοι, τρυφεροί, αδίστακτοι. Το ζητούμενο είναι να επιλέγεις αυτούς που σου ταιριάζουν και να πετάς, όχι στην ανακύκλωση αλλά στα σκουπίδια αυτούς που σου κάνουν κακό. Το θέμα είναι να μπορέσεις εσύ να συνεχίζεις μετά από κάθε πίκρα.
ΑπάντησηΔιαγραφήΒλέπεις ζώα είμαστε και πολλές φορές απλά πρέπει και να δαγκώνουμε...
Καλό μήνα σου!
Βανιλίτσα μου το αγαπώ... και όχι μόνο για το στίχο...
ΑπάντησηΔιαγραφήLevina μου έτσι είναι ...Τα λάθη είναι ανθρώπινα και δεν πειράζει να τα κάνουμε αρκεί να μπορούν να διορθωθούν... γιατί το να έχεις απλά τη διάθεση να το κάνεις δεν είναι πάντοτε αρκετό...
Αθανασία μου... δεν είναι σοφία...αλλα ναι... είναι εσωτερική ανάλυση βιωματικής εμπειρίας...
Σερενάτα... γλυκό κριαράκι πόσο δίκιο έχεις...
Οταν ο άλλος ξέρει το ευαίσθητό σου σημείο επειδή του το'χεις δείξει εσύ και όμως επιλέγει αυτό να χτυπήσει τι μας λέει αυτό για την ηθική αυτού του ανθρώπου?
Λύχνε μου... όταν είμαι ανάμεσα σε φίλους ποτέ δεν ανεβάζω ασπίδες... δυστυχώς... (ή ευτυχώς)... εκεί είναι που την πατάω...
Leviathan... Και έχει μεγάλη σημασία γμτ να τους εντοπίσεις εγκαίρως... γιατί μετά την απομάκρυνση από το ταμείο ουδέν λάθος αναγνωρίζεται... και οι πληγές πονούν περισσότερο όταν γίνονται εξ'επαφής...
Lyriel... βρίσκεις...? :)
Λία μου... και γω τώρα πια ξέρω..
Μία μου... έγραψες!! Συμφωνώ απόλυτα..."Η εσωτερική γαλήνη και η καθαρή συνείδηση (θα προσθέσω εγώ) είναι η πιο γερή ασπίδα"
Σείριε... εγώ στα'λεγα... αλλά εσύ δεν πίστεψες στα ζώδια ακόμη κι αν μάντεψα ότι είσαι κριός του Απρίλη... Σε ευχαριστώ για το υπέροχο τραγούδι... Δεν το είχα ξανακούσει! Μήπως μπορείς να μου στείλεις το λινκ με τους στίχους?
tremens... Ετσι όπως το'πες δεν το'χα σκεφτεί ποτέ... μα, ναι έχεις δίκιο ζωα είμαστε όλοι... και ναι το σημαντικό είναι να μπορώ εγώ να συνεχίζω μετά από κάθε πίκρα...
Καλημέρα και καλό μήνα σε όλους!!
Συγνώμη Σείριε ... το λινκ με το τραγούδι ήθελα να πω. :)
ΔιαγραφήΚαλημέρα Λιακάδα μου! Μη ζητάς τόσο εύκολα συγγνώμη για κάτι απλό! Σε μπέρδεψα γράφοντας σου τους στίχους και μιλώντας σου για το τραγούδι. Αναφερόμουν στο τραγούδι της δικής σου ανάρτηση, το μέτρημα της Μποφίλιου.
ΑπάντησηΔιαγραφή*Θα με κάνεις να πιστέψω στα ζώδια εσύ...λες?
Φιλιά