Πάντα είχε μιαν αδιόρατη υποψία για κείνον όταν την κοίταζε.
Και πάντα ήθελε να τον ρωτήσει… Επρεπε να ξέρει…
Κοίταζε τα μαλλιά της και αντί να τα βλέπει να χρυσίζουν στο φως του ήλιου και να νοιώθει πόσο απαλά είναι τα σκεφτόταν πάνω στο γυμνό του κορμί και αναριγούσε...
Την κοίταζε στα χείλη και σκεφτόταν τα καυτά φιλιά που τον γέμιζε.
Την κοίταζε στο ύψος της καρδιάς μα το μόνο που έβλεπε ήταν το πλούσιο στήθος της που διαγραφόταν κάτω από τη μπλούζα.
Κοίταζε τα πόδια της και τα φανταζόταν να τυλίγονται γύρω του και να τον καλούνε μέσα της...
Το βλέμμα του την αγκάλιαζε με θέρμη κάθε φορά που ήταν μαζί μα το μόνο που αποζητούσε ήταν το γυμνασμένο και λάγνο κορμί της που του έφερνε τόσες αναμνήσεις.
Την "κοίταζε" μα ΠΟΤΕ δεν την έβλεπε.
Δάκρυα κύλησαν στα μάτια της στη σκέψη ετούτη και μόνο…

"Πρέπει να του το πω!
Την επόμενη φορά που θα τον δω πρέπει να του πω ότι ΥΠΑΡΧΩ!"

…. σαν ένας μυστικός κήπος που πρέπει να παραμερίσεις τα αγριόχορτα για να τον δεις…

Οταν ο φόβος συνάντησε την αδρεναλίνη…

Κάποιες μέρες που είμαι στις μαύρες μου τόσο πολύ ώστε το μούδιασμα του σώματος να αγγίζει και την ψυχή (εξαιρούνται οι φορές που είμαι θυμωμένη) παίρνω το αυτοκίνητό μου και οδηγώ. Είναι πολλές φορές που έχω βγάλει τη λύπη μου ή την απογοήτευσή μου βόλτα μέχρι που να τις κάνω να παγώσουν και να δώσουν τη θέση τους σε ένα άλλο συναίσθημα τον φόβο...

Εννοείται βέβαια πως δεν επιλέγω να βγω μες την κίνηση αλλά στην Εθνική εκεί όπου υπάρχει ορίζοντας για ατένιση ...

εκεί που πολλά πράγματα συμβαίνουν…ειδικά όταν πατάς το γκάζι...

Μου αρέσει η οδήγηση!

Με κάνει να νοιώθω πολύ ζωντανή!

Οταν οδηγώ παύω να είμαι η αφηρημένη Μ...

Είναι από τις λίγες φορές που έχω πλήρη επίγνωση κάθε κυττάρου στο σώμα μου…

Και όταν το κοντέρ φτάνει κάπου εκεί στα 150 – 160 αρχίζει μια μικρή ηδονική ανατριχίλα να μου διαπερνά το κορμί και νοιώθω πως κάθε απειροελάχιστο κομμάτι της ύπαρξής μου είναι σε πλήρη εγρήγορση. Τότε ξέρω ότι όλο μου το είναι χορεύει στο ρυθμό της αδρεναλίνης…Και είναι αυτό που με τρελλαίνει τόσο πολύ...

Ομως η οδήγηση μου αρέσει και για έναν άλλο λόγο: Κάθε δρόμος, κάθε ταξίδι με το αυτοκίνητο μπορεί να με κάνει να νοιώσω μια «πολυχρωμία» συναισθημάτων.

Την ίδια ώρα που μπορώ να εμπνευστώ από το οτιδήποτε και να κάνω διάφορους φιλοσοφικούς συνειρμούς...

Γελάω με τα φιατάκια που πάνε κόντρες με τις ΒΜW,

θυμώνω με αυτούς που πάνε αργά και αριστερά,

τσαντίζομαι με τους γέρους που κάνουν διάφορα τρελλά για να νοιώσουν νέοι βάζοντας σε κίνδυνο τις ζωές των άλλων,

κλαίω με τα άδεια κουφάρια των ζώων που βλέπω στις άκρες του δρόμου,

παρακαλάω το Θεό μη μου συμβεί κάποιο ατύχημα με ζώα γιατί δε θα ξαναπιάσω τιμόνι στη ζωή μου,

προβληματίζομαι για την κατάσταση των ελληνικών οδοστρωμάτων όταν βλέπω μια μηχανή να πέφτει σε λακούβα ενώ τρέχει με 180,

διασκεδάζω όταν κάποιος έρχεται δίπλα μου μόνο και μόνο για να ξεκινήσει μια μικρή κόντρα μαζί μου …

…Και όταν βλέπω ένα μικρό roadster cabriolet σαν αυτό που κάποτε είχα απλά ονειρεύομαι…

Ετσι συνέβει και σήμερα… αφού βίωσα για μια ακόμη φορά τα μύρια όσα κοινότυπα πλέον για μένα συναισθήματα γέλασα με την καρδιά μου όταν δίπλα μου ήρθε το μικρό σκοτεινό αντικείμενο του πόθου μου σε κόκκινο χρώμα...

Ο οδηγός του με κοίταξε μου έριξε ένα συγκαταβατικό χαμόγελο βλέποντάς με μέσα στο δικό μου "συμβατικό" αυτοκινητάκι και πατώντας το γκάζι εξαφανίστηκε…

Και γω έμεινα να σκέφτομαι πως ΕΓΩ, η αντι-υλίστρια, που δε με νοιάζουν ούτε τα ακριβά ρουχαλάκια, ούτε τα κοσμήματα, ούτε όλα αυτά τα ροζ και χαριτωμένα μπιρμπιλίκια που αγγίζουν όλες τις γυναίκες, πως ΕΓΩ επέτρεψα στον εαυτό μου να έχει μια τέτοια αχίλλειο πτέρνα…

και πως έπρεπε βέβαια να γράψω γρήγορα ένα γράμμα στον Αγιο Βασίλη…

Eξόριστοι στους δρόμους της Αθήνας…

Η φωτογραφία που βλέπετε, ήρθε στο μέηλ μου με τον τίτλο: «Ο Μπομπ Σφουγγαράκης στην Αθήνα».

Στην αρχή ομολογώ γέλασα και γω, μετά όμως μόλις συνειδητοποίησα τη φρίκη που προέκυψε από τη δύναμη αυτής της φωτογραφίας έβαλα τα κλάματα.

Εχουμε φτάσει στο έσχατο σημείο απανθρωπιάς!

Φτάσαμε να γελάμε με τις ανθρώπινες τραγωδίες. Με αυτά που συμβαίνουν δίπλα μας.

Εμείς βολεμένοι στις ζωούλες μας και δίπλα μας οι οικονομικοί μετανάστες, οι πρόσφυγες πολέμου που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα, οι εκτοπισμένοι, οι χτυπημένοι από φυσικές καταστροφές, οι άστεγοι, μας κάνουν να γελάμε.

Μας κάνουν να γελάμε με την κακή μοίρα τους ενώ θα έπρεπε να γελάμε με τα χάλια μας…
Οπως αυτός που τράβηξε τη φωτογραφία αυτή και τη διένημε με τον τίτλο "Μπομπ ο σφουγγαράκης" στο διαδίκτυο.

When Sunny Gets Blue

Χθες φόρεσα το μαγιό μου, πήρα τον μικρό τετράποδο μαζί μου, έριξα τα αντηλιακά σε μια τσάντα και την έκανα για θάλασσα μεριά! Η μέρα υπέροχη για την εποχή…
Ο ήλιος πιστέψτε με καυτός μετά από λίγο. Η θάλασσα όμως… Μπρρρρρ… Κρύααααααααα! Τι να λέμε τώρα…
Τρίχα σηκωμένη κάγκελο και δέρμα σαν κοτούλα!
Αφού δεν έχεις κανέναν να σε ζεστάνει όμως το παίρνεις απόφαση…
Παίρνεις βαθιά αναπνοή και βουτάς… Η κρυστάλλινη θάλασσα ξεπλένει όλο σου το είναι… Σε φέρνει στα ίσα σου… Εχει η άτιμη τον τρόπο της…

Κόβεται η ανάσα από το κρύο…
Παγώνουν οι σκέψεις για λίγο…
Οι επιθυμίες μπαίνουν σε sleep mode…
Kι αν κάποιες νοσταλγικές θύμησες περάσουν κατά λάθος – εξεπίτηδες από το κεφάλι σου
πατάς delete και γράφεις από πάνω άλλες…καινούργιες…

Καινούργιες σκέψεις, καινούργιες εικόνες...
Δεν έχει σημασία αν θα είναι τόσο ωραίες… όσο το αν θα είναι καινούργιες…
Δεν έχει σημασία αν θα είναι έντονες …όσο το ότι θα γραφτούν πάνω στις "άλλες"…

Για δυο ωρίτσες… χαλάρωσα… ξεχάστηκα…
Και έπειτα γύρισα…και άρχισα την "τακτοποίηση"... Μια μικρή "ιεροτελεστία" που κάνω κάθε χρονο...

Εβαλα τα συναισθήματά μου στη ναφθαλίνη… τις σκέψεις μου σε τάξη… τις επιθυμίες μου στον πάγο…
Εκρυψα το μαγιό μου για του χρόνου… πέταξα τα παλιά αντηλιακά…ξέπλυνα και φύλαξα την μάσκα μου…
Εβγαλα το αλυσιδάκι που φορούσα όλο το καλοκαίρι στο πόδι…
το' βαλα στο κουτί με τα αγαπημένα χαϊμαλιά…που φορούσα όλο το καλοκαίρι στα χέρια.
Και άφησα ένα δάκρυ μου να τρέξει… χωρίς παραλήπτη αυτή τη φορά…

Για εκείνο το βλέμμα που με αγκάλιαζε κάποτε τρυφερά και που ποτέ δε θα ξανανοιώσω πάνω μου…

Και για κείνο το φιλαράκι που δεν ξέρω πότε θα ξαναδώ από κοντά...

Ωραία μέρα για μπουγάδα σήμερα!
.....
Χα! Δε σφάξανε που θα μείνω μέσα... !
Σε λίγο βγαίνει η μπουγάδα από το πλυντήριο την απλώνω και την κάνω πάλι για παραλία μεριά...

Τι ψυχή θα παραδώσει μια Λιακάδα αν μια τέτοια όμορφη μέρα δε σκορπίσει τις αχτίνες της? Αυτή τη φορά θα πάρω και το τετράποδο τέρας μαζί μου για παρέα...

Πολλές καλημέρες!

Moυ λείπεις...
Eλα στην αγκαλιά μου και μη ρωτάς τίποτα...
Ελα να ζήσουμε...
Δε μπορώ άλλο να περιμένω...
Δε μπορώ το λίγο...
Δε μπορώ τα μεσαία και τα μέτρια...
Και η ζωή είναι τόσο μα τόσο μικρή...

Eνα από τα όνειρα που δεν κατάφερα να πραγματοποιήσω... να μάθω βιολί.
Οι τύπισσες αυτές βέβαια δίνουν άλλη διάσταση στο ολο θέμα αν και το φλογερό ταπεραμέντο είναι σταθερή αξία για όποιον θέλει να είναι καλός βιολιστής.
Enjoy! :)

Χωρίς λόγια... μόνο με πόνο...

Νοιώθω τόσο γεμάτη από σκέψεις και συναισθήματα…

Μα και τόσο ανήμπορη πλέον να τα εκφράσω…

Βάζω προς το παρόν σκέψεις και συναισθήματα στον πάγο…

Αν διατηρηθούν … ίσως … κάποια στιγμή όταν μπορώ να πω κάτι γι’αυτά…

Αν καταφέρω να τα προσεγγίσω… γιατί κάποια πράγματα είναι έξω από μένα…

Και όσο και να προσπαθώ ποτέ δε μπορώ να τα αγγίξω…

Χθες που είδα το βίντεο αυτό που έκανε το γύρω του κόσμου έμεινα εντελως άφωνη...http://www.youtube.com/watch?v=l3Y8tGxCRRI&feature=player_embedded

Μου πήρε ώρες πολλές για να συνέλθω...

Το πρώτο που σκέφτηκα ότι ίσως είναι ένα ακόμη κοινωνικό πείραμα όπως αυτό με τον καλύτερο βιολιστή του κοσμου που "επαιτούσε" παίζοντας στο μετρό της Ν.Υόρκης...

Δυστυχώς όμως το ατύχημα ήτανε πέρα για πέρα αληθινό και το κοριτσάκι παλεύει για τη ζωή του αν και θα μείνει εγκεφαλικά νεκρό...

Θα’θελα να μην είχα μάτια για να εβλεπα και αυτιά για να ακούσω…όμως και άκουσα και είδα… και από κείνη τη στιγμή σώπασα γιατί κατάλαβα πως για κάποια σημαντικά πράγματα που έχουν νόημα δεν μπορώ να κάνω τίποτα…

Μπορώ να χαϊδέψω τα αδέσποτα…να τα ποτίσω να τα ταϊσω αλλά μέχρι εκεί…

Για τα υπόλοιπα είμαι αμελητέα "δύναμη"...

Είμαι μια ψυχή περιορισμένης ευθύνης και μικρής εμβέλειας…

Aυτή η αίσθηση της ανημπόριας κάνει το αίμα να χτυπά στα μινίγγια μου.

Με εξοργίζει!

Ολα ξαφνικά φαντάζουν στα μάτια μου τόσο ανούσια…

Στάθηκε...

…πάνω στο βράχο.
Tέντωσε το λαιμό της και κλείνοντας τα μάτια αφέθηκε στον ήλιο...
Ενιωθε τις σταγόνες τις θάλασσας να της παγώνουν το πρόσωπο, αλλά δεν ήθελε να φύγει.
Ενιωθε τη θαλασσινή αύρα για μια ακομη φορά να χαϊδεύει το πρόσωπό της...
Τον ήλιο για μια ακόμη φορά να διαπερνά το δέρμα της κάνοντας το κορμί της να ριγά από μια γλυκιά ανατριχίλα... Τι όμορφη αίσθηση...
Hθελε εκεί,να απολαύσει τις τελευταίες "καλοκαιρινές" στιγμές και εκεί,να καλοσωρίσει το φθινόπωρο. Εκεί,να αφήσει όλες τις πικρές σκέψεις.
Να αφήσει το βλέμμα να ταξιδέψει στο απέραντο γαλάζιο...
Να αφήσει το είναι της να χυθεί στο νερό...
Να αφεθεί στην αγαπημένη της αγκαλιά, στην αιώνια μήτρα που την είχε γεννήσει…

Χαμογέλασε!…Το μόνο μειονέκτηκα όταν πας μόνος στην παραλία είναι ότι δεν έχεις κάποιον να σου βάλει αντηλικιακό (η επιδερμίδα της είχε αρχίσει από ώρα να κοκκινίζει)
Βέβαια θα προτιμούσε να έχει κάποιον να παίξει μαζί του βόλλεϋ ή ρακέτες ή κάποιον να την ακολουθήσει στα βαθιά για κοχύλια (τελευταία φοβόταν να πηγαίνει μόνη γιατί οι κράμπες είχαν γίνει πια μόνιμη κατάσταση) αλλά σήμερα δεν είχε παρέα.
... Από την άλλη αυτή η ησυχία που υπήρχε τριγύρω την ηρεμούσε αφάνταστα και ο παφλασμός των κυμάτων της θύμιζε τόσο το καλοκαίρι που πάντοτε αγαπούσε...
Μπορεί να είναι όμορφη η ζωή τελικά...
Ηξερε…… φεύγοντας, όλα θα ήταν διαφορετικά. Και μέσα της πιο καθαρά... Ανυπομονούσε γι’ αυτό, αλλά δε βιαζόταν να φύγει.
Ολα θέλουν το χρόνο τους...