Home alone...

"Mισώ την μοναξιά
Λατρεύω την μοναχικότητά μου..."
Αυτό είναι το μοτο μου και γι'αυτό φροντίζω μέρες σαν κι αυτή να τις απολαμβάνω...

Αλλoτε τέτοιες στιγμές είχα την κολλητή που καλούσα για ένα πυτζάμα πάρτυ...
DvD, περιποιήσεις ομορφιάς από την κορφή ως τα νύχια... άντροκουβέντα...κουτσομπολιό και θάψιμο μέχρι πρωίας...
Τώρα πια εκείνη παντρεύτηκε... Με διαβάζει από την Ιταλία αλλα δεν μπορεί να βρεθεί εδώ απόψε να περάσουμε μαζί τη βραδιά...

Ετσι απόψε ίσως να μη δω ταινία...
Θα κάνω ένα χαλαρωτικό αφρόλουτρο με διάφορα υπέροχα άλατα μπάνιου...
Θα κατεβάσω το τηλέφωνο να μη με ενοχλήσει κανείς...
Θα βάλω απαλή μουσική...
Θα χαμηλώσω τα φώτα... (κεριά? όχι κεριά γιατί είτε θα κοιμηθώ στα πρώτα 15' είτε θα αρχίσω να αναπολώ...)
Ενα μπουκάλι κόκκινο κρασί... μια ποικιλία κίτρινων τυριών που τόσο λατρεύω... λίγο prosciuto Παρμας... (πήρα και λίγο Ευρυτανίας για να το συγκρίνω) και θα αφήσω το μυαλό μου να τρέξει... που?... εδώ κι εκεί... πάνω - κάτω... μέχρι τελικής πτώσεως... μέχρι να κλείσουνε τα βλέφαρά μου εκεί στον καναπέ δίπλα στο τζάκι...μέχρι να παροδοθώ έρμαιο στην αγκαλια του Μορφέα... Μe, myself and I!

Είναι μια πολύ ωραία "ιεροτελεστία"που τη συνιστώ ανεπιφύλακτα...
Μια μύηση στην εσωτερη ζωή... μια βουτιά μέσα σου...
Βασική προϋπόθεση να αντέχεις να μείνεις μόνος με τον εαυτό σου...
Να μην τον βαριέσαι...
Και να μην τον φοβάσαι...

Υ.Γ Μη διανοηθεί να χτυπήσει κανείς το κουδούνι... Δε θα ανοίξω...

http://www.youtube.com/watch?v=G76SHa5IFnU&list=FLgKyZI_DfcBwWAvT5Zvi4Hw&index=31
Το youtube δεν μου έδινε κώδικα αν δεν γινομουν μελος στο Google +
Tα καθεστώτα ομηρίας και οι εκβιασμοί δε μου αρέσουν καθόλου!!

Bent - Magic Love

Πειράζει που απόψε θέλω να βγω?
Να πιω και να χορέψω?
Να βρεθώ σε ένα μέρος με ωραία μουσική δίπλα στη θάλασσα?

Και βέβαια πειράζει γιατί δε μπορώ να το έχω...
Μια τόσο δα ταπεινή ανάγκη και δε μπορώ να την ικανοποιήσω...
Ευτυχώς που υπάρχει η φαντασία...
Για να ζήσεις την σημερινή ζωή έτσι όπως έχει καταντήσει πρέπει να έχεις μπόλικη από δαύτη...
Και ευτυχώς για μένα την έχω...

Κλείνω τα μάτια μου και λικνίζομαι στον όμορφο αυτό ήχο...
Οσοι μπορούν ακολουθούν...

GARY MOORE - The Loner

- Mπορώ να το συνηθίσω αυτό...
- Να μην...!
- Οκ! Δε θα το συνηθίσω._

Γιατί πολλοί άνθρωποι μπερδεύουν την συνήθεια με τον εθισμό?

Μεταξύ Βορρά και Νότου...

Eίναι εποχές που ο νους είναι μεταξύ Ανατολής και Δύσης... Βορρά και Νότου... χειμώνα και καλοκαιρίας...

Ονειρα και εφιάλτες εναλλάσσονται μα τώρα τα πρώτα παίρνουν το προβάδισμα.
Γιατί θες... Γιατί πρέπει... Γιατί έφτασε η ώρα... Γιατί απλά έτυχε...
Μέσα σε τόσες λέξεις έψαχνες να βρεις κάτι δικό σου, μα οι λέξεις ήταν πολλές... ορμητικοί καταρράκτες...
Δε σε άφηναν να δεις καθαρά.
Τώρα που στέγνωσαν τα δάκρυα ήρθε η ώρα να ξεχωρίσω τις λέξεις.
Να σου χαρίσω μερικές, να πετάξω άλλες στον κάδο των αχρήστων.
Να αδειάσει ο νους και να φωτίσει η ψυχή σου.
Το γνώριμο αντικαταστάθηκε από το μη προβλεπόμενο.
Τα δάκρυα από χαμόγελα δειλά, συγκρατημένα.
Μην κακομάθει ο νους... και η ψυχή μην πέσει ξανά δε παγίδες ίδιες...

Λίγη ζωή σου χαρίζω απ'αυτή που είχα κρατήσει για μένα...
Λίγη απ'αυτή που έχασα...
Ολα από λίγο στην αρχή...Μην γελαστώ πάλι...
Ο φόβος έφυγε... Η άγνοια δε με γελάει πια...
Η καχυποψία κρύφτηκε πίσω από τη σκέψη...
Που και που να με συμβουλεύει... Οχι πάντα.
Η εμπιστοσύνη μπήκε ξανά στο λεξικό μου... Με αργά βήματα.
Οτι ίχνος είχε σβηστεί από κύματα ψεύδους εμφανίστηκε ξανά.
Σκηνές πίκρας πια γεννούν γέλια, ή απλά λησμονιά... γιατί πέρασαν... γιατί με άφησαν ζωντανή...
Πιο αδύναμη ή πιο δυνατή δεν ξέρω. Θα δείξει...
Μα είμαι ακόμα εδώ και ακόμα γράφω... αυτή τη φορά για μένα!
Οπως ακριβώς το'χα πει. Πως κάποτε δε θα βαδίζω σε σκοτεινά μονοπάτια... πως θα πετάξω στη φωτιά όλους τους μαύρους κύκλους που με είχαν εγκλωβίσει...
Είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου να ξεκλέψω φως... να γκρεμίσω τείχη... να καταφέρω να πάρω πίσω έστω τα μισά από όσα έχασα στην πορεία.
Αν τα κατάφερα?
Δεν ξέρω μα νομίζω πως τα κατάφερα εν μέρει...
Χαμογελάω πιο συχνά...
Το πρόσωπο στον καθρέπτη είναι δικό μου πια δημιούργημα.
Προσέχω πια που δανείζω τα όνειρά μου... που χαρίζω το φως μου...
που ξεστομίσω τους ενδόμυχους φόβους μου... που φανερώνω τα αισθήματά μου...
Εδιωξα όλους τους επιτήδειους σεναριογράφους που παίζουν με ζωές άλλων και έμεινα για λίγο να παλεύω στα ερείπια. Τα γέμισα με δικά μου χρώματα... με παιδικές ζωγραφιές... με ακούσματα οικεία, δικά μου...
Πήρα μολύβι και χαρτί και ζωγράφισα τον δικό μου παραμυθένιο κόσμο.
Μια ουτοπία να ξεφεύγω από την ρουτίνα.
Εδιωξα όλους τους πρωταγωνιστές που αλώνιζαν σε ξένες ψυχές και κράτησα λίγους, με ρόλους διακριτούς ή μη... με επιλογή δική μου και δική τους...
Νέες εικόνες... Νέοι φόβοι... Νέα όνειρα... Νέοι εφιάλτες... Ετσι για αλλαγή!

Καλό φθινόπωρο να έχουμε....

Περί κοπλιμέντων και άλλων τινών...

Tελευταία γίνομαι αποδέκτης πολλών κοπλιμέντων...
Σα να έχει πέσει επιδημία ένα πράγμα.
Δεν ξέρω γιατί αλλα νομίζω ότι οι άντρες έχουνε μείνει λίγο πίσω στο θέμα αυτό.
Νομίζουν ότι μπορούν να ρίξουν μια γυναίκα λέγοντας κοπλιμέντα.
Καλά είναι δε λέω... αλλά... this? Last year!!
Τα πράγματα έχουν αλλάξει τελευταία.
Και δε μιλώ για γυναικεία χειραφέτηση και κουραφέξαλα...
Μιλώ για την εργασία που κάποιες γυναίκες κάνουν μέσα τους.
Κάποιες παρα το πείσμα των καιρών... και εν μέσω μανικιούρ και spa ψάχνονται...
Κάποιες διαβάζουν...
Και κάποιες άλλες απλά αποκτούν βιωματικά (with the hard way) το πολυπόθητο Γνώθι σεαυτόν.
Οπερ σημαίνει ότι κάποιες από μας ξέρουμε ποιες είμαστε... τι αξίζουμε... που είμαστε ικανές να φτάσουμε... και γενικότερα ξέρουμε.................
Ετσι λοιπόν δεν έχουμε ανάγκη τα κοπλιμέντα για να αποκτήσουμε αυτοπεποίθηση, ουτε βέβαια το χάϊδεμα των αυτιών γιατί καλώς ή κακώς όπως είπαμε ξέρουμε...
Πάντως είναι αλήθεια ότι αν και δεν τα εχουμε ανάγκη τα κοπλιμέντα χαιρόμαστε κάθε στιγμή να τα ακούμε και να τα απολαμβανουμε όταν ξέρουμε οτι είναι ειλικρινή.

Δυο είναι τα πιο όμορφα κοπλιμέντα που έχω δεχθεί τελευταία:

"H μουσική του χώρου σου μου αρέσει τόσο πολύ που κάθε πρωί στη δουλειά ανοίγω το blog σου και το αφήνω να παίζει..."

"Περπατάς και τρίζουνε τα πεζοδρομια... Είσαι το όνειρο κάθε άντρα..."

Για το δεύτερο εχω κάποιες αμφιβολιες αν ισχύει αλλά περί ορέξεως κολοκυθόπιτα.
Σημασία στην προκειμένη δεν είναι πιο κοπλιμέντο είναι το πιο αληθινό αλλα πιο είναι το λιγότερο "επικίνδυνο"...
Εκεί εστιάζω και εκεί μένω... γι'αυτό επιλέγω το πρώτο...

Παγκόσμια ημέρα των ζώων...

Σήμερα δε θα μιλήσω για τα ζώα που γιορτάζουν...
Θα μιλήσω για τον γολγοθά των εθελοντών ενεργών φιλόζωων.
Για αυτά που κάθε μέρα συναντούν στον δρόμο τους...
Για εκείνα που κάθε μέρα γεμίζουν με δάκρυα τα μάτια τους...
Για τα βράδια που ξενυχτούν δίπλα σε ένα ζώο που μάζεψαν από το δρόμο και ψυχοραγεί...
Για τα χρήματα που δίνουν από το υστέρημά τους για τα αδέσποτα...
Για την προσωπική τους ζωή που την έχουνε βάλει πολλές φορές σε δεύτερη μοίρα μόνο και μόνο για να σώσουνε μερικά ζώα...
Για την φόρμα εκείνη που έχει λιώσει πάνω τους από την καθημερινή φθορά από τα ζώα που παίρνουν αγκαλιά... για τις τρίχες που έχουνε φάει... για την ψυχή που έχουνε δώσει... για το ότι κάθε τρεις και λίγο αποχαιρετούν τους τετράποδους φίλους τους για το τελευταίο ταξίδι, κλαίνε και χτυπιούνται που τόσο κόπο έκαναν και τελικά το εκάστοτε γατοσκυλόμουτρο την κοπάνησε για ενα μέρος καλύτερο, εκεί που δεν υπάρχει άνθρωπος να εγγυάται πόνο, πείνα , αρρώστεια και μοναξιά...
Για το ότι κρύβουν τα δάκρυά τους από μη φιλόζωους και ζητούν να μοιραστούν τον πόνο τους ΜΟΝΟ με αλλους φιλόζωους που θα τους καταλάβουν...

H ανάρτηση αυτή λοιπόν είναι αφιερωμένη σε αυτούς που τους έχει βγει το λάδι τη μια μέρα να μαζεύουν, να στειρώνουν, ταϊζουν, περιθάλπτουν , προωθούν για φιλοξενία ή υιοθεσία και την επόμενη μέρα βρίσκουν καμμιά 10αρια περιπτώσεις ακόμη για να τρέξουν.
Γιατί βλέπετε ο Ελληνας ο "σωστός", ο πρόστυχος, ο ανεύθυνος φροντίζει ώστε να μην τελειώσει το έργο των εθελοντών ποτέ!

Η κατάσταση τελευταία λόγω οικονομικής κρίσης έχει ξεφύγει τον έλεγχο.
Παντού παρατημένα ζωα...
Αλλα καταλήγουν στις ρόδες αυτοκινήτων άλλα πανε από το ευεργετικό χέρι που τους τρατάρει φόλα... αλλα πιο τυχερά φιλοξενούνται σε σπίτια άρρωστων ανθρώπων που τα κρατούν για να ικανοποιούνε τις αρρωστημένες τους ορέξεις κακοποιώντας τα είτε σεξουαλικά, είτε χτυπώντας τα, είτε σβήνοντας πάνω τους τσιγάρα...

Από την μια τα κτήνη που δεν σέβονται τις τετράποδες μορφές ζωής...
Από την άλλη τα ανυπεράσπιστα ζώα που προσπαθούν να επιβιώσουν...
Στην μέση πάντα ως ασπίδα οι εθελοντές φιλόζωοι να δίνουν καθημερινά μάχη με τον χρόνο, με τα δίποδα κτήνη, με τις ασθένειες, με την οικονομική ανοχή.

Δε θέλω από σένα φίλε αναγνώστη να κάνεις τέτοια υπέρβαση.
Δεν έχουν γεννηθεί όλοι για τα μεγάλα.
Μπορείς όμως ένα πιάτο φαί που σου περισσεύει αντί να το πετάς να το δίνεις στο αδέσποτο που βρίσκεται έξω από την πόρτα σου?
Μπορείς να του βαζεις ένα κουβαδάκι με νερό ειδικά το καλοκαίρι?
Μπορείς να σκεφτείς κάτι άλλο πέρα από την ικανοποίηση του αιδοίου σου ή της κοιλιάς σου?
Αυτό θέλω...
Ετσι θέλω να είναι οι φίλοι μου και οι άνθρωποι που με περιστοιχίζουν...
Στην πραγματική μου ζωή το έχω καταφέρει.
Στην διαδικτυακή γίνεται? Δε το ξέρω...
Πάντως έτσι από περιέργεια:
Εσύ πόσα ζωάκια έχεις σώσει στη ζωή σου........???

Bon Jovi - What Do You Got

To ερώτημα της ημέρας: "Tι έχεις αν δεν έχεις αγάπη?"...
Περιμένω απαντήσεις... εδώ ή στο γραμματοκιβώτιο για τους ντροπαλούς...
Φιλιά και την καλημέρα μου!

Σήμερα, για ακόμη μία φορά συνειδητοποίησα πόσο κακός μπορεί να γίνει ο κόσμος…
Υπάρχει τόση κακία εκεί έξω, που ώρες ώρες τρομάζω…
Δε μπορούμε να μην ξεσπάμε την κακία μας και τα κόμπλεξ μας στα ανυπεράσπιστα ζώα?
Δε μπορούμε να δείξουμε λίγη συμπόνοια στους αδύναμους?
Δεν μπορούμε να χαρούμε με τη χαρά του άλλου?
Γιατί πρέπει να κρίνουμε τους πάντες και τα πάντα?
Εμείς είμαστε τέλειοι?
Νομίζω πως όλα μπορώ να τα αντιμετωπίσω.
Όλα, εκτός από δύο, την αχαριστία και την κακία.
Με γονατίζουν…

Θεέ μου, όταν μεγαλώσω, θέλω να γίνω… καλή…

Aυτή η ζωή, δεν είναι ζωή.
Είναι προθάλαμος για αυτούς που έρχονται και αυτούς που φεύγουν.
Αυτή η ζωή είναι ένα παρατραβηγμένο πορτοκαλί.
Ενα πάγωμα του χρόνου από την πραγματική ζωή.

Αυτός ο θάνατος, δεν είναι θάνατος…
Είναι ένα κρυφοκοίταγμα πίσω από την κουρτίνα που σε γεμίζει τρόμο.
Μια παρατεταμένη αγωνία…
Ενα βασανιστήριο…
Μια διεστραμμένη φάρσα που κάποιος εκεί ψηλά μου κάνει ξανά και ξανά.
Αϊ στο καλό πια!
Πότε θα ανοίξει επιτέλους το κόκκινο να διασχίσω το δρόμο?

(Δανεικό από παλιό μου blog μα και τόσο πολύ επίκαιρο...)

It's just you and your hand tonight...

I'm not here for your entertainment
You don't really want to mess with me tonight...

Λατρεμένη Pink... αγαπημένοι ροκ ήχοι...
Ευστοχοι στίχοι...
Καλό βράδι σας εύχομαι...