Ο καλός καλό δεν έχει...

Σήμερα που πήγαινα το καθιερωμένο καθημερινό δρομολόγιο σπίτι-σχολείο με τα 2 σκυλάκια μου βόλτα βρήκα ένα εγκατελειμένο κουτάβι 50μ από το σχολείο... είπα να το πάρω... να το φιλοξενήσω... μη το πατήσει κανένα διερχομενο αμάξι αφού λόγω του σχολείου και του κεντρικού δρόμου υπάρχει κίνηση... Το πήρα λοιπόν κι αυτό και το εβαλα στο roof garden με φαγάκι και νεράκι και μερικά παιχνιδάκια...
Το γλίτωσα από του χαρου τα δόντια σκέφτηκα...
Στο μεσημεριανό γυρισμό από το σχολείο 100μ πριν φτάσουμε για το σπίτι τα έλυσα από το λουράκι τους για να χαρούνε λιγάκι... Οι δρόμοι ήσυχοι στην γειτονιά τα αυτοκίνητα παιρνάνε ένα κάθε 5-10 λεπτα... Και εκεί ήρθε ο Θάνατος... για την Νταιζούλα μου... :(
Μέσα σε λιγα λεπτά ξεψύχησε στην αγκαλιά μου αφήνοντάς με γεμάτη αίματα από την κορφή ως τα νύχια... Δε θα ξεχάσω ποτέ το βλέμμα της όταν έφευγε...

Σαν κάτι να εσπασε ξαφνικά μέσα σου και από τον ανείπωτο πόνο ξαφνικά σβήστηκαν ολοι οι άλλοι...

Yπάρχουν κάποιες μέρες που τα σύννεφα βρίσκουνε τρόπο και τρυπώνουν μέσα στο μυαλό σου…
Δεν είναι ότι το θέλεις…ούτε ότι έχεις αφήσει κάποια χαραμάδα… απλά συμβαίνει…
Είναι εκείνες οι μέρες που ακόμη και μια "Λιακάδα" νοιώθει την ανάγκη της λύτρωσης που φέρνει μια ευεργετική βροχή…και αφήνεται στα χέρια της…για να εξαγνιστεί…
Τις μέρες εκείνες κάποιοι φίλοι πιάνουν με τα ραντάρ τους την ομιχλη που επικρατεί μέσα σου και προσπαθούν να σε ψάξουν… μέσα σ’αυτή… να σε ανακαλύψουν… να σου πουν μια γλυκιά κουβέντα.

Ετσι και σήμερα πήρα μια όμορφη καλημέρα από κάποια ψυχή και θέλω να την μοιραστώ μαζί σoυ:

Αν μπορείς ακόμη
Να αντέχεις
Να ελπίζεις
Να ονειρεύεσαι
Να ερωτεύεσαι
Να μιλάς με αλήθειες
Να πέφτεις και πάλι να σηκώνεσαι
Να βλέπεις τον ήλιο να ανατέλλει
Να χαμογελάς
Να σκέφτεσαι
Να καίγεσαι
Να δίνεσαι
Να νοιάζεσαι
Να ρισκάρεις
Να ζεις
Να αγαπάς
Τότε…….
Τίποτα δεν έχει χαθεί
Τίποτα δεν έχει κριθεί
Τίποτα δεν μπορεί να σε σταματήσει
Τίποτα δεν μπορεί να σε ακυρώσει
Να το θυμάσαι!!

Προς εμπέδωση...

Oταν στερεύει το πηγάδι των αναμνήσεων έρχονται βροχή οι σκέψεις να το γεμίσουν…
Σκέφτεσαι το πριν… το μετά… το τώρα…
Πόσα έχουν αλλάξει γύρω σου… μέσα σου…
Σε τόσο λίγο διάστημα…τόσο που σου φαίνεται μισ στιγμή…σα να’ταν χθες…
Αν είσαι τυχερός η "απογραφή" θα σε βρει "πλήρης"…
Αν ο απολογισμός σε βρεί "ελλιπή" φαντάζεσαι το γιατί…
Είναι γιατί χαρίστηκες… Γιατί σκορπίστηκες…
Είναι γιατί έδωσες κομμάτια σου δεξιά κι αριστερά σε φίλους, αδελφούς…
ενίοτε και σε ανθρώπους που δεν το αξιζαν…
Οι 2 πρώτες περιπτώσεις "πιάνουν τόπο"…
δεν δημιουργούν "έλλειμα" στον συναισθηματικό σου προϋπολογισμό
γιατί κάποια στιγμή οι άνθρωποι αυτοί σου επιστρέφουν το κομμάτι που τους έδωσες…
πολλές φορές μάλιστα με τόκο…

Στην άλλη περίπτωση όμως…
Νοιώθεις ότι ο άλλος αν μπορούσε θα σου έβγαζε την γλώσσα και θα σε κορόϊδευε λέγοντας:
"Oυδέν λάθος αναγνωρίζεται μετά την απομάκρυνση από του ταμείου"…
Από μια διαστροφή τον φαντάζεσαι να γελάει ικανοποιημένος για το "κατόρθωμα" του
να πάρει ένα κομμάτι σου για λάφυρο σε τούτη τη μάχη…

Χαράζεις κι εσύ ένα χαμόγελο στο πρόσωπό σου για χάρη των γύρω σου που ανησυχούν,
μα όταν αυτό συναντάει το βλέμμα σου νοιώθει την αλήθεια … και κρύβεται βιαστικά κι αμήχανα…

Δεν αιμορραγείς πια…
Δεν υπάρχει άλλο αίμα μέσα σου να στάξει…
Τι υπάρχει μέσα σου?
Το κενό…
Και η καρδιά?
Είναι μια άψυχη ακαθόριστου σχήματος πια μάζα που δεν ταιριάζει πια στο χέρι που κάποτε την ακούμπησες…

H απορία της ημέρας:

Tελικά τι πονάει περισσότερο?

Να μην είσαι σημαντικός για κάποιον που πραγματικά αξίζει ή να ανακαλύπτεις ότι αυτός που νόμιζες ότι ήταν Ολα είναι απλά ένα τίποτα *?

* Τίποτα είναι αυτός που δεν μπορεί όχι μόνο να σταθεί ως σύντροφος αλλά και ούτε ως απλός φίλος...
Τίποτα είναι αυτός που λέει "λατρεία" ενώ δεν ξέρει το νόημα της λέξης...
Τίποτα είναι αυτός που περιμένεις να ακούσεις τη φωνή του όταν έχεις τα ζόρια σου και εκείνος είναι απλά εξαφανισμένος...
Τίποτα είναι αυτός που δεν μπορεί ποτέ να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων...

Αν έχεις κάνει κάτι από όλα αυτά φίλε... ναι είσαι ένα τίποτα...
Αν τα έχεις κάνει όλα είσαι ένα ΤΙΠΟΤΑ κεφαλαίο...
Mην ανησυχείς όμως ... υπάρχουν και χειρότερα...
Γιατί τώρα που λύσαμε το θέμα "τι είσαι εσύ"... πες μου τι είμαι εγώ που εξακολουθώ και αγαπώ αυτό το τίποτα μετά από 3 χρόνια .............................

Κάποιος αναρωτιότανε αν τελικά είναι καλύτερα να ζήσεις τον έρωτα και να πονέσεις ή να πονάς επειδή δεν τον έζησες...
Αν δεν ήξερα τον άνθρωπο αυτό καλά, αν δεν τον ένιωθα θα έλεγα τι βλακείες λέει τούτος εδώ...
Ομως τελικά τώρα που το ξανασκέφτομαι δεν ξέρω... ίσως θα πρέπει να του το πω.
Ο πόνος είναι πόνος αναμφίβολα και στις δύο περιπτώσεις εξίσου δυνατός...
Το καλό είναι ότι στην πρώτη περίπτωση η "πτώση" φέρει τη λύτρωση γιατί ο πεσμένος έχει αναγκαστικά μόνο μια επιλογή: Nα σηκωθεί...!
Αντίθετα στην δεύτερη περίπτωση η πτώση στο κενό φαντάζει αέναη... ο πάτος του πηγαδιού μοιάζει "'απιαστος", ο πόθος - πόνος του ανεκπλήρωτου τρώει τη σάρκα και τα σωθικά.
Αρα είναι χαζό να αναρωτιέται κανείς...
Γιατί στη μια περίπτωση "έζησες" και πλήρωσες το ανάλογο τίμημα (πόνο)
Ενώ στην άλλη περίπτωση "πέθανες" και αφού πέθανες γιατί να πονάς?... γιατί να πληρώνεις...??
Και χαμένος και δαρμένος που λέει ο λαός μας... ?
Οχι φίλε μου!
Δεν συγκρίνονται αυτά τα δυο...
Εσύ μπήκες στο λούνα παρκ... έκανες τη γύρα σου...
Ανέβηκες στη ρόδα και τώρα κατεβαίνεις... Στην έξοδο πληρώνεις το αντίτιμο...
Ρώτα και μένα που πλήρωσα στην είσοδο και δεν ανέβηκα!
Ελα και λίγο στη δική μου θέση... Πονάω εξίσου... Και τώρα πονάω διπλά και για σένα... :((
Oι ομορφες σχέσεις τελικά όμορφα "καίγονται"...

Για τις καρμικές σχέσεις που κάποιος τις εμποδίζει να μην προχωρήσουν πρέπει να υπάρχει νόμος τελικά...
Ετσι είναι το σωστό και δίκαιο!
Και κάτι μου λέει πως υπάρχει...
Αγραφος νόμος... αλλά ΝΟΜΟΣ...!
Γιατί ως γνωστόν "όλα εδώ πληρώνονται" και όταν λέμε όλα "εδώ" εννοούμε εδώ στη ζωή ... όχι απαραίτητα όμως σε τούτη την ενσάρκωση...
Ετσι λοιπόν το μόνο που μου μένει να περιμένω πότε θα πεθάνω και θα ξαναγεννηθώ για να είμαι κοντά σου...
Μόνο που τότε φίλε μου επειδή ακριβώς "όλα εδώ πληρώνονται" θα είμαι ΕΓΩ ο άντρας και ΕΣΥ η γυναίκα...
Θα είμαι ΕΓΩ αυτή που θα κάνω παιχνίδι και ΕΣΥ αυτός που θα πονάει!!
ΕΓΩ θα γυρνάω την πλάτη... και ΕΣΥ θα γονατίζεις!
Ωραίο?
Μμμμ...Δεν ξέρω... Ακούγεται όμως ενδιαφέρον...
Αν και πιστεύω ακράδαντα πως και τότε στην επόμενη ζωή θα είμαι αθεράπευτα ερωτευμένη μαζί σου...και ας μην το αξίζεις...

Ψάχνομαι...

Εντός μου... εκτός μου...και επι ταυτά μου... 
Να βρω τι έφταιξε και τις πταίει ακόμη και τώρα (γιατί κάποιος φταίει δε μπορεί!)
Στριφογυρίζω γύρω από την ουρά μου...
Σκαλίζω τα μέσα μου...
Ρίχνω δηλητήριο να μην ξαναφυτρώσουν ζιζάνια εκεί που δεν πρέπει... στο πιο βαθύ κόκκινο σημείο της καρδιάς...
Ρίχνω λίπασμα στο ξανθό κεφάλι μου μπας και φυτρώσει τίποτα στην πιο άγονη γραμμή του μυαλού μου...
Είμαι αποφασισμένη...! Θέλω την επόμενη φορά που θα "πεθάνω" να είναι γιατί έπεσε πάνω μου ένας μετεωρίτης... και όχι ένας περαστικός στην τροχιά μου κομήτης....!
Δεν είναι κακό...!
Δεν είναι καθόλου καλό να επαναπροσδιορίζεσαι...! Αρκεί να το κάνεις σωστά και με μεθοδικότητα!

Σήμερα συνειδητοποίησα ότι ποτέ πια δεν θα ξαναείμαι ευτυχισμένη...
Πάνε 2 χρόνια από τότε που συνάντησα το άλλο μου μισό...το κομμάτι εκείνο του εαυτού μου που με συμπλήρωνε και τώρα μου λείπει... και ποτέ δεν ένιωσα ξανα ολοκληρωμένη μετά την απομακρυνσή του...
Καλή σου νύχτα αγάπη μου όπου κι αν είσαι... ελπίζω τουλάχιστον ένας απο τους δυο μας να είναι ευτυχισμένος...Εγώ πάντως δεν είμαι... :(

Σήμερα αντί καλημέρας έλαβα το παρακάτω μήνυμα από ένα διαδικτυακό φίλο του facebook.

George D....14 Ιανουαρίου στις 3:39 π.μ. Αναφορά

Δεν υπάρχει πιο όμορφο πράγμα στον κόσμο, από το να πεις "Σ' ΑΓΑΠΩ" σ' αυτόν που αγαπάς. Αν δεν μπορείς να το πεις γράψτο, αν δεν μπορείς να το γράψεις τότε τραγούδησε το, χόρεψε το. Βρες κάποιο τρόπο να το εκφράσεις, υπάρχουν πολλοί. Μην κουράζεσαι να το λες,... κανείς δεν κουράστηκε να το ακούει!!!!

Στην αρχή έμεινα αποσβολωμένη να κοιτώ την οθόνη...
Μετά σκέφτηκα... "Δε μπορεί... Πλάκα μου κάνει"... και μετά χύθηκα στα πατώματα σε ένα ξέφρενο νευρικό γέλιο....
Δε μπορεί γμτ να συμβαίνει αυτό σε μένα... Τι ειρωνία!

Αντε να εξηγήσεις στο Γιώργο ότι έχω πει τόσες φορές τελευταία το "σ'αγαπώ" που σε λίγο θα κάνω χωρίστρα στη γλώσσα μου... τόσο δυνατά που άκουσα τη φωνή μου να γυρνάει πίσω σα χαστούκι από τον αντίλαλλο του κενού που έπεσε... και τόσο αληθινά που έχει χτυπήσει tatoo η λέξη αυτή στην καρδιά μου για πάντα...

Οχι ότι δε προσπάθησα... προσπάθησα... να του εξηγήσω τα ανεξήγητα... γιατί για εκείνον είναι ανεξήγητο το ότι δόθηκα ψυχή και σώμα σε κάποιον που δε με αγάπησε ποτέ... "αποκλείεται να απαρνήθηκε τον έρωτα μιας γυναίκας σαν εσένα..."
Τι να σου πω ρε φίλε...
Να που συνέβει... Και σε μένα... και στην Α... και στην Β... και σε όλες τις καλές οικογένειες κι αυτό γιατί οι άντρες δεν ξέρουν τι θέλουν... αλλά ακόμα και αν ξέρουν τι θέλουν δεν ξέρουν πως να το αποχτήσουν...
Ασε που υπάρχει και η περίπτωση να σε θέλουν να τους τονώσεις τον εγωϊσμό τους για να νοιώσουν πιο "ψηλοί"... Το έζησα κι αυτό... Υπήρξα το παιχνίδι κάποιου που όταν αισθάνθηκε ότι ακόμη περνάει η μπογιά του την έκανε για άλλη παραλία...

Μα πάνω απ'όλα αντε να του εξηγήσω ότι τώρα πια νοιώθω ότι έχω δώσει τόσα πολλά που νοιώθω τόσο κενή που δε μπορώ να προφέρω αυτή τη λέξη ξανά...

Παραμονή της γιορτής του...

Πως γίνεται πάντα όταν παίρνω την απόφαση να ξεριζώσω από μέσα μέσα μου μια ψυχή αυτή να έρχεται και να με σκουντάει?

Γιατί όταν θέλω να ξεχάσω κάποιον όλο το σύμπαν (και προπαντός ο ίδιος)συνομοτεί για να θυμάμαι...?

Σα να έχει μπει ένας σελιδοδείκτης στο βιβλίο της
καρδιάς μου και κείνη η άμοιρη μην μπορώντας αλλιώς ανοίγει πάντα στην ίδια σελίδα...

... Κι αυτό το βιβλίο...πόσες σελίδες πια!