Mou-stou-kou-lou-rou

Eίναι κάποιες φορές που σε πιάνει εκείνο το στριμάδικο απόλυτο υφάκι και λες:
Εγω? Αυτό? JAMAIS!
Κι όμως ζαμέ ξεζαμέ έρχεται κάποια στιγμή η ίδια η ζωή και σε ακυρώνει.
Σε βγάζει ψεύτη, υποκριτή...άκυρο...
Γιατί όχι μόνο σε έπιασε επαυτοφόρο να το κάνεις αλλά το έκανες ξανά και ξανά και κατ'εξακολούθηση γιατί σου άρεσε!
Και σου βγάζει η άτιμη τη γλώσσα και με ύφος χιλίων καρδιναλίων σα να έκανε την ανακάλυψη της πυρίτιδας σου λέει "Ποτέ μη λες ποτέ"

Ετσι λοιπόν και γω σαν όλους (ναι γιατί τι νομίζατε εγώ δεν είμαι σαν όλους?) έκανα αυτό που είχα πει ότι δε θα κάνω ποτέ: Aσχολήθηκα με το θέμα "μούστος".
Η αλήθεια είναι ότι δε θα το έκανα ποτέ αλλά αφενός είχα καλό κίνητρο (σταφύλια βιολογικής καλλιέργειας απο το αμπέλι μου στο χωριό) αφετέρου σκέφτηκα: αφού μπορεί ο μπατζανάκης του περιπτερά γιατί όχι κι εγώ?

Ετσι λοιπόν αποφάσισα να κουβαλήσω 2 ταψιά σταφύλια απ'το χωριό για να κάνω μουστοκούλουρα και μιας και το σταφύλι είναι φράουλα και "κακιές" γλώσσες με πληροφόρησαν ότι γίνεται ωραίο γλυκό είπα να κάνω κι ένα γλυκό σταφύλι... Κούνια που με κούναγε... γιατί ενώ η Λεβίνα μου είπε ότι πρέπει με ένα τσιμπηδάκι να ξεσποριάσω μια μια τις ρόγες το μεγάλο χαστούκι το έφαγα όταν ανακάλυψα ότι κάθε ρόγα δεν έχει ένα αλλά 2 και 3 κουκούτσια που έπρεπε να αφαιρεθούν με τόσο λεπτεπίλεπτο τρόπο ώστε να μην καταστραφεί η ρόγα...
Ενα σας λέω: Aνοιξε ο πισινός μου να είμαι καθισμένη σε μια καρέκλα από το πρωί μέχρι το απόγευμα για περίπου 8 ώρες, τόσο μου πήρε για να ξεσποριάσω ρόγες με καθαρό βάρος 3 κιλά.

Ευτυχώς ;oμως πρώτα ξεκίνησα με τα κουλουράκια που ήταν εύκολα γιατί αλλιώς θα είχα βγει off.
Ξεκίνησα λοιπόν να κάνω τον μούστο... και αφού τον ετοίμασα και τον πέρασα 2-3 φορές από τούλι έψαξα να βρω μια καλή συνταγή για μουστουκούλουρα. Και ενώ είμαι σε σάιτ μαγειρικής και έχω δεκάδες βιβλία μαγειρικής είπα να πάρω την φιλενάδα γιατί 2 μέρες πριν είχε κάνει κι εκείνη μουστοκούλουρα.  Η Λεβίνα λοιπόν πρότεινε μια συνταγή με αφράτα (μακριά από μένα τα μαλακά κι αφράτα) γιατί εγώ ως στριμάδι προτιμώ τα πάντα σκληρά και τραγανά...
Ετσι γκούγκλισα λίγο και βρήκα αυτό ακριβώς που ήθελα στη συνταγή της Αργυρώς και έφτιαξα τα πιο νόστιμα μπισκοτένια μουστοκούλουρα που έχω φάει ποτέ στη ζωή μου.
10 λαμαρίνες έχω φτιάξει και υπολείπεται ακόμη ζύμη για άλλες 5-6.
Τι θα τα κάνω?
Εχω ετοιμάσει από ένα δεματάκι για φίλους και γνωστούς  και φυσικά ένα γερό στοκ για μένα.

Οσο για το γλυκό σταφύλι αυτή την στιγμή ψήνεται και αν θέλετε τη συνταγή θα την βρείτε εδώ.
Αν με χάσετε για λίγο να ξέρετε ότι θα ξεφουρνίζω..
Φιλάρες και καλημερίτσες διπλοφουρνιστές!!

BLOGGING δια πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν…

M’ αρέσει να γράφω χωρίς να έχω κάτι συγκεκριμένο στο μυαλό μου (μια συγγραφική φλυαρία με διακατέχει όπως  θα έχετε καταλάβει…μη σου πω και δυο) Ξεκινάω λοιπόν και όπως μου βγει. 

Ο λόγος για τον οποίο γράφω εδώ, τώρα, μου διαφεύγει.

Αυτό που θυμάμαι είναι ότι αραδιάζω (και θα συνεχίσω να αραδιάζω) διάφορες ιστορίες που λίγο ως πολύ έχουν να κάνουν με μένα γιατί εγώ τις γράφω (δεν είναι ωραίο να γράφεις ΕΓΩ και να μη σε νοιάζει αν σε θεωρούν κόπανο!).

Πριν από λίγο καιρό συνειδητοποίησα ότι το emental (ορισμένοι το αποκαλούν alzheimer, αλλά δεν αντιλαμβάνομαι γιατί…) μου χτυπάει την πόρτα. 
Μπορεί το μυαλό μου να παράγει ιδέες, μπορεί η ζωή μου να δημιουργεί "ειδήσεις", προσφάτως όμως συνειδητοποίησα ότι όταν μιλάω στους αγαπημένους μου ανθρώπους  τους λέω συνεχώς τις ίδιες ιστορίες. Ολα ξεκινάνε κάπως έτσι: "…δεν στο έχω πει, αλλά όταν…μπλά…μπλά…". 
Και τελειώνουν κάπως έτσι: "A, στο έχω πει…Καλά πότε;…"

 

Αν και δεν βρίσκομαι στο target group του emental, τα συμπτώματα είναι εδώ.

Γι’ αυτό κι εγώ αποφάσισα να βάλω τις γνωστές ιστορίες μου στην μπάντα και να αναζητήσω νέες μνήμες.

 

Πρέπει να ήταν το 2004. Διάβαζα ένα άρθρο για τα nerds που ασχολούνται με τα blogs. Εντάξει είπα. Nerd ξέρω τι είναι, blog όμως….Τι πράμα είναι αυτό;

Διαβάζοντας τις λέξεις αντιλήφθηκα ότι επρόκειτο περι ενός "internetικού ημερολογίου". Και απόρησα. Μα καλά, γιατί να γράφεις "Αγαπημένο μου ημερολόγιο… τα σκάτωσα χθες το βράδυ με μια φίλη μου…" στο internet και να γίνεσαι διεθνώς ρεζίλι. 
Οταν το έψαξα καλύτερα, κατάλαβα. Σήμερα όμως επιστρέφω στην αρχική μου σκέψη, διότι ήταν πιο "γνήσια".

 

Αντιλαμβάνομαι, ότι, εκτός των άλλων πολλών πλεονεκτημάτων του, το blogging είναι και μια μέθοδος ομαδικής ψυχανάλυσης (όταν έχεις βέβαια comments…).

Οταν δεν έχεις (επειδή σε έχουν όλοι χεσμένο) μπορεί να συμβάλλει και στην αυτο-ψυχανάλυση παρέχοντας σου τη δυνατότητα να απαντάς (με άλλο όνομα, στον εαυτό σου παριστάνοντας ακόμη και το troll, με στόχο:
 

α) Την αύξηση των σχολίων (εν ανάγκη επιστρατεύουμε κι ανώνυμους ή τον μπατζανάκη που μας έστειλε και καλά ένα μήνυμα και δεν έχει ίντερνετ και πρέπει να το ανεβάσουμε εμείς ως σχόλιο...και άλλα ευφάνταστα τρικ) 
 

β) την αναζήτηση της σκοτεινής πλευράς του εαυτού σου και
 

γ) την επιδοκιμασία (ΑΑΑααααα!!!) των "πάντα καλύτερων από σένα bloggers".
Δεν είναι λίγο. Για σκεφτείτε το. Ενα μόνο έχω να πω: "blogging δια πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν". 


Oτιδήποτε τελος πάντων μας κάνει να νιώθουμε καλά...! 

H τραγική μοίρα των βιολογικών προϊόντων

Ποτέ δεν κατάλαβα, γιατί κάποια προϊόντα που έχουν δημιουργηθεί με την ευαισθησία της ορθής γεωργίας και με τη λογική του σεβασμού όχι μόνο στον άνθρωπο, αλλά και προς την φύση,  και που απευθύνονται σε  ανθρώπους που έχουν οικολογικές ανησυχίες θα πρέπει να είναι τόσο μα τόσο πολύ αντι-οικολογικά ως προς το μάρκετίνγκ τους…

 

Συνήθως η προώθηση των προϊόντων αυτών που εμείς ονομάζουμε βιολογικά γίνεται με τέτοιο τρόπο που και την τιμή τους επηρεάζει αρνητικά για τον καταναλωτή αλλά και το περιβάλλον δεν σέβεται καθόλου…

Ετσι λοιπόν για να πάρουμε κάτι υγιεινό καλούμαστε να επιβαρύνουμε όχι μόνο την τσέπη μας αλλά και το περιβάλλον αφού τα προϊόντα αυτά πωλούνται μέσα σε πλαστικές συσκευασίες οι οποίες πολλές φορές φτάνουν στα όρια της υπερβολής. Και δεν είναι μόνο τα πλαστικά αλλά και τα υπόλοιπα μέρη που ανεβάζουν το κόστος όπως οι πολύχρωμες ετικέττες αντί για απλές μονόχρωμες κ.α.

 

Σήμερα πήρα αγγούρια βιολογικά και ήταν τυλιγμένα με πλαστική ζελατίνα ένα-ένα.

Οι δε ντομάτες ήταν τόσο πολύ φτιασιδομένες λες και ήταν κόσμημα προς πώληση…

Πράγμα που βέβαια δεν απέχει και πολύ με τις τιμές που αγγίζουν τα βιολογικά και οργανικά προϊόντα…

 

Και μια που το έφερε η κουβέντα να σας πω ότι το αγγούρι είναι το πιο επιβαρυμένο λαχανικό. Το ξέρετε ότι για να καθαρίσει το έδαφος από τα λιπάσματα και να μπορέσουν να καλλιεργήσουν βιολογικά προϊόντα σπέρνουν μια χρονιά αγγούρια γιατί απορροφούν όλα τα χημικά που υπάρχουν στο έδαφος?

 

Αν έχετε λοιπόν λίγα χρήματα και πρέπει να επιλέξετε ανάμεσα σε αγγούρια ή βιολογικές ντομάτες φυσικά και αξίζει να αγοράσετε τα αγγούρια.

 

Δε χρειάζεται βέβαια να πω ότι βιολογικά προϊόντα δε σημαίνει απαραίτητα και νόστιμα γιατί μην ξεχνάτε ότι και στα βιολογικά προϊόντα υπάρχουν αυτά του θερμοκηπίου που είναι εκτός εποχής και που όσο και υγιεινά και να είναι δεν παύουν να είναι σχετικά άνοστα.

 

Εχει συμβεί λοιπόν να έχω πάρει ντοματούλες Μαραθώνα τίγκα στα χημικά και να είναι ζουμερές και γλυκές με απίστευτο άρωμα και να έχω πάρει και βιολογικές που να είναι σκέτο χόρτο… Αυτά συμβαίνουν και τότε η επιλογή είναι δική σας…

Ερωτικές αλχημείες... (Κριός- Δίδυμος-Ιχθείς)

Ο δρόμος σου, Κριέ, είναι η ευθεία οδός. Χρόνια τώρα (και κάποιες φήμες ότι, επίσης δρόμος σου είναι κι εκείνος ο άλλος, Ο Δρόμος με τις Λεύκες, είναι απλές κακοήθειες). Είσαι δηλαδή οπαδός της πατροπαράδοτης προσέγγισης που είναι γνωστή ως «μπηχτοκέφαλα», ή ντου - παντού.
 Ακόμα και στον έρωτα. Ίσως κυρίως εκεί.
 Όσο, όμως, ευθύς είσαι εσύ, τόσο σε εξιτάρουν οι σκοτεινοί έρωτες και τα μαύρα φεγγάρια τους. Αυτή την εβδομάδα, λοιπόν, μπορείς να υποδυθείς τη Μις Μαρπλ ή τον Ηρακλή Πουαρό με πολύ μεγάλη επιτυχία.
Η ερωτική και σεξουαλική σου διαίσθηση δουλεύει διαβολεμένα, οπότε μάντεψε τι (σου) κάνει τα βράδια; (Παύση μερικών δευτερολέπτων για να περάσουν μπροστά από τα μάτια σου βρώμικες σκέψεις και καυτές εικόνες).
Τις μέρες αυτές, επίσης, υπάρχει πολύς χώρος για την τρέλα και την πρωτοτυπία σου, οπότε δώσε άφθονη! Είναι ίσως ό, τι χρειάζεται για να οδηγηθεί το νέο σου boy/girl crush τόσο στα ενδότερα της καρδιάς σου, όσο και κατά κρεβατοκάμαρα μεριά (με μερικές στάσεις on the way ή by the way ή any fucking way...).

Υ.Γ.: Η ανωτέρω συνταγή δεν λειτουργεί μόνο με φρέσκες καψούρες - μια χαρά τα πάει και στις σχέσεις που συνεχίζουν να φτιάχνουν τη δική τους ιστορία.


...και τα πικάντικα (υποψήφιοι για στενές επαφές και... απαγορευμένοι καρποί!)

Sex and the City: Σκορπιοί. Βάζουν αυτοί/ες το κηροζίνη κι εσύ τη σπίθα. Μετά αλλάζετε ρόλους. Επίσης Ιχθύς: η επιτομή της φαντασίωσης που γίνεται πραγματικότητα, και μιας και μιλάμε για μεταβλητό, κάθε βράδυ μπορεί να γίνεται κι άλλη πραγματικότητα.


Sex and the Pity: Παρθένοι. Περνάτε υπέροχα, γελάτε πολύ αλλά για τα περαιτέρω απλά δεν κολλάει η χημεία σας. Ούτε η βιολογία σας. Ούτε η φυσική, τα μαθηματικά ή τα θρησκευτικά σας...



Τα γλυκόλογα... (Αστρολόγε μου πότε θα δω μια άσπρη μέρα?)
 
Καμιά φορά, εκτός από εσένα,Δίδυμε είναι και η ίδια ζωή και αποφασίζει τι θέλει να σου ζητήσει να κάνεις. Πάνω που έχεις φτιάξει και ομορφύνει τη φωλιά σου και την έχεις κάνει την τέλεια ερωτική παγίδα, πάνω που η ανάγκη σου για δημιουργία, παιχνίδι και Έρωτα σε κάνει να λάμπεις πιο πολύ κι από την κόκκινη μύτη του Ρούντολφ... εκεί έρχεται αυτή η άθλια, απαιτητική καθημερινότητα και σε γειώνει. Breathe in, breathe out και πάμε: (1) Είσαι Δίδυμος, είσαι φτιαγμένος/η για τα Plan Β. (2) Ένα σοφό Plan B είναι να φροντίσεις το σώμα σου, να το σεβαστείς και να αφουγκραστείς τις ανάγκες του (οι οποίες, εκτός από την προσφιλή σου αθλοπαιδιά του σεξ, περιλαμβάνουν τροφή και ύπνο, επίσης...) (3) Αν κοιτάξεις γύρω σου προσεκτικά, θα ανακαλύψεις εκείνον/η τον/την κάποιο/α που μπορεί να κάνει την πεζή και βαρετή καθημερινότητα πιο έντονη κι από το Καρναβάλι του Ρίο. Ναι, και εξίσου σέξι.
 
...και τα πικάντικα  (υποψήφιοι για στενές επαφές και ..απαγορευμένοι καρποί!)
 
Sex and the City: Ο/H Ζυγός έχει το μαγικό ραβδάκι για να κάνει την καθημερινότητά σου να μοιάζει με μιούζικαλ ακόμα και τις πιο βροχερές μέρες. Και πάντα ήθελες να δοκιμάσεις το Singing in the rain ντουέτο, χωρίς ομπρέλα και πιο kinky κατάληξη, σωστά; Αλλά μιας και το γυρίσαμε στα θεάματα, υπάρχει πάντα ένας/μια Λέων τριγύρω για να πάρουν φωτιά τα σκηνικά, σωστά;
 
Sex and the Pity: Αυτό το βάρος στο στήθος σου δεν είναι το βαρύ βραδινό που έφαγες, είναι ο Σκορπιός που αυτή την εβδομάδα σου πέφτει βαρύτερος κι από το Βάγκνερ...


Τα γλυκόλογα... (Αστρολόγε μου πότε θα δω μια άσπρη μέρα?)
 
Ε, όχι λοιπόν, δεν θα γίνω γραφική λέγοντας σε έναν/μία Ιχθύ ξανά μανά να μην είναι θύμα. Άλλωστε, κατά τη διάρκεια αυτής της Love Week αυτό το κάνουν κάποιοι πλανήτες πολύ πιο πειστικά από μένα (γκουχχχΚρόνοςγκουχχμμ...) Και, σαν αποτέλεσμα, μέσα σου ζουν, ξανά, δυο κόσμοι: ο κόσμος του Μεσσία/Σωτήρα/θύματος Ιχθύ που παίζει στωικά το ρόλο του κομπάρσου και ο/η πρωταγωνιστής/τρια που συγκεντρώνει τα φώτα και το χειροκρότημα δικαιωματικά, όντας απλά χαρισματικός/ή και μοναδικός/ή. Το νέο είναι πως θέλεις πολύ να παλέψεις για αυτόν το δεύτερο, καταπιεσμένο εαυτό και να του δώσεις, για μια φορά, όλα όσα αξίζει στην ερωτική του ζωή. Το άλλο νέο είναι πως μπορείς.
 
...και τα πικάντικα  (υποψήφιοι για στενές επαφές και ..απαγορευμένοι καρποί!)
 
Sex and the City: Ξέρεις πολύ καλά τι χημεία έχεις με το Σκορπιό. Αυτή την εβδομάδα, είναι ικανή να ανατινάξει ολόκληρα χημικά εργαστήρια στον αέρα. Παραδώσου, θα είναι καλύτερα για όλους και περισσότερο για σένα! Όσο για την κυριαρχία των ζωδίων της Γης από την προηγούμενη εβδομάδα, μόνο ο/η Αιγόκερως καταφέρνει να κρατήσει το ενδιαφέρον σου (και μια θέση στο κρεβάτι σου) και αυτή την εβδομάδα.
 
Sex and the Pity: Είπαμε να φροντίσεις να πρωταγωνιστήσεις στην ερωτική σου ζωή! Τι σε κάνει να πιστεύεις πως μπορείς να συνυπάρξεις με Λέοντες και Αιγόκερους στο ίδιο σανίδ....εεε, κρεβάτι; Κι όχι, δεν ωφελεί αν δεν είστε στο κρεβάτι αλλά στο πάτωμα, στο τραπεζάκι ή κόντρα στο ψυγείο-είναι από αυτές τις περιπτώσεις που δεν σώζονται από την τοποθεσία.

Μη στραβομουτσουνιάζετε... Τα 3 πρώτα σε αναγνώστες ζώδια είχα πει ότι θα βάζω...
Καλημέρααααα!

Στη λαϊκή...

Τρίτη σήμερα μέρα λαϊκής για μένα...κάτι σαν βόλτα στο λούνα παρκ.
Ενα μέρος με πολύ "χρωμα" και χρώμα... και αρώματα πολλά.
Εβαλα λοιπόν τη φορμίτσα μου πήρα το ποδηλατάκι μου και την έκανα σιγά σιγά μιας και τα λάστιχα έχουνε γίνει πια πίττα αγαπητέ μου αναγνώστη και ακόμα να βρω την τρόμπα που κάπου έχει παραπέσει αδικοχαμένη...
Οτι προβλήματα και να εχω η αλήθεια είναι ότι στη λαϊκή τα ξεχνώ.
Είναι τόσα πολλά τα ερεθίσματα που λαμβάνεις που σταματάς για λίγο να "τρέχεις"... σταματάς να ακούς την εσωτερική σου φωνή και απλά απολαμβάνεις... αυτά που βλέπεις κι ακούς γύρω σου.
Κάθε Τρίτη ξέρεις ότι γίνεσαι κοινωνός κάθε τρέντυ φρασεολογίας, κάθε γνωστού ανέκδοτου κάθε τρελλής ατάκας...
Και εννοείται ότι μπορείς εκεί να πατήσεις και να ξεκινήσεις μια συζήτηση  είτε πολιτική... είτε για το τελευταίο επεισόδιο Αιζελ.
Γι'αυτό μ'αρεσει η λαϊκή... Για την γραφικότητα και το ενδιαφέρον που από κάθε άποψη παρουσιάζει. Η χαρά του σαδιστή και  του μαζοχιστή... γιατί όλο και κάποιος θα ξενυχιάσει κάποιον όλο και κάποιο καρότσι μπορεί να σου σκίσει το καλσόν ΕΑΝ κάνεις το λάθος να εμφανιστείς με καλσόν στη λαϊκή... και φυσικά η χαρά της κάθε κουτσομπόλας που πάνω στον πάγκο αν τύχει και συναντήσει τη γειτόνισα θα την ενημερώσει για τα προσωπικά καθέκαστα της άλλης γειτόνισας...

- Ελα κόσμε... Πάρε ντομάτες... Ζουμέρεεεεεεεεεες... Στάζουν σαν την Μπελούτσι (και πάνω στον πάγκο μια ταμπέλα "ΜΗ ΤΙΣ ΖΟΥΛΑΤΕ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΛΑΞΟΝ")

- Εδώ τα ζουμερά λεμόνια!! Ελα κοπέλα πάρεεε! Μ'ένα λούζεσαι με 3 κάνεις μπάνιο!!

- Μήλα Αγιας τα τραγανάααα! Να τρώει η Μέρκελ και του Σαρκοζί να μη δίνει!!

- Μανάβης!!! Μ'ανάβειςς...???  και σε κοιτάζει  γελώντας με ένα τεράστιο ερωτηματικό ενώ εσύ είσαι έτοιμη να λυθείς στα γέλια με τόσα που'χεις ακούσει...

- Αγγουράκια- καροτάκια... έλα τα ωραίαααα! Σκληρά και τραγανά ποτέ δεν απογοητεύουν. Ο άντρας σου μπορεί... αυτά ποτέ!! Ελα και έρχονται δύσκολες μέρες για τους άντρες μάτια μουυυυ!

Παραδόξως ο πάγκος με τα αγγούρια και τα καρότα ήταν ο πιο γεμάτος... :)

Πιο κάτω μια 35αρα ξεπουλούσε στις 12(!) τα σταφύλια της με 1 ευρώ το κιλό για να φύγει να πάει να υποδεχτεί την Μέρκελ... Περιττό να πω ο πάγκος άδειασε μέσα σε 10'.

Δεν ξέρω γιατί αλλά πρέπει να δείχνω πολύ απελπισμένη γιατί πάντα μου χαρίζουνε στη λαϊκή πραγματάκια... Από δωρεαν μαρουλάκια και λόλες μέχρι και πεπονάκια και μικρά ατομικά καρπουζάκια. Και να πω ότι είμαι καμμιά κοκαλιάρα... Φαίνεται μια χαρά ότι το τρώω το φαί μου!

Tελικός απολογισμός: 15 ευρώ για πράγματα που αν τα αγόραζα στη λαϊκή της μαμάς μου το Σάββατο στο Μπουρνάζι θα είχα δώσει τουλάχιστον 4 ευρώ πιο φθηνά.
Εχω παραγωγό που πουλάει τα πορτοκάλια του 50' στο Μπουρνάζι και όταν τον είδα στην Κηφισιά να τα πουλάει 80 του έβαλα τις φωνές... Οκ εμένα μου τα έδωσε 50 μετά τη φασαρία αλλά την τιμή δεν έκανε να την ρίξει για όλους!
Και καλά τα μαγαζιά πληρώνουν ενοίκιο και το ενοίκιο είναι πιο ακριβό στην Κηφισιά απ'ότι στο Μπουρνάζι η λαϊκή μου λέτε με ποια δικαιολογία βάζει καπέλο στις τιμές της Κηφισιάς με το έτσι θέλω?
Οπως ρε φίλε δε το καταλαβαίνω γιατί θα πρέπει να στηρίξω ΕΣΕΝΑ τον παραγωγό που πουλάς στην ίδια τιμή το ίδιο ακριβώς ποιοτικά εμπόρευμα με τον άλλον που ΔΕΝ είναι παραγωγός και προσπαθεί ο ανθρωπάκος να βγάλει κέρδος.
Στη λαϊκή πρέπει να ψωνίζουμε έξυπνα και συνειδητοποιημένα. Μόνο αν ο καταναλωτής αποκτήσει συνείδηση θα πάει καλύτερα αυτός ο τόπος.

Σας φιλώ... σας χαιρετώ και πάνω τώρα να μαγειρέψω τα γεμιστά μου!! :)

Εμμονή

Αν υπάρχει αυτό που λέμε έμμονη ιδέα, κόλλημα, μόνιμος προβληματισμός ή ό,τι άλλο anyway σε τρώει μέρα με τη μέρα και πολλές φορές χωρίς να το καταλαβαίνεις, τότε έχεις πιάσει το νόημα του "καμμένου" αν8ρώπου.

Δεν ξέρω αν είναι καλό ή κακό το να είσαι «καμμένος», γιατί συνήθως είναι και επιλογή μας τις περισσότερες φορές, αλλά για να έχει τη σημασία που έχει η λέξη, τελικά μάλλον κακό πρέπει να είναι. Κάτι που αποδεικνείεται σχεδόν πάντα και όχι με ανώδυνο τρόπο. 
Όταν δηλαδή η εμμονή σου επηρεάζει την ρουτίνα σου,τη διάθεσή σου, την δουλειά σου, την αποδοτικότητά σου, την υγεία σου, τις σχέσεις σου και επειδή κιόλας έχει γίνει συνώνυμο με την σκέψη σου δεν καταλαβαίνεις πλέον ότι αυτό είναι εμμονή!

Μετά αρχίζουν τα δύσκολα. Το να περιορίσεις την εμμονή στο πίσω άκρο του εγκεφάλου σου ή στη τελική να την εξαλείψεις.

Αυτό στη περίπτωση που απλά έχεις φάει κόλλημα για τους χ, ψ λόγους και το έχεις πάρει πατριωτικά το 8έμα και δεν μπορείς ναδεχτείς ότι κάτι δε σου πήγε καλά.
Η άλλη περίπτωση, αυτή της πληγής που την ξύνεις μόνος σου, καλλιεργώντας την εμμονή,ή στην ξύνουν άλλοι, δίνοντάς σου τροφή να μεγενθύνεις το "πρόβλημα" μάλλον είναι πιο πολύπλοκη. Εκεί το πιθανότερο είναι να υπάρχει συναισθηματική φόρτιση και ό,τι κι αν συμβαίνει να το συνδυάζεις θέλοντας και μή με την εμμονή σου, με αποτέλεσμα όχι μόνο να μην τη ξεπερνάς αλλά και να την δυναμώνεις ξεπερνώντας κατά πολύ τα όρια του "καμμένου".
Λύση δεν ξέρω αν υπάρχει, γιατί δεν την έχω ψάξει.
Αλλωστε τέτοιο πρόβλημα δεν έχω για να με έχει απασχολήσει.

Αφιερωμένο σε μια ψυχή που μπαίνει και σκαλίζει διαρκώς μια παλιά ανάρτηση...τόσο που μου την έχει ανεβάσει στην κορυφή των προτιμήσεων...Τα παλιά ξυνά σταφύλια βλάπτουν σοβαρά την υγεία.

Xρόνος θύτης...

 

Μερικές φορές έχει την ελαφρότητα μιας νιφάδας.
Δεν καταλαβαίνεις πότε σ’ ακούμπησε και που.

Αλλες πάλι, κρέμεται απο το λαιμό σου, βαρύς και ακίνητος, σαν αυτές τις σιδερένιες μπάλες που κρεμούσαν στα πόδια των καταδίκων.

Σέρνεται μαζί σου και σε πνίγει.

Κοιτιέσαι κάποια στιγμή στον καθρέφτη και συνειδητοποιείς οτι δεν είσαι πια 16 χρονών…

Είσαι ενήλικας στον κόσμο των ενηλίκων.

Θες κάτι να συμβεί.

Το μέσα σου παραμένει το ίδιο. Λίγο πιο σαρκαστικό,
Το έξω σου αλλάζει, και εσύ στα μάτια των άλλων.

Ψάχνεις να βρεις τί είναι πραγματικό.

Κρατιέσαι σε στιγμές του παρελθόντος και αγνοείς το παρόν σου.

Ποιός είπε οτι η ζωή είναι αυτή που ζούμε τώρα? Αναρρωτιέσαι.
Γιατί να μην είναι αυτή που πέρασε, και τώρα έχουμε την ευκαιρία να την εξετάσουμε με προσοχή.

Δεν τσιμπάς όμως.

Εξακολουθείς να κοιτάς την πόρτα,το κινητό, το ρολόι, το μέιλ σου.
Περιμένεις κάτι να συμβεί. Τι? Δεν ξέρεις...

Ακλόνητη η πίστη σου στο ξαφνικό.

Μόνο που το ξαφνικό πολλές φορές σε απογοητεύει.
Δεν είναι αυτό που ήθελες.

Ή άλλες φορές σε απογοητεύει πολύ περισσότερο.
Γιατί είναι ακριβώς αυτό που ευχόσουν (!)

Ανικανοποίητος και βαρύς καγχάζεις σε όλα τα κλισέ που θέλουν να σου επιβάλουν.

Ολες οι μεγάλες ιδέες σου φαίνονται αστείοι φανφαρονισμοί.

Η πολιτική σε αφήνει παγερά αδιάφορο.

Γραναζάκι στο σύστημα γλυστράς ευχάριστα στο γράσσο σου με τον ωχαδερφισμό στο τσεπάκι...
Κοιτάς με οίκτο τις αποτυχημένες προσπάθειες των άλλων να ξεφύγουν.

Εσύ πατινάρεις στα γνωστά.
Γιατί επιτέλους πρέπει να νοιώσεις οτι κάπου είσαι καλός.

Κρατάς την τηλεόραση ανοιχτή, και χάνεσαι σερφάροντας, στέλνοντας αναπάντητες στον εαυτό σου... κρατώντας τον όμηρο μακριά από τη ζωή...
Αντιλαμβάνεσαι τα ψέματα, αλλά τεστάρεις τον εαυτό σου στην αναγνώρισή τους και εξασκείσαι διαρκώς σε αυτά…

Οι σχέσεις έχουν απομυθοποιηθεί.
Εξακολουθείς όμως να ψάχνεις το παραμύθι σου και να παραμυθιάζεσαι...

Κατά τ’ άλλα ο ρεαλισμός σου σπάει κόκκαλα.

Αναβάλλεις διαρκώς πράγματα που πρέπει να κάνεις.
Αλλη εκδοχή του «ζειν επικινδύνως»· αυτοσαρκάζεσαι!

Κάνεις τσεκ απ και φοβάσαι να πάρεις τα αποτελέσματα.
Κοροϊδεύεις τους άλλους που κάνουν το ίδιο.

Θέλεις να πας ένα ταξίδι. Στην Κούβα, στην Ν.Υόρκη.
Οπουδήποτε «αλλού»

Απολαμβάνεις το ποτό σου αλλά δε θέλεις να μεθύσεις.
Οι αντοχές σου αλλάζουν. Και πάντα πρέπει να σηκωθείς το πρωί.

Οι εικοσάχρονες σου φαίνονται μια εξωτική φυλή απο άλλο πλανήτη πλέον.
Θέλεις λίγη κουβεντούλα πια. Κάτι ενδιαφέρον. Μια γυναίκα με άποψη. 
Οχι και πολύ όμως... μη μας χαλάσει η "συνταγή"...

Χαμογελάς περισσότερο. Λίγο μπλαζέ, λίγο βαριεστημένα. Δε γελάς πια.

Εχεις ακριβό αυτοκίνητο, μηχανή, γρήγορη σύνδεση, έχεις ακόμα δουλειά.

Εχεις ένα σωρό γκατζετάκια να γεμίσουν τα κενά. Θέλεις κι άλλα.

Οι συγγενείς σου κάνουν νύξεις για το μέλλον σου. Αλλοτε αντιδρούσες, τώρα συγκατανεύεις γλυστρώντας πιο εύκολα. Εμαθες…

Στο Λούνα Παρκ αν πας δεν ανεβαίνεις πια σε Roller coaster.
Παίρνεις τη βαρκούλα και κάνεις το γύρο της λιμνούλας.
Λιγότερη αδρεναλίνη – περισσότερη ησυχία. Όλα έχουν το κόστος τους.

Θα έδινες τα πάντα να αλλάξεις ζωή.
Απο την άλλη πάλι όχι.

Οι πεποιθήσεις σου ισχυρές.
Η όποια αναποφασιστικότητά σου, είναι σοφία ισχυρίζεσαι.

Φυλάς ένα αναμνηστικό με αγάπη. Κάτι άχρηστο.
Κάτι που σου θυμίζει ότι κάποτε ήσουν ανέμελος.

Η ότι κάποτε είχες τα κότσια…

Αναρωτιέσαι αν θα εμπνεύσεις σε κάποιoν τρελό έρωτα.

Φρικάρεις με τη σκέψη ότι θα αρχίσεις να σκέφτεσαι πάλι σε πρώτο πληθυντικό.
Σου προκαλούν λύπη τα ζευγάρια που το κάνουν.

Αρχίζεις και παρατηρείς τα παιδιά των άλλων.
Σκέφτεσαι το δικό σου κάπου μακριά…

Εκεί σταματάς… Δεν κάνεις το βήμα… Δεν παίρνεις το αεροπλάνο.

Ως πότε θα δικαιολογείσαι?
Μπορεί να νοιώθεις κάποια τρυφερότητα. Αλλά περνάει γρήγορα.

Τα μακροσκελή πλάνα σου δεν ξεπερνούν τους δυο μήνες.

Το όργανο της γυμναστικής αραχνιάζει στη γωνία.
Το σκυλί μυρίζει μα δε βρίσκεις χρόνο να το πλύνεις….το πήρες όμως γιατί είναι ράτσα και ταιριάζει στο image σου και γιατί είναι κι ένας τρόπος να βγάζεις γκόμενες...

Γιατί θέλεις γκόμενες ...! Απλά δε θέλεις σχέση!
Τα θέλεις όλα αλλά δε χρειάζεσαι τίποτα.
Eχεις 99 προβλήματα δε θέλεις κι άλλο...

Σου αρκεί η ησυχία.

Η ησυχία και η μοναξιά σου…

ΥΓ.Αφιερωμένο σε σένα…που δεν ξέρεις τι θέλεις και βασανίζεις τη Μαρία, την Ελένη, τη Δήμητρα... κι όποια από κακή της τύχη βρεθεί στο δρόμο σου.

Συγνώμη που γεννήθηκα άνθρωπος!

Νοιώθω τόσο γεμάτη από σκέψεις και συναισθήματα…

Μα και τόσο ανήμπορη πλέον να τα εκφράσω…

Βάζω προς το παρόν σκέψεις και συναισθήματα στον πάγο…

Αν διατηρηθούν … ίσως … κάποια στιγμή όταν μπορώ να πω κάτι γι’αυτά…

Αν καταφέρω να τα προσεγγίσω… γιατί κάποια πράγματα είναι έξω από μένα…

Και όσο και να προσπαθώ ποτέ δε μπορώ να τα αγγίξω…

Τα ζώα είναι έρωτας... ένας έρωτας που ποτέ δε θα σε προδώσει και που θα σε μάθει επιτέλους τι είναι ανιδιοτελής αγάπη!

Χθες έκλαιγα όλη μέρα με την ιστορία με το σκυλί που βρέθηκε παρατημένο στη μέση του δρόμου στην Κοζάνη.

Αυτό που κάποιο κτήνος του'χε βγάλει όλο το ένα μάτι έξω από την κόχη και είχε χυθεί στο δρόμο ενώ το άλλο το είχε χαρακώσει με μαχαίρι σε σχήμα Χ και το'χε αφήσει τυφλό εκεί να πεθάνει…

Μου πήρε ώρες για να συνέλθω... για να έλθει μετά το περιστατικό της Σαλαμίνας...

Θα’θελα να μην είχα μάτια για να εβλεπα και αυτιά για να ακούω…όμως και άκουω και βλέπω γύρω μου απίστευτη κακία… και αυτό με φοβίζει...
Δεν είναι η εξαίρεση στον κανόνα... Είναι σχεδόν κανόνας τα αδέσποτα και γενικά τα ζώα στην Ελλάδα να καταλήγουν από βασανισμούς και κακοποιήσεις. 
Καθημερινά δεκάδες τα περιστατικα ανα την επικράτεια... με χειρότερα μέρη σε black list από τουρίστες φιλόζωους η Κρήτη, η Λέσβος, Η Χίος,και η Ρόδος .
Από κείνη τη στιγμή που είδα το σκυλί αυτό σώπασα γιατί κατάλαβα πως για κάποια σημαντικά πράγματα που έχουν νόημα δεν μπορώ να κάνω τίποτα…

Μπορώ να χαϊδέψω τα αδέσποτα…να τα ποτίσω να τα ταϊσω αλλά μέχρι εκεί…

Είμαι μια ψυχή περιορισμένης ευθύνης και μικρής εμβέλειας…

Aυτή η αίσθηση της ανημπόριας κάνει το αίμα να χτυπά στα μινίγγια μου.

Δε σας το κρύβω...Με εξοργίζει.

Κρατώ ενός λεπτού σιγή....

- Για τα κρεμασμένα σκυλιά στα δέντρα της Κρήτης
- Για τα φολιασμένα ζωα που αργοπεθάνανε σε φριχτούς πόνους
- Για το γάϊδαρο που πασάλειψε ο σκατόβλαχος με φόλα και μέλι μετατρέποντάς τον σε ζωντανό δόλωμα - φόλα για τα αγρίμια της περιοχής (αλεπούδες -αρκούδες ) καταδικάζοντάς τον σε ένα μαρτυρικό θάνατο
- Για τα σκυλιά που περιλούσανε με οξύ μέχρι που γεμίσανε τρύπες μέχρι τα μέσα τους...
- Για το κτήνος στο Μαραθώνα που έδεσε ένα σκύλο πίσω από το αμάξι και το έσερνε τρέχοντας πάνω στην άσφαλτο...μέχρι που του έλιωσε το δέρμα μέχρι τα κόκαλα...
- Για το σκυλί που υιοθέτησε "φιλόζωος" για να σβήνει τα τσιγάρα πάνω του...
- Για την κατσίκα που πέθανε μετά από βιασμό... (μη γελάτε...)
- Για τα σκυλιά που πεθαίνουν ξεχασμένα στις αλυσίδες τους χωρίς νερό και φαί κάτω από τον ήλιο...σε μια ερημιά... σ'ενα εργοστάσιο... σ'ένα σπίτι... και είναι γμτ πολλά!
- Για το σκυλί που παράτησαν στο βουνό επειδή γέρασε και δε θέλανε να ζήσουνε το θάνατό του...
- Για τις γάτες γεμάτες σκάγια... και βελάκια dart...
- Για τα άλογα που τα δένουν στο πουθενά στον ήλιο χωρίς καν νερό μες τον καύσωνα!
- Για το σκυλί που βρέθηκε πεταμένο ζωντανό σε κάδο απορριμάτων στην Σαλαμίνα με γυρισμένο το κεφάλι ανάποδα!! 

 Οι κοπέλες που το βρήκαν έκλαιγαν μια ώρα μέχρι να συνέλθουν γιατί δεν ξέρανε πως και από που να το πιάσουν για να το βάλουν στο πορτ παγκαζ...

Τι σκατά έχουνε οι άνθρωποι αυτοί μέσα στο μυαλό τους ακόμη δεν έχω καταλάβει....
Στις ψυχές τους σίγουρα έχουνε φίδια... ξυράφια... δηλητήρια... ολα τα απαραίτητα για να αντέξουν την κόλαση που κάποτε θα συναντήσουν...
To μόνο που μπορώ να κάνω τέτοιες στιγμές είναι να ζητήσω συγνώμη που γεννήθηκα άνθρωπος... :(


Συγνώμη αν σας χάλασα την μέρα! Δεν ήταν αυτός ο σκοπός της ανάρτησης... 
Ηθελα απλά να σας αφυπνίσω λιγάκι για το θέμα της κακοποίησης των ζωων στην Ελλάδα γιατί οι περισσότεροι δεν γνωρίζουν αφού τίποτα απ'αυτά δε βγαίνει στην τηλεόραση.



Παγκόσμια ημέρα των ζώων σήμερα!
Να τα προσέχουμε,
Να τα φροντίζουμε,
Να τα αγαπάμε!
Η συμπεριφορά μιας κοινωνίας έναντι των ζώων αντανακλά τον πολιτισμό της.

ΑLFIE!

Eνα μεγάλο ευχαριστώ σε όσους προώθησαν την αγγελία του ΑΛΦΙ.

Σήμερα μια βδομάδα μετά στο νέο του σπίτι με πήρε ο κύριος που τον υιοθέτησε και μου είπε ότι όλα πήγαν καλά και θα τον κρατήσουνε.
Σημειωτέον το ζευγάρι που τον πήρε έχει παιδάκι ενός έτους και μέχρι πριν μια βδομάδα είχανε ΚΑΙ σκύλο που χάσανε από λάθος χειρισμό γιατρού.
Εν ολίγοις πενθούν ακόμα.
Ομως αυτό δεν τους εμπόδισε (ούτε βέβαια και το μικρό τους) στο να μπουν ξανά στη διαδικασία του να επενδύσουν συναισθηματικά σε ένα άλλο ζώο. Γιατί περί αυτού πρόκειται.
Πάνω απ'όλα όταν παίρνεις ένα ζώο επενδύεις συναισθηματικά και έπειτα οικονομικά...

Προσπαθώ να μην δένομαι με τα ζώα που μαζεύω, φιλοξενώ και περιθάλπτω αλλά βέβαια αυτό δεν είναι πάντα εύκολο.
Ο τρελλιάρης αγαθός γίγαντας ΑΛΦΙ με κέρδισε από την αρχή.
Τον βρήκα παρατημένο πριν από 3 μήνες στο δάσος του Π.Γερμενό.
Είχε σκάψει μια μεγάλη λακούβα κάτω από ένα πεύκο για να δροσίζεται εν μέσω καύσωνα και δίπλα του κάποιος περαστικός του'χε βάλει λίγο νερό σε ένα κύπελο από γιαούρτι το οποίο πλέον δεν υπήρχε. Ποιο κει μια ανοιγμένη άδεια κονσέρβα...
Ούτε λουράκι. Ούτε τσιπάκι.(αυτό με έκανε να καταλάβω ότι ΔΕΝ ήταν χαμένος αλλά παρατημένος... )
Μόνο ο ΑΛΦΙ εξαθλιωμένος με μια μεγάλη πληγή κάτω από το λαιμό του που είχε αρχίσει να μολύνεται..
Μόλις άνοιξα το πορτ παγκάζ πήδησε αμέσως μέσα χωρίς δεύτερη κουβέντα.
Τον πήγα για κούρεμα, τον μπανιάρισα, τον αποπαρασίτωσα και έπειτα πήγαμε στο γιατρό όπου του έραψε την πληγή, του έκανε εμβόλια και όταν μετά από λίγο έγινε εντελώς καλά τον ξαναπήγα για στείρωση. 3 μήνες κράτησε η συμβίωση μας και η συμβίωσή του με τα άλλα ζωάκια του σπιτιού.

Με παίρνει και η κάμερα τώρα?

 Eίμαι πολύ ωραίος, βεβαίως βεβαίως!

Από σήμερα ο ΑΛΦΙ ανήκει στη νέα του οικογένεια (αφού έληξε με επιτυχία η εβδομαδιαία δοκιμαστική περίοδος) με το μέλλον να του χαμογελά κι αυτό όχι μονο χάρη στις προσπάθειές μου αλλά και χάρη στις προσπάθειες όλων των φίλων τόσο εδώ όσο και στο φατσοβιβλίο που προωθούσαν όλο αυτόν τον καιρό την αγγελία.  Κάθε μέρα ανάβω κεράκια στον Αγ.Facebook μεγάλη η χάρη του....!!! :-p

Καρδιά μοιρασμένη στα δυο

Στους αγαπημένους μου δε μου αρέσει να κάνω εκπτώσεις συναισθημάτων και η συναισθηματική μιζέρια είναι κάτι που με απωθεί…

Γι’ αυτό και πιστεύω στην απόλυτη αφοσίωση που μπορεί να σου γεννήσει η μια και μοναδική Αγάπη δικαιώνοντας την Στιγμή μέσα στον Χώρο και το Χρόνο. 

Η μαγκιά απέναντι στο κορεσμένο και το επαναλαμβανόμενο είναι να το αντιμετωπίζεις κάθε φορά με νέα άποψη και οπτική. 
Να πεθαίνεις και να γεννιέσαι μέσα από αυτό (γιατί ως γνωστόν η τριβή με κάτι το συγκεκριμένο πολλές φορές μας καίει κυριολεκτικά και μεταφορικά)

Τοτε όμως, ίσως είναι και η πιο ευάλωτη στιγμή για το ζευγάρι… 
Γιατί μπορεί τα τελευταία 20 χρόνια να κοιμάσαι και να ξυπνάς με τον ίδιον άνθρωπο στο κρεββάτι σου, να μοιράζεσαι μαζί του τις πιο ενδόμυχες σκέψεις σου αλλά να συνειδητοποιείς ότι το μόνο που μοιράζεσαι με εκείνον είναι αυτά τα ολίγα και ότι η MIΣΗ καρδιά σου σου καιρό τώρα είναι κάπου αλλού…

Και αν μέχρι τότε πίστευες ότι η καρδιά σου έχει χρώμα κόκκινο μπορεί ξαφνικά να δείς ότι είναι μισή κόκκινη, μισή πράσινη… σαν το μεγάλο ντέρμπυ…και συ εκεί στις κερκίδες απλός θεατής να μην ξέρεις ποιος θα βάλει το νικητήριο γκολ…να μένεις με την αγωνία μέχρι το τέλος…
 

Γαμώτο!! Μέχρι τώρα ήξερες ότι μια πορτούλα έχει η ζωή και την κλείδωνες καλά καλά και να που ξαφνικά ανακαλύπτεις ότι η ζωή εκτός από μια πορτούλα έχει και ένα παραθυράκι από όπου μπορεί να χωρέσει κάποιος άλλος καλός (γιατί ως γνωστόν όλοι οι καλοί χωράνε…) Κλειδώνω κι αμπαρώνω κι ο κλέφτης είναι μέσα (που λέει και η λαϊκή παροιμία) … Σα να έχεις βάλει firewall και ανακαλύπτεις ένα Trojan μέσα στο σύστημά σου…

Ναι είναι εκεί και σε κοιτάει και δεν ξέρεις αν είναι αληθινός ή απλά μια fata morgnana… Δεν ξέρεις τι να κάνεις…πως να φερθείς...
 

Μεταξύ μας, κατά τη γνώμη μου, πρέπει να είσαι μεγάλος "καλλιτέχνης της ζωής" για να μπορείς να αγαπάς δύο ανθρώπους ταυτόχρονα.  Κι αν το δούμε και θρησκειολογικά δε νομίζω ο Χριστός να έβαλε όρια στην Αγάπη που έχουμε μέσα μας και να είπε ότι πρέπει να την δίνουμε ΜΟΝΟ σε έναν...
Οκ... κι εγώ προτιμώ να αγαπάω μόνο έναν και να με αγαπάει επίσης μόνο ένας ξέρουμε όμως πάντα ποιος μας αγαπάει; (γιατί λυπάμαι που σας το λέω τα πράγματα δεν είναι πάντα τόσο απλά... τουναντίον, έρχονται στιγμές που περιπλέκονται αφάνταστα...)

Η μήπως ορίζουμε εμείς ποιον θα αγαπήσουμε? Από άλλον περιμένεις να σε διεκδικήσει και άλλος σε διεκδικεί… Άλλος πιστεύεις ότι θα κάνει τη βλακεία και άλλος την κάνει…Και συ εξακολουθείς να πατάς στις μύτες των ποδιών ακροβατώντας πάνω σε αυτή τη Red Thin Line…μην ξέροντας πότε θα συμβεί το κακό… Πότε θα επέλθει το μοιραίο…

Τι λέτε εσείς? Μπορεί η καρδιά μας, η ψυχή μας να είναι μοιρασμένη στα δυο? 
Η απλά όλα αυτά είναι ένα παιχνίδι του μυαλού?

Kλείνω τα μάτια κι εύχομαι να'ναι μόνο ένα όνειρο που μόλις ξυπνήσω θα χαθεί...