Koινωνικό μήνυμα: Η ΛΑΓΑΝΑ ΣΩΖΕΙ ΖΩΕΣ!!

Η καλή μέρα λένε ότι φαίνεται από το πρωί αγαπημένο μου ιστολόγιο και αυτή τη φορά αποδείχτηκε περίτρανα ότι η λαϊκή ρήση έχει δίκιο!
Καθαρά Δευτέρα δεν σημαίνει να σου πλένει η βροχή τα τζάμια... Δεν είναι αυτή η ιδέα της Καθαράς Δευτέρας που μου αρέσει... έτσι με τις πρώτες πρωϊνές σταγόνες μάζεψα τα μπογαλάκια μου και την έκανα για Αθήνα.
Home sweet home!
Χάρισμά σας τα κούλουμα και τα σαρακοστιανά!
Εντάξει ρε γιαγιά ένα ταπεράκι με σκορδαλιά θα το πάρω, πως μπορώ ν'αντισταθώ ρε παιδιά? Ανθρωπος είμαι!
Πήρα λοιπόν το ταπεράκι μου και τα ζαρζαβατικά μου και γύρισα Αθήνα.
Με το που φτάνω λεω: Δε πάω να πάρω λαγάνα τώρα γιατί αν πάω σπίτι και ξεφορτώσω σιγά μη βγω με την βροχή μετά για λαγάνα... Ετσι στο δρόμο για το σπίτι σταμάτησα στο φούρνο.

Μετά από 15' αναμονή στην ουρά μόλις έπιασα την πολυπόθητη λαγάνα στα χέρια μου το πρώτο πράγμα που αναφώνησα είναι "Aυτή δεν είναι λαγάνα! Είναι μαξιλάρι!!".
Γιατί δεν ξερω για σας αλλά εγώ τη λαγάνα μου τη θέλω λεπτή και λίγο κριτσανιστή και όχι αφράτη γιατί τότε δεν είναι λαγάνα αλλά πλακέ φρατζόλα!
Τι να κάνω? σκέφτηκα...
Θα το καταπιώ κι αυτό... σε λίγο θα'μαι στο σπιτάκι μου μ'αναμένο το τζακάκι μου και θα απολαμβάνω τα σαρακοστιανά μου και το ουζάκι μου!
Παρκάρω στο γκαράζ, βγαίνω από το αμάξι και προσπαθώ να φορτωθώ τα πάντα σε μια δόση για να μην ξαναχρειαστεί να κατέβω στο γκαράζ... (ναι είμαι και τεμπέλα εκτός από γκρινιάρα)
Κάνω μερικά βήματα και ξαφνικά νιώθω τον κόσμο να φεύγει κάτω από τα πόδια μου.
Την ίδια στιγμή οι τσάντες που κρατούσα εκτοξεύονται δεξιά κι αριστερά και γω είμαι έτοιμη να προσγειωθώ με την μούρη στα πλακάκια!
Αν νομίζετε ότι είναι υπερβολές αυτά που λενε ότι τέτοιες στιγμές περνάει όλη η ζωή από τα μάτια σου τότε να σας ενημερώσω ότι πλανάσθαι πλάνην οικτρά. Γιατί μέσα σε λίγα μιλισεκόντ εγώ φαντάστηκα τον εαυτό μου με σπασμένο κεφάλι να αιμορραγεί στα πλακάκια και με δόντια σπασμένα και χυμένα στο πάτωμα...
Μετά σιωπή και μόνο ένας απίστευτος πόνος σε όλο μου το σώμα.
Εχω προσγειωθεί μπρούμυτα με ανοιχτά τα χέρια σαν εσταυρωμένος και όταν ανοίγω τα μάτια βλέπω το σκύλο να μου γλύφει τα μαλλιά και γω να είμαι με το πρόσωπο κολλημένο στη λαγάνα!
Ναι απίστευτο κι όμως αληθινό!
Η λαγάνα - μαξιλάρι με έναν μαγικό τρόπο ενώ όλες οι άλλες τσάντες εκτοξεύτηκαν μακριά εκατέρωθεν των απλωμένων μου χεριών βρέθηκε ακριβώς μπροστά μου στο κατάλληλο σημείο όπου είχε σκάσει το πρόσωπό μου!
Βυθισμένη καθώς ήμουν με τη μύτη στη ζεστή λαγάνα με έπιασε νευρικό γέλιο και όσο γελούσα πόναγα και άρχιζα το κλάμα μ'αποτέλεσμα οι άλλοι που σπεύσανε να με βοηθήσουν να μην ξέρουν τι κάνω...
"Γελάς τώρα ή κλαις?" μου λέγανε... γιατί ήμουν μπρούμυτα και δε με βλέπανε...
Μόνο που τους έπιασε και κείνους νευρικό γέλιο στη συνέχεια...
Γελούσα κι έκλαιγα ταυτόχρονα για περίπου 3' και μετά σιγά σιγά με τη βοήθεια των άλλων σηκώθηκα. Το αριστερό μου χέρι είχε γίνει μέσα σε τόσο λίγο διάστημα κοκκινόμαυρο και σε 15' είχε τουμπανιάσει σα να ήμουνα αθλητής του σούμο.
Το δεξί μου χέρι είχε τρανταχτεί σε τέτοιο σημείο στα δάχτυλα που κάποια απ'από τα νύχια μου ψιλομαύρισαν... και τα γόνατα... είχανε γίνει κατακόκκινα και δε με κρατούσανε...

Ακόμη δε μπορώ να καταλάβω τι έγινε...
Αλλα ξέρω ότι όλα γίνονται για κάποιο λόγο...
Αυτή τη φορά για να μου δείξει κάποιος ότι εξακολουθεί να με προσέχει σε κάθε δύσκολη στιγμή...
Δε μπορώ να καταλάβω πως η τσάντα με την ανακύκλωση που είχε αδεια μπουκάλια από το χωριό απομακρύνθηκε από κοντά μου και δεν έσπασε ούτε ένα μπουκάλι...
Θα μπορούσα να είχα πέσει σε ένα σωρό από σπασμένα γυαλιά κι όμως ... έπεσα σε μια λαγάνα - μαξιλάρι... που μου έσωσε στην κυριολεξία τη ζωή!
Δεν θέλω και δεν μπορώ να σκεφτώ τι θα είχε συμβεί αν δεν είχα σταματήσει να πάρω εκείνη τη λαγάνα...
Ούτε μπορω να σκεφτώ τι θα'χε συμβεί αν δεν υπήρχε αυτή η ανώτερη δύναμη που πάντα με σώζει την τελευταία στιγμή... και έχει συμβεί πολλές φορές... (ακόμη θυμάμαι τη νταλίκα από το αντίθετο ρεύμα που δίπλωσε μπροστά μου για να σταματήσει μόλις 50 εκ από το αμάξι μου...)
Αυτή τη στιγμή εκτός από σκορδαλιά βρωμάω και κρεμμυδύλα γιατί όλο το βράδυ για να μου φύγει το πρήξιμο στο χέρι και στα πόδια έβαλα φέτες κρεμμυδιού και δέθηκα με επιδέσμους...
Πονάει όλο μου το κορμί από το τράνταγμα... κουτσαίνω (αν και έφυγε το πρήξιμο) και δεν μπορώ να ανέβω στην ταράτσα να σκεπάσω το σπανάκι και την ρόκα μου που είχα ξεσκεπάσει τις προάλλες και που τώρα το έχει καλύψει το χιόνι...
Θέλω να κάνω μπάνιο και μόνη μου δε μπορώ...
Αντε βρε!
Και του χρόνου!
Με πολλές πολλές λαγάνες!