One day the sun will shine on you...

I've seen that look somewhere before
Your sorrow's like an open door
You've been this way for much too long
Somebody must have done you wrong

But one day the sun will shine on you
Turn all your tears to laughter
One day your dreams may all come true
One day the sun will shine on you

I've seen that look so many times
I know the sadness in your eyes
Your life is like a wishing well
Where it goes, only time will tell

One day the sun will shine on you
Turn all your tears to laughter
One day your dreams may all come true
One day the sun will shine on

Say goodbye to the lonely nights
Say goodbye to the Northern Lights
Say goodbye to the cold north winds
Say goodbye to the autumn leaves

One day the sun will shine on you
Turn all your tears to laughter
One day your dreams may all come true
One day the sun will shine on you

One day the sun will shine on you
One day the sun will shine on you.... :)

Φιλί...

Φιλί στο χέρι – Σε λατρεύω.

Φιλί στο μάγουλο – Θέλω να μείνουμε φίλοι

Φιλί στο λαιμό – Σε θέλω

Φιλί στα χείλη – Σ’ αγαπώ

Φιλί στο αυτί – Ας διασκεδάσουμε λίγο

Φιλί στη μύτη – Ας γίνουμε για λίγο παιδιά

Φιλί στη πλάτη – Πάθος

Φιλί στο πηγούνι – Εκτίμηση

Φιλί στα ματόκλαδα – Στοργή

Φιλί στο μέτωπο – Τρυφερότητα

Εσείς που το θέλετε το φιλί σας?...

Δίκοπο μαχαίρι...

Διαβάζω μέσα από τις γραμμές λένε πολλοί…

Διαβάζω πίσω από τις λέξεις λένε κάποιοι άλλοι…

Κι όμως… δε χρειάζεται…

Τα κρυμμένα νοήματα, ακόμη και οι πιο καλά μασκαρεμένες σκέψεις μας ξεπηδάνε ανεπαίσθητα μέσα από τις γραμμές και γνέφουν στον αναγνώστη…

Και το αληθινό νόημα αυτών που γράφουμε…

οι έμπειροι το διαβλέπουν, ενώ οι άπειροι το εισπράττουν υπογείως και ασυνειδήτως.

Δίκοπο μαχαίρι η γραφή για τους αναγνώστες.

Δίκοπο μαχαίρι όμως και για τους γράφοντες…

Μπορείς να χειραγωγήσεις ή να εκτεθείς…

Ενίοτε και να διασυρθείς… στο μυαλό ή στην ψυχή του αναγνώστη…

Το "που" έχει μήπως καμμιά σημασία?

Οι πιο επίμονες και περίεργες ιδέες μου έρχονται όταν κάνω ντους.

Χώρος άβολος να κρατήσεις σημειώσεις, πως αλλιώς να τις ξορκίσεις?

Μικρές βασανιστικές προτάσεις που επαναλαμβάνονται όπως πέφτει το νερό στα πλακάκια, καθώς οι σταγόνες χαϊδεύουν το κορμί μου…

Μετά σηκώνονται με τον ατμό και αιωρούνται.

Κολλάνε πάνω μου, φεύγουν για το ταβάνι, ξαναγυρνάνε, μπαίνουν εμβόλιμα μέσα μου…

Μικρές εμμονές που με επισκέπτοναι μόνο τότε… όταν είμαι κάτω ή μέσα στο νερό…

Είμαι ώρα μες στο μπάνιο.

Εχω μουλιάσει, τα δάχτυλά μου έχουν ζαρώσει και το μόνο που μπορώ να σκεφτώ είναι αυτό. “Ζω άβρεχτα”

Ρυάκια το καυτό νερό τρέχει επάνω μου.

Νοιώθω ρίγη στο κορμί να με τυλίγουν… Θέλω να πιστεύω ότι δεν είναι η σκέψη… είναι το νερό…

Αλλάζω τη θερμοκρασία από το καυτό στο απόλυτα κρύο.

Η ίδια αίσθηση. “Ζω άβρεχτα”

Δεν υπάρχει απέναντί μου είδωλο.

Ο καθρέφτης έχει θολώσει από ώρα. Κανείς απέναντι να βεβαιώσει οτι είμαι εγώ…. Ότι είναι δικές μου σκέψεις αυτές που κάνω…

Εξω από το μπάνιο είμαι μέτρια κόρη, σπαστική αδερφή, πιστή φίλη, καλή σύζυγος, αυστηρή μητέρα, απαιτητική ερωμένη…

Είμαι αυτά, κι άλλα πολλά και τίποτα συγχρόνως.

Κομματάκια που συνθέτουν ένα παζλ που δεν τελειώνει.

Ενα σταυρόλεξο για δύσκολους λύτες όπως είπε κάποτε κάποιος…

Μέσα στο μπάνιο γυμνή από ματιές, ταμπέλες και απαιτήσεις ψάχνω την ταυτότητα στις τσέπες που δεν έχω.

Ενα ξέρω και ξαναγυρίζω τη θερμοκρασία στο καυτό. “Ζω άβρεχτα”

Κάθε ψυχή φθάνει στην αλήθεια της

με το δικό της προσωπικό και ξεχωριστό τρόπο και
την κατάλληλη στιγμή.

Δεν μπορούμε να πιέζουμε τις ψυχές μας

να αναπτυχθούν αλλά όμοια με τα λουλούδια

μπορούμε να τις λιπαίνουμε και να τις

φροντίζουμε μέχρι να έρθει η ώρα να ανθίσουν…

Ονειρα…

Ονειρα προφητικά,

Ονειρα σκέψεις-παράσιτα…

Ονειρα επιθυμίες…

Ονειρα αλλόκοτα, σημαδιακά, τρομαχτικά…

Ονειρα χαμογελαστά, τρυφερά, όνειρα υγρά…

Oλοι οι άνθρωποι ονειρεύονται αλλά όχι με τον ίδιο τρόπο…

Εκείνοι που ονειρεύονται τη νύχτα μέσα στις σκονισμένες γωνιές του μυαλού τους,ξυπνούν την ημέρα για να ανακαλύψουν ότι όλα ήταν μια ματαιότητα.

Εκείνοι όμως που είναι οι ονειροπαρμένοι της ημέρας είναι άνθρωποι επικίνδυνοι, γιατί κάνουν πραγματικότητα το όνειρο, και το όνειρο γίνεται πραγματικότητα όταν ονειρευόμαστε με μάτια ανοιχτά…

Το πιό ελεύθερο πράγμα στη ζωή, είναι τα όνειρα!Δε φυλακίζονται, δεν περιορίζονται, δε δεσμεύονται, δεν έχουν τόπο και χρόνο.

Πάνε σ΄όλους τους ανθρώπους, αλλά δεν ανήκουν σε κανέναν!

Μπορείς να τα απολαύσεις, να φύγεις μαζί τους, δε μπορείς όμως να τα κλέψεις!

Μπορεί να είναι όμορφα, μπορεί και άσχημα…

Ερχονται στον ύπνο μας παρασιτικά μα καμμιά φορά τα προσκαλούμε κι όταν είμαστε ξύπνιοι….

Ερχονται μαζί μας, όπου κι αν πάμε…

Στις διακοπές μας, στα ταξίδια μας, τρυπώνουν στο κελί της φυλακής, στο κελί του μοναχού, μας συντροφεύουν παντού.

Δε μας ξεχνούν ποτέ, εμείς συνήθως τα ξεχνάμε εύκολα.

Να γινόμασταν και μεις όνειρα, να μη μας σταμάταγε κανείς και πουθενά……….!!

Εύχομαι όπως κι αν είναι τα όνειρά σας απόψε να έχουν χρώματα!

Καλή σας νύχτα…

Αφιερωμένο ...

“ Θυμάμαι κάποτε μπορούσα ν’αγαπάω, να κλαίω ως τα χαράματα απ’αγάπη. Τώρα μπορώ μόνο να θυμάμαι… Κάποτε μπορούσα να γελάω… Τώρα μόνο σκόρπια χαμόγελα από το χθες γεμίζουν τον χώρο…”

Γέμισε πάλι σκιές και πρέπει να μάθει να πορεύεται με αυτές…

Για λίγο έστω… Πάλεψε πολλές φορές να μοιραστεί τους δαίμονες τις ψυχής της.

Να δανειστεί τα μάτια του μήπως και γίνουν οι εφιάλτες όνειρα…

Τώρα μένει πάλι στο σκοτάδι να ψάχνει το φως των ονείρων της.

Είδε για λίγο μια λάμψη από όνειρο μα χάθηκε πριν προλάβει να φωτίσει το βλέμμα της…

Δε θα κλάψει! Γιατί ξέρει πως δεν πρέπει να ψάχνει την ψυχή της σε ξένα χέρια.

Δεν πονάει! Γιατί είδε λίγο φως και ας χάθηκε για πάντα.

Θα βρει νέα ψέμματα ν’ακούσει, νέα βλέμματα να ξεκουράσει τη ματιά της, νέα μονοπάτια να περπατήσει, νέα χρώματα να ντύσει την ψυχή της.

Θα αναπολεί για λίγο τα ξένα χρώματα που σκόρπισαν στο χώρο της, μα κάποτε θα μάθει να ξεχνάει.

Δε θα τα αναζητήσει ποτέ ξανά, μα θα της δείξουν για λίγο αυτά το δρόμο.

Κρατάει δυο πνοές, δυο λέξεις, δυο αλήθειες και δυο ψέμματα να φτιάξει την αλήθεια της…

Θα κάνει μια ευχή στ’αστέρια να μην χαθούν ξανά τόσο εύκολα τα όνειρά της.

Και θα περιμένει τον δικό της Δεκαπενταύγουστο, κι ας μην έρθει ποτέ ξανά…

Σε νοιώθω...

Ηρθε η ώρα του απολογισμού.

Αμύθητα κέρδη, ανυπολόγιστες ζημίες.
Ισολογισμός αρνητικός.
Λάθος επένδυση.
Μηδέν εις το πηλίκον.

Μόνος ξεκίνησες, μόνος κατέληξες.

Μα πώς κατάφερες να είσαι τώρα περισσότερο μόνος παρά πρώτα;

Και όμως γίνεται...

Γίνεται να βγάζεις κάποιον από την πόρτα και να σου μπαίνει από το παράθυρο? Και αυτό γίνεται δυστυχώς... Μην ανησυχείς και θα περάσει...

Οι πράξεις γίνονται από αυτούς που θέλουν και μπορούν.
Τα λόγια λέγονται από αυτούς που θέλουν, αλλά δεν μπορούν.
Όταν επέλθει η σιωπή δεν θέλεις πια, μα ούτε και μπορείς.

Είναι μόνο η τελεία που αποφεύγεις να βάλεις. Θυμίζει αγχόνη.
Και έτσι βάζεις αποσιωπητικά… αφήνοντας κάποιο αμυδρό και φρούδο ίχνος ελπίδας…

Νομίζω, πως γι’ αυτό «μιλώ» κι εγώ τόσο συχνά με αποσιωπητικά…
Φοβάμαι το οριστικό. Φοβάμαι το τέλος...

Run Forrest Run..............

Είναι μέρες τώρα που οι σκέψεις σου τριγυρίζουν άτακτα σε περίεργα μονοπάτια... ενίοτε δύσβατα...
Χάνονται σε ατραπούς περίεργες... συνήθως κατηφορικές ανάμεσα στο τώρα και το χθες... (μόνο που η σκάλα ανεβαίνει κιόλας δεν κατεβαίνει μόνο κι ας το'χεις ξεχάσει από καιρό...)
Είσαι και δεν είσαι...
Θέλεις και δε θέλεις...
Νοιώθεις και δε νοιώθεις...
Γελάς κι όμως πονάς...
Χάνεσαι στον λαβύρινθο των συναισθημάτων σου...
Ψάχνεις μάταια να βρεις τον μίτο που θα σε οδηγήσει στην έξοδο, μα κάποιος φαίνεται να στον έχει κρύψει... κρατώντας σε όμηρο στα όσα έζησες μέχρι τώρα...
Προσπαθείς ν'ανοίξεις μια χαραμάδα στην ομίχλη του μυαλού σου, να δεις, να καταλάβεις...
Ψάχνεις στα τυφλά να βρεις το συρτάρι εκείνο με τις καταχωνιασμένες από καιρό σκέψεις... Οταν επιτέλους το βρίσκεις... χιλιες δυο άλλες σκέψεις αναδύονται... χιλιες δυο άλλες εκτός από κείνες που επιμελημένα είχες καταχωνιάσει...
Ξεφυλλίζεις μια μια τις σελίδες της ζωής σου για να βρεις αυτή που θες να σκίσεις...
Πόσο σε νοιώθω... να'ξερες μόνο πόσο...
Είσαι κάτω από έναν ξάστερο ουρανό κι όμως... εσύ σκέφτεσαι τη βροχή...
Ενα είναι το σίγουρο: Θέλεις απελπισμένα να βγάλεις το tatoo που'χει χτυπήσει κάποιος μέσα στην καρδιά σου... μα δε τα καταφέρνεις... και γω δε νομίζω πια πως μπορώ να βοηθήσω...

Kι ύστερα... μια συνάντηση... μια γλυκόπικρη γεύση στο στόμα που δε λέει με τίποτα να φύγει...
Ισως με τον καιρό...
Ισως με την απόσταση...
Ισως με την απομάκρυνση...
Θέλεις να ξεχάσεις μα δε μπορείς...
Θέλεις και δε θέλεις...
Θέλεις να ξορκίσεις τους δαίμονές σου... τους όποιους "δαίμονες"...
Θέλεις και δε θέλεις...
Θέλεις να ακουμπήσεις πάνω σε κάποιον μα φοβάσαι...
Μη φοβάσαι!
Μη το μισήσεις... !
Ξέρω... Ολοι μισούνε το "Βατερλώ" τους... αλλά μην...
Ακούμπησε...
Ελα...

Υ.Γ Εϊ ψιτ!.... Τα Βατερλώ διδάσκουν φιλαράκι μου... Εσύ τι εμαθες απ'αυτό?