- Ναι γεια σας, είστε η Φιλοζωϊκή ;
- Ολόκληρη! Παρακαλώ!
- Α, ωραία, εσάς έψαχνα!
- Πείτε μου.
- Έχετε μια αγγελία για ένα ημίαιμο άσπρο μικρό που χαρίζετε.
- Μάλιστα.
- Ήθελα να ρωτήσω, τι χαρτιά έχει;
- Τι εννοείτε;
- Έτσι τα δίνετε χωρίς χαρτιά;
- Α, μα όχι βέβαια, δίνονται με συμβόλαιο υιοθεσίας, τσιπ, βιβλιάριο από κτηνίατρο.
- Α, μόνο τέτοια έχει;
- Τι άλλο θα θέλατε;
- Έχω ακούσει από την ξαδέρφη της φίλης της γειτόνισσάς μου, πως ο σκύλος τους έχει και χαρτιά. Πιστοποιητικό γνησιότητας δεν έχει;
- Πως είναι γνήσιο ημίαιμο;
- Ναι, τι μάρκα ακριβώς;
- Α, πείτε μου εξ αρχής! Μα φυσικά, είναι της μεγάλης οικογενείας Ελληνικό Αδέσποτο της πλατείας και της ασφάλτου. Έρχεται στα χέρια σας με FCE, Μπακαλορεά, πιάνο και στενογραφία.
- Μα με κοροϊδεύετε;
- Προς Θεού. Γιατί τα λέτε αυτά;
- Δηλαδή δεν είναι μάρκα;
- Ράτσα θέλετε να πείτε; Μα το λέμε, είναι ημίαιμο.
- Α, δεν είναι καθαρό;
- Καθαρό είναι. Μπανιαρισμένο και μοσχομυρωδάτο.
- Δε νομίζω τότε πως το θέλουμε. Ευχαριστώ.

Οποιαδήποτε ομοιότητα με αληθινά πρόσωπα και καταστάσεις δεν είναι τυχαία.

Αυτός είναι ένας τυπικός διάλογος που εκτυλίσσεται συχνά πυκνά μεταξύ εκπροσώπων Ζωοφιλικών Σωματείων και πολιτών.

Μην αφήνετε να σας παρασύρουν οι ξαδέρφες των φίλων της γειτόνισσας. Αν θέλετε αξεσουάρ με πιστοποιητικό, πάρτε μια φιρμάτη τσάντα.

Αν θέλετε σκύλο με πιστοποιητικό, πάτε σε εκτροφείς σοβαρούς. Αλλά εκεί πληρώνετε…

Αν θέλετε κάτι να σας χαρίσουν, προτιμήστε την αγάπη και την αφοσίωση για μια ζωή.

Οπότε κοιτάξτε βαθιά στα μάτια ενός ημίαιμου και θα δείτε όσα με λόγια δε σας έχουν πει, που λέει και το άσμα.

Oταν χορεύει η καρδιά στα περασμένα δεν είναι πάντοτε ευτυχισμένη.

Η νοσταλγία αρχίζει και πονάει πιο ενοχλητικά απ’ όσο μπορείς να αντέξεις.

Η απογοήτευση κι η θλίψη επιστρέφουν επικίνδυνα, έτοιμες να παλέψουν με την ισορροπία του μυαλού σου.

Που έτσι κι αλλιώς δεν στέκει πάντα καλά στη θέση του…

Κουράζεσαι να θυμάσαι κάποτε…

Σταματάς να ελπίζεις… κι ας συνεχίζεις να πονάς...

Είναι τότε που παραιτείσαι και σκέφτεσαι ότι θα ‘τανε καλύτερα ένα αξιοπρεπές τέλος, παρά η μόνιμη αναμονή του τίποτα.

Oλα είναι θέμα timing ή απλά ο Θεός παίζει ζάρια?

Πόσες φορές δεν έχουμε αναρωτηθεί για κάποια πράγματα που συμβαίνουν στη ζωή μας…κάποιες περίεργες συμπτώσεις…σαν όλο το σύμπαν να συνομωτεί για να μας τραβήξει την προσοχή σε ένα συγκεκριμένο θέμα… σε ένα συγκεκριμένο άτομο…

Εχετε αναρωτηθεί με πόσους ανθρώπους έχουμε διασταυρωθεί σε κάποιες φάσεις της ζωής μας για να χαθούμε μετά από λίγο? Μετά από τόσο λίγο όσο ακριβώς χρειαζότανε για να νοιώσουμε το θεραπευτικό τους χάδι… Πόσους αγγίξαμε και πόσοι αφήσανε ανεξίτηλα τα σημάδια τους πάνω μας? Πόσοι απ’αυτούς μπήκανε εντελώς ξαφνικά στη ζωή μας σαν από κάποιο παιχνίδι της μοίρας όταν απλά έπρεπε να μπουν?

Και σίγουρα πολλοί από μας γνώρισαν κάποιον όταν ήδη ήταν πολύ αργά…

Μια πόρτα ανσασέρ που έκλεισε στη μούρη μας μπορεί να είναι η αιτία να γνωρίσουμε ή να μην γνωρίσουμε κάποιον… Ένα δρομολόγιο τραίνου που χάσαμε ίσως είναι η αιτία να απομακρυνθούμε από αυτή μας τη δουλειά και στην πορεία να βρούμε μιαν άλλη… καλύτερη… Παιχνίδια της τύχης ή σενάρια επιστημονικής φαντασίας που πλέκει κάποιος εκεί ψηλά? Η μήπως ο καλός Θεούλης ανταποδίδει απλά τα καρμικά μας χρωστούμενα?

Οι εσωτεριστές λένε ότι η συγχρονικότητα ταυτίζεται με τη ροή του σύμπαντος…

Ετσι λοιπόν όσοι έχουν καταλάβει έστω και μέρος της Αλήθειας, όσοι έχουν συμπληρώσει κάποια κομμάτια από το παζλ και ζουν σε αρμονία με τη Φύση και τη ροή του σύμπαντος το σύμπαν τους προσφέρει απλόχερα αυτή την «υπηρεσία»

Αρκεί λοιπόν να είσαι εκεί με ανοιχτές τις κεραίες για να πιάσεις τους οιωνούς, τα σημάδια που σου στέλνει το σύμπαν και που καλείσαι ΕΣΥ μόνος σου να αποκωδικοποιήσεις και να κατανοήσεις… και όποιος έχει το κλειδί για αυτό…είναι σίγουρο ότι θα έχει μια πετυχημένη και ευτυχισμένη ζωή.

Πόσο τυχαίες είναι τελικά οι συμπτώσεις? Μήπως υπόκεινται σε διάφορες κρυφές αιτίες ή άγνωστους νόμους για μας? Μήπως τελικά πέρα απ’ τον φυσικό κόσμο που αντιλαμβανόμαστε υπάρχει και ένας «νοητικός» κόσμος κινεί τα νήματα του φυσικού?

Κάποτε φιλαράκι μου είχαμε την πόρτα μας ορθάνοιχτη... Θυμάσαι?
Ανοιχτή να μπαίνουν ελεύθερα τα στοιχιά της φύσης...
Ο άνεμος, το φως, η βροχούλα, ο κάθε κουρασμένος οδοιπόρος που'θελε να ξεδιψάσει...
Τα καθίζαμε στο τραπεζάκι της αυλής κάτω από τη σκιά της κληματαριάς και τους τρατάραμε γλυκό κεράσι σπιτικό... Βυσσινάδα... Πότε πότε λίγο γλυκό κρασί η κανα ρακί...
Μπήκε κόσμος και κοσμάκης σ’ αυτό το σπίτι. Moυσαφίριδες πολλοί...
Μπήκε θλίψη και δάκρυα... μπήκαν χαρές και νύχτες με κιθάρες... μπήκαν όμορφες και ευγενικές ψυχές μα και δυο τρεις μαύρες που έφυγαν γρήγορα... ευτυχώς...

Τώρα η πόρτα έκλεισε...
Ισως να σφράγισε για τα καλά... κάπου πήρε το μάτι μου το μάνταλο κατεβασμένο...
Ισως πάλι να κοιμάται...
Την κοιτάς και ώρες ώρες νοιώθεις πως απλά ξεκουράζεται για λίγο.
Δεν ξέρω για πόσο.
Ενα μόνο ξέρω.
Θα ξανανοίξει να δεχτεί με ευγένεια τους περαστικούς διαβάτες...
Θα βάλει τα καλά της...θα ανθίσουν τα λουλούδια στις γλάστρες ξανά, και όλα θα λένε «Καλώς όρισες» και πάλι..

Θα μπορούσα να γράψω για την ποίηση ή να επιλέξω να παρουσιάσω κάτι.
Κάτι εύκολο… γρήγορο…έτοιμο…μασημένη τροφή δηλαδή…(για να μην πω κονσέρβα…)
Ομως όχι!
Ερχονται στιγμές που τα λόγια των άλλων, όσο όμορφα, όσο σοφά, όσο ποιητικά κι αν είναι δεν αποτελούν τίποτε άλλο παρά ένα φτηνό λυσάρι που πήρες στα χέρια σου για να περάσεις κάποιο μάθημα σχολικό.
Το ξέρεις … και το ξέρουν…
Κι αν ψάχνεις τη σιγουριά στα λόγια των σοφών, των γκουρού, κάθε λογής δασκάλων, φιλοσόφων ή αρχηγών δε θα τη βρεις εκεί.
Είναι μονάχα ο δύσκολος εκείνος δρόμος, ο μη πεπατημένος, ο έξω από τα μονοπάτια που δεν έχει ακόμα χαραχτεί και μένει σε σένα το βάρος να το κάνεις και ύστερα να τον διαβείς, χωρίς εγγύηση καμμιά, εκτός ίσως απ’ τον αχό της θάλασσας που ακούγεται στο βάθος...

Καλό μήνα!...

Ολα τα βλέπεις.

Πολλές φορές θέλεις να κλείσεις τα μάτια στις εικόνες.

Να βουλώσεις τ’ αυτιά στις κραυγές.

Θέλεις όλος ο κόσμος να καλυφθεί από ένα πέπλο.

Να μην περνάνε οι ματιές αυτών που κάτι περιμένουν από σένα.

Τα μάτια είναι τα πιο φλύαρα.

Ζητάνε, ζητάνε, αδηφάγα μάτια ζητάνε ακόμα και όταν τα έχουν πάρει όλα.
Ολα έρχονται σε σένα τελικά.

Είσαι αποδέκτης μυστικών και εξομολογήσεων.

Ξέρεις παρόλο που δε θέλεις να ξέρεις.

Ξέρεις παρόλο που δε θέλει να σου πει.

Ξέρεις παρόλο που δεν βοηθάει να ξέρεις.

Λεπτές αποχρώσεις στον ήχο της φωνής.

Ενα στιγμιαίο κόμπιασμα. Ένα βλέμμα που αποφεύχθηκε. ΞΕΡΩ!
Αλλά πόσο δε θέλω να ξέρω τελικά…

One day the sun will shine on you...

I've seen that look somewhere before
Your sorrow's like an open door
You've been this way for much too long
Somebody must have done you wrong

But one day the sun will shine on you
Turn all your tears to laughter
One day your dreams may all come true
One day the sun will shine on you

I've seen that look so many times
I know the sadness in your eyes
Your life is like a wishing well
Where it goes, only time will tell

One day the sun will shine on you
Turn all your tears to laughter
One day your dreams may all come true
One day the sun will shine on

Say goodbye to the lonely nights
Say goodbye to the Northern Lights
Say goodbye to the cold north winds
Say goodbye to the autumn leaves

One day the sun will shine on you
Turn all your tears to laughter
One day your dreams may all come true
One day the sun will shine on you

One day the sun will shine on you
One day the sun will shine on you.... :)

Φιλί...

Φιλί στο χέρι – Σε λατρεύω.

Φιλί στο μάγουλο – Θέλω να μείνουμε φίλοι

Φιλί στο λαιμό – Σε θέλω

Φιλί στα χείλη – Σ’ αγαπώ

Φιλί στο αυτί – Ας διασκεδάσουμε λίγο

Φιλί στη μύτη – Ας γίνουμε για λίγο παιδιά

Φιλί στη πλάτη – Πάθος

Φιλί στο πηγούνι – Εκτίμηση

Φιλί στα ματόκλαδα – Στοργή

Φιλί στο μέτωπο – Τρυφερότητα

Εσείς που το θέλετε το φιλί σας?...

Δίκοπο μαχαίρι...

Διαβάζω μέσα από τις γραμμές λένε πολλοί…

Διαβάζω πίσω από τις λέξεις λένε κάποιοι άλλοι…

Κι όμως… δε χρειάζεται…

Τα κρυμμένα νοήματα, ακόμη και οι πιο καλά μασκαρεμένες σκέψεις μας ξεπηδάνε ανεπαίσθητα μέσα από τις γραμμές και γνέφουν στον αναγνώστη…

Και το αληθινό νόημα αυτών που γράφουμε…

οι έμπειροι το διαβλέπουν, ενώ οι άπειροι το εισπράττουν υπογείως και ασυνειδήτως.

Δίκοπο μαχαίρι η γραφή για τους αναγνώστες.

Δίκοπο μαχαίρι όμως και για τους γράφοντες…

Μπορείς να χειραγωγήσεις ή να εκτεθείς…

Ενίοτε και να διασυρθείς… στο μυαλό ή στην ψυχή του αναγνώστη…

Το "που" έχει μήπως καμμιά σημασία?

Οι πιο επίμονες και περίεργες ιδέες μου έρχονται όταν κάνω ντους.

Χώρος άβολος να κρατήσεις σημειώσεις, πως αλλιώς να τις ξορκίσεις?

Μικρές βασανιστικές προτάσεις που επαναλαμβάνονται όπως πέφτει το νερό στα πλακάκια, καθώς οι σταγόνες χαϊδεύουν το κορμί μου…

Μετά σηκώνονται με τον ατμό και αιωρούνται.

Κολλάνε πάνω μου, φεύγουν για το ταβάνι, ξαναγυρνάνε, μπαίνουν εμβόλιμα μέσα μου…

Μικρές εμμονές που με επισκέπτοναι μόνο τότε… όταν είμαι κάτω ή μέσα στο νερό…

Είμαι ώρα μες στο μπάνιο.

Εχω μουλιάσει, τα δάχτυλά μου έχουν ζαρώσει και το μόνο που μπορώ να σκεφτώ είναι αυτό. “Ζω άβρεχτα”

Ρυάκια το καυτό νερό τρέχει επάνω μου.

Νοιώθω ρίγη στο κορμί να με τυλίγουν… Θέλω να πιστεύω ότι δεν είναι η σκέψη… είναι το νερό…

Αλλάζω τη θερμοκρασία από το καυτό στο απόλυτα κρύο.

Η ίδια αίσθηση. “Ζω άβρεχτα”

Δεν υπάρχει απέναντί μου είδωλο.

Ο καθρέφτης έχει θολώσει από ώρα. Κανείς απέναντι να βεβαιώσει οτι είμαι εγώ…. Ότι είναι δικές μου σκέψεις αυτές που κάνω…

Εξω από το μπάνιο είμαι μέτρια κόρη, σπαστική αδερφή, πιστή φίλη, καλή σύζυγος, αυστηρή μητέρα, απαιτητική ερωμένη…

Είμαι αυτά, κι άλλα πολλά και τίποτα συγχρόνως.

Κομματάκια που συνθέτουν ένα παζλ που δεν τελειώνει.

Ενα σταυρόλεξο για δύσκολους λύτες όπως είπε κάποτε κάποιος…

Μέσα στο μπάνιο γυμνή από ματιές, ταμπέλες και απαιτήσεις ψάχνω την ταυτότητα στις τσέπες που δεν έχω.

Ενα ξέρω και ξαναγυρίζω τη θερμοκρασία στο καυτό. “Ζω άβρεχτα”