(Αυτό το λένε, βέβαια, όσοι δεν έφτασαν ως το τέλος)
Λένε επίσης πως όταν δώσεις τη βουτιά από την άκρη του γκρεμού φταίει το κεφάλι σου που δε σε κράτησε.
Φταίει ασφαλώς το κεφαλάκι σου αλλά κάποιος σου την κατάφερε την τελική σπρωξιά.
Κι αυτός ο κάποιος δεν ήταν ένας τυχαίος. Ενας απλός περαστικός.
Δικός σου καλεσμένος ήταν. Παρεάκι σου.
Είσαι για ένα ταξίδι στ’ανοιχτά κι όπου μας βγάλει?
Είσαι για ένα ρίσκο?
Θέλω να μου υποσχεθείς όμως πως δε θα πάρεις μετεωρολογικό δελτίο!
Πως δε θα’χεις μαζί σου προμήθειες κι αποσκευές.
Πως δε θα γεμίσεις το πλεούμενο με σωσίβια.
Θα δέσουμε την άγκυρά μας στα φτερά των γλάρων.
Και θα ορίσουμε τιμονιέρη μας το πιο τρελλό δελφίνι.
Θα κάνουμε ερωτα κάθε μέρα στη θάλασσα.
Θα σου χαρίσω όλο το γαλάζιο του πελάγου.
Ολο το χρυσάφι του ήλιου.
Δε φοβάμαι τόσο τις ανοιχτές θάλασσες, τους ωκεανούς τα’άγρια κύματα, τα πεινασμένα σκυλόψαρα…Πιο πολύ με φοβίζει η πλήξη των λιμανιών … και η αβάσταχτη απειλή των κάβων…
Για σένα κλειδώνομαι...
Μας λένε οτι είμαστε μια κουκιδίτσα άμμου στο αχανές σύμπαν.
Είμαστε λέει αναλώσιμοι, παράπλευρες απώλειες, ασήμαντα όντα.
Ακόμα και εμείς οι ίδιοι δεν έχουμε καμία πίστη στις δυνατότητές μας, στις ικανότητές μας στα ταλέντα μας.
Είμαστε, νομίζουμε προϊόντα της τύχης, της μοίρας, ενός χιουμορίστα Θεού.
Επίσης σε μια πιο αγαπησιάρικη έκδοση που κυκλοφορεί την τελευταία εικοσαετία και βολεύει περισσότερο τους αγνωστικιστές και τους άθεους, είμαστε «ένα» (Εν το Παν) που έλεγε και ο Ερμής ο Τρισμέγιστος βοήθειά μας...
Περιέχουμε το καλό το κακό και την επιλογή τους.. Αυτό είναι!
Οι μισοί μας λένε “είσαι ένα τίποτα”, και οι άλλοι μισοί “είσαι τα πάντα”.
Πολλές φορές μάλιστα τα λένε και ανάποδα.
Ετσι, για να σιγουρέψουν όλες τις πιθανότητες.
Καλά είναι όλα αυτά.
Για συζητήσεις γενικής κατανάλωσης στους καναπέδες της ανυπαρξίας μας.
Καλά όλα αυτά για κοκτέιλ πάρτυ διανοούμενων εσωτεριστών με μυήσεις στο Ρέϊκι και στο JOHREI.
Καλά όλα αυτά για το beauty salon της Ρίτσας με μάσκα φύκια και έλαια μαστιχόδενδρου στη μούρη.
Εχω ένσταση όμως!
Αλήθεια έχω, και είναι και σοβαρή.
Με έχεις δει τώρα τελευταία?
Μόνο για το χρόνο που θα σου πάρει να με κοιτάξεις απο άκρη σε άκρη αξίζω κάτι παραπάνω φίλε.
Είμαι – ας μου επιτραπεί ο όρος – Θεϊκό Ον.
Μοναδική.
Αξεπέραστη.
Ακοπιάριστη έκδοση του "εγώ" μου τη δεδομένη στιγμή με τις υπάρχουσες συνθήκες.
Αν με κοιτάξεις έστω και λίγο θα ξεχάσεις τους κόκκους της άμμου και λοιπές μλκες.
Θα ξεχάσεις το «ένα» τουλάχιστον όσο αφορά την προσέγγιση της ύπαρξης του ατόμου μέσα στο σύμπαν.
Μερικές φορές θυμάμαι τότε που πιτσιρίκι στην πλατεία, έκανα ποδήλατο με τ’αγόρια της γειτονιάς….
Κι όχι οποιαδήποτε στιγμή, αλλά τότε που δεν υπήρχε κανείς μπροστά μου.
Εκανα τότε μανιασμένα πετάλ, και μετά άφηνα τα χέρια απ’ το τιμόνι, τέντωνα το κορμί και μισόκλεινα τα μάτια.
Τότε που όλη η πλατεία ήταν δική μου, που οι πιθανότητες να γκρεμοτσακιστώ ή να στρίψω τελευταία στιγμή πριν τελειώσει το κράσπεδο ήταν δικές μου.
Τότε που βρισκόμουν είτε πάνω στη σέλα, είτε κάτω απο αυτή με ένα καρούμπαλο στο κεφάλι και με ασορτί γδαρμένα γόνατα.
Δεν ήμουν τότε ένας κόκκος μέσα στο σύμπαν.
Ήμουν όλο το σύμπαν.
Και δεν ήμουν ένα με τους άλλους που καθόντουσαν στο παγκάκι.
Ήμουν ένα μόνη μου εγώ!
Και δεν ήταν εγωιστικό.
Ηταν απόλυτα καθαρή η συνείδηση της πραγματικότητας.
Δεν είχα ανάγκη κανέναν να αναλύσει για μένα εμένα.
Δεν υπήρχε καμία αμφιβολία μέσα στην αθωότητά μου ή μέσα στη βλακεία μου αν θες.
Πόσες τέτοιες στιγμές θυμάμαι?
Απόλυτης χωρίς ενοχές ευτυχισμένης ύπαρξης… περήφανα δηλώνω αρκετές!
Και τις θυμάμαι μια μια.
Τις θυμάμαι για ένα και μοναδικό λόγο.
Κάθε φορά που ένοιωθα τέτοια πληρότητα τέτοια τέλεια εναρμόνιση με το μέσα και το έξω μου, υπήρχε πάντα εκεί κοντά ένα άτομο για να με συγκρατήσει, να με νουθετήσει, να μου κόψει τα φτερά.
Απο αγάπη κι ενδιαφέρον πάντα, δε λέω, έβρισκαν πάντα τρόπο να τρυπώνουν στις πιο ιερές στιγμές της τρέλας μου και να δηλώνουν τη ματαιότητα της πράξης.
Και τις θυμάμαι όλες τις φορές γιατί άσχετα του αποτελέσματος, θλιμένα χαμογελούσα και αναρρωτιόμουν…
«Μα δεν το βλέπουν?
Δεν βλέπουν τί προσπαθούν να σταματήσουν?
«Πως το κάνουν?»
Κι ενώ αμφιβολίες και δεύτερες σκέψεις έκανα πάντα για όλα τα θέματα που συναντούσα, αυτές τις στιγμές δεν τις μετάνοιωνα. Ακόμα και όταν γύριζα με ξεχαρβαλωμένα γόνατα και ποδήλατο, ακόμα και αν η στιγμή της πτώσης ήταν τσουχτερή, δεν υπήρχε χώρος να μετανιώσω. Ήμουν απόλυτα ευτυχισμένη!!
Δεν ξέρω αν είμαι ένας δύο ή πεντακόσιοι τρείς κόκκοι άμμου σ’ αυτή την απέραντη παραλία. Και για να είμαι ειλικρινής δεν μου καίγεται καρφάκι. Αναζητήσεις του είδους τις βρίσκω ευχάριστο χάσιμο χρόνου μεταξύ δεύτερου και τρίτου ποτού.
