Τorn.....................

Αναρωτιέμαι... γιατί αξίζει περισσότερο να στεναχωριέμαι?
Για το ότι συνάντησα τον ιδανικό για μένα άντρα και τον έχασα γιατί δε μπορούσε να μείνει κοντά μου ούτε ως φίλος?...
Η για το ότι εκείνος ποτέ δεν απέχτησε την επίγνωση του τι πραγματικά σήμαινε για μένα?

Πόσο θα ήθελα να τον είχα κοντά μου έστω και έτσι...σαν φίλο...πόσο όμορφη και γεμάτη ήταν η ζωή μου ακόμη και τις στιγμές που γελάγαμε και κάναμε αστεία... Εστω και φιλικά...
Είναι απιστευτο πόσο πολύ ταιριάζαμε... πως έμπαινα στο μυαλό του και ήξερα τι σκεφτόταν πριν καν το ξεστομίσει... πως ένιωθα... ότι συναίσθημα ένιωθε κάθε στιγμή.
Περίμενα ότι θα ήμασταν μαζί μέχρι τα γεράματά μας... έστω έτσι... σαν φίλοι...
Aπορώ πως αντέχει μια γυναίκα κολλιτσίδα... να μην μπορεί να κάνει βήμα χωρίς αυτή... να μην μπορεί να αναπνεύσει χωρίς να της δώσει αναφορά... Απορώ...

Το μυαλό μου τελευταία κάνει περίεργες διαδρομές που μάλλον δεν έχουνε νόημα...
Αλλά κι αυτό που είχε νόημα για μένα δεν είναι πια εδώ οπότε...

Μόνο εκείνη έμεινε να με έχει από κοντά για να με πληγώνει... με κάθε λόγο και κάθε τρόπο... σε κάθε ευκαιρία... να μου επιδεικνύει την αγάπη και την τρυφερότητα που καθημερινά λαμβάνει από κείνον. Τι της έκανε... Τι της αγόρασε...
Τυχαίο? Δε νομίζω!
Ο Νόμος του Κάρμα...........

Κάπως έτσι...

Πάει σχεδόν ένας χρόνος μακριά σου... κι εγώ σε αισθάνομαι ακόμη κοντά μου... και ειδικότερα τελευταία... χωρίς να ξέρω το γιατί...
Σκέψεις και εικόνες σου με τριγυρίζουν... η φωνή σου ακόμη ηχεί στα αυτιά μου...
Σε βλέπω ακόμη στα όνειρά μου και δε καταλαβαίνω γιατί τώρα τελευταία περισσότερο από ποτέ.
Αναρωτιέμαι σε πια αγκαλιά κουρνιάζεις... με ποιον μοιράζεσαι τα νέα σου και τα αστεία σου... ποια φιλάς... που "είσαι"... Το κερασάκι στην τούρτα είναι ότι από 365 μέρες του χρόνου διάλεξες την 11/11 που είναι η γιορτή μου για να παντρέψεις κάποιους... Σύμπτωση άραγε?
Μήνυμα για μένα ότι με έχεις ξεχάσει?
Δε θα το μάθω ποτέ...
Ούτε βέβαια αν τώρα πια είσαι ευτυχισμένος...............
Θεέ μου πόσο γρήγορα και "ανώδυνα" πέρναγε ο χρόνος όταν είμασταν μαζί..
Αραγε το θυμάσαι?................

YOU LOST ME...............

Γαμώτο!!
Δεν είναι ότι δε σε αγαπώ πια...
Είναι ότι έχω χάσει κάθε ελπίδα... και κάθε δάκρυ...
Πως θα ήθελα να γυρίσω το χρόνο πίσω... να διορθώσω κάποια λάθη...
Να σε αφήσω να με φιλήσεις εκείνη την πρώτη φορά στο καφέ...
Να μπω ξανά σε κείνο το ανσασέρ με προορισμό τον παράδεισο...
Πόσο μου λείπεις...να ξερες...

Αρτι αφιχθείσα στο κλινόν άστυ...
Πέρσι τέτοια εποχή γύρναγα με ανύποτη λαχτάρα να μπω στον υπολογιστή... να ακούσω νέα σου... να μιλήσουμε...
Σήμερα απλώς γύρισα...
Στο που?
Δε ξέρω... Στο πουθενά μάλλον... έτσι νιώθω...
Μα ξέρεις κάτι?
Εδώ που είμαι πια δε μπορείς να με αγγίξεις...
Ξέρω ότι είναι το τελευταίο που σε νοιάζει μα ... δε το λέω για σένα... μη βαυκαλίζεσαι αγόρι μου... για μένα το λέω...και είναι πολύ σημαντικό αυτό.

Το χατήρι δε σου το έκανα...
Γονάτισα... έκλαψα... πόνεσα...
Μα για δες... και ρακέτες έπαιξα
και σπορ έκανα...
και κοχύλια έβγαλα μόνη μου αυτή τη φορά...
και τα μούτρα μου έφαγα κάθε που χυνόμουν στην άμμο όταν έπαιζα beach volley...

Και ξέρεις και το άλλο?
Θα συνεχίζω να τρώω τα μούτρα μου με το ίδιο πάθος...
Στην άμμο... στα κύμματα... σε τοίχους... όλα έχουν την δική τους χάρη... αν έχεις επίγνωση του ποιος είσαι και τι αξίζεις no matter what ποιος μαλάκας εκεί έξω έχει βαλθεί να σε γονατίσει...
Το χειρότερο ξέρεις ποιο είναι?
Οτι τόσο καιρό πόναγα διπλά γιατί πόναγα και για σένα... γιατί πίστευα βαθιά μέσα μου ότι και συ πονάς και ότι πήρες αυτό το μονοπάτι γιατί δεν υπήρχε άλλο...
Και ας ήξερα ότι απλά ήσουν πολύ λίγος για να ακολουθήσεις εκείνο το άλλο το σκαλισμένο στα ριζά του βράχου παράλληλα με τον γκρεμό...
Τι ειρωνία...!! Εγώ για σένα θα έπεφτα και στο γκρεμό και συ δε μπορούσες ούτε παράλληλα να βαδίσεις αντικρύζοντάς τον...

Οχι ... ! Δε σε έχω ξεχάσει... απλά δε σε βρίσκω μέσα μου πουθενά πια...
Ελπίζω μόνο να'σαι πια ευτυχισμένος...

Xρόνος σε φθίνουσα πορεία ...
Το ίδιο και τα συναισθήματα...
Συγχαρητήρια βρε! (υπόκλιση και χειροκρότημα)
Τα κατάφερες...!
Βγήκες από μέσα μου... ( ή τουλάχιστον έτσι νομίζω...)
Σίγουρα πάντως καταχωνιάστηκες κάπου καλά... σε μια γωνιά του είναι μου... περιμένοντας το grand finale για να κάνεις τη δική σου υπόκλιση.
Απορώ ειλικρινά πως μπορείς και κοιτάς τον εαυτό σου στον καθρέπτη...
Ασε που -μεταξύ μας- είμαι σίγουρη πια, πως όχι μόνο τον κοιτάς αλλά και είσαι ευχαριστημένος με αυτόν και αυτό το βρίσκω αξιολύπητο...
Η έλλειψη της συναίσθησης του ποιος είσαι... Το Γνώθι Σαυτόν.
Η' η λανθασμένη γνώση...
Γιατί εσύ τώρα είσαι ευχαριστημένος που τα κατάφερες έτσι...
Που ξεπέρασες το όλο θέμα... που στάθηκες "δυνατός" "άξιος""ικανός" να μην πάρεις ούτε ένα τηλέφωνο να μάθεις για μένα... για την υγεία μου.
Σου έχω όμως νέα...
Δεν είσαι άξιος... αλλά ανάξιος να χειριστείς τα όποια σου συναισθήματα.
Ακόμη και το μίσος... τη ζήλεια ... την αποστροφή...
Βγάλτα έξω ΑΝ ΤΟΛΜΑΣ...
Οχι ότι έχει πια σημασία... Εγώ είπαμε... ευτυχώς έστω και αργά κατάλαβα ποιος είσαι.
ΚΑΝΤΟ ΓΙΑ ΣΕΝΑ!
Γιατί μόνο κάνοντας υπερβάσεις μαθαίνουμε τα όριά μας... το ποιοι πραγματικά είμαστε.
Ανάθεμα και αν ξέρεις ποιος είσαι... ή τι νιώθεις...
Εγώ τουλάχιστον ξέρω...
Είμαι μπερδεμένη και σε λυπάμαι...
Εσύ?

Αύριο θα πάω μόνη μου για μπάνιο στο Σχινιά... εκεί που πέρσι πηγαίναμε μαζί...
Το βλέμμα μου θα σε ψάχνει ανάμεσα στον κόσμο... η καρδιά μου θα σε καλεί... η ψυχή μου θα κλαίει... κι όμως θα πάω...

Me myself and I...
Η μάλλον για την ακρίβεια εγώ... το ipod μου... το βιβλίο μου και η μάσκα μου...
Και η μπάλλα του βόλλεϋ που με έχει στοιχειώσει δε θα βγει ξανά από το πορτ μπαγκάζ.
Θα μείνει εκεί να σε θυμίζει...
Να θυμίζει την χαρά και την ξεγνοιασιά του περσινού καλοκαιριού... ενός καλοκαιριού που ποτέ δε θα ξανάλθει.

Αν αναρωτιέσαι γιατί θα το κάνω πάει να πει πως δε με έμαθες καθόλου καλά...
Προφανώς είμαι μαζόχα... Κάθε κριός που σέβεται τον εαυτό του είναι...
Αφήνω το σαδισμό σε σένα παλιοσκορπίνι...
Ελπίζω να βρήκες άλλη να βασανίζεις ή να βασανίζεις πια την "επίσημη" καλή σου.

..................

Mια ακόμη μέρα που ακροβατώ στις σκέψεις μου... Ανάμεσα στο τώρα και στο τότε ... όταν ήταν κοντά μου... στη ζωή μου...
Υπέροχες μελωδίες χύνονται στο χώρο... μπαίνουν μέσα μου προσπαθώντας να με χαλαρώσουν... να ηρεμήσουν τους φόβους μου και να διασκεδάσουν την πλήξη μου... (ναι! φοβάμαι και πλήττω ταυτόχρονα όπως μόνο εγώ μπορώ...)
Μια νότα χαράς και ξεγνοιασιάς από τους ανθρώπους που πηγαινοέρχονται γύρω μου, ανταλάσσοντας χαμόγελα, πειράγματα, γκριμάτσες και σχόλια...
Φοράνε περίεργα σκουφάκια σε διάφορα αστεία σχέδια... Hello Kitty, bob σφουγγαράκη, πινγκουϊνάκια και Μικυ μάους...
Δεξιά μου και αριστερά μου δυο πρόσωπα που θα μπορούσαν να έχουν βγει από Χολυγουντιανή ταινία μου χαμογελούν και με καθησυχάζουν... Πως μπορεί η ομορφιά να συμβαδίζει με την καλοσύνη, την απλότητα και την ηρεμία? Είναι αγγελοι και δεν το ξέρουν καν!
Και γω πέθανα και είμαι στον παράδεισο!
Φευ! Είμαι στο χειρουργείο του αντικαρκινικού ζωντανή και με το μυαλό πάλι κολλημένο σε κείνον...

Mια δύσκολη μέρα...

Μόλις πριν 15' είχα φάει κλήση 80 ευρώ και τώρα είχα την γιατρό απέναντί μου να μου λέει ότι πρέπει να κάνω βιοψία... Την είχα?
Γιατί το μυαλό μου έμοιαζε να τρέχει ήδη αλλού... Στα όσα δε θα προλάβω να ζήσω...
Μόνη μου ή μαζί σου... Ενοιωσα το κενό να με καταλύει απ'άκρη σ'άκρη... Οχι πόνο, ούτε θλίψη... ούτε τίποτα!
Αλλά κενό... γιατί σκεπτόμουν εσένα...

Μόνο όταν μπήκα στ'αυτοκίνητο άφησα τα δάκρυά μου να τρέξουν...
Ακόμη και τότε δεν ήξερα γιατί έκλαιγα... !
Σχημάτισα αυθόρμητα το τηλεφωνο της καλής σου... Ούτε ξέρω και πως μου'ρθε!
Δεν είχα άλλη φίλη να στραφώ... Η μια κολλητή μου στην άλλη άκρη της Ελλάδας και η άλλη στην Ιταλία ξέμεινα χωρίς δεκανίκι.
Από την άλλη γραμμή η φωνή της απάντησε ευδιάθετη. Πρότεινε να βρεθούμε να πάμε για καφέ. Μου έκανε εντύπωση ενώ τόσο καιρό είχε εξαφανιστεί χωρίς ένα τηλέφωνο...

Οταν έφτασε κατάλαβα γιατί ήθελε να βρεθούμε...
Ηθελε να μου επιδείξει τα 17 κιλά που έχασε... Το όμορφο ντύσιμο και την ακριβή τσάντα που της αγόρασες... Α... ναι!... Και να μου πει ότι βάλατε μπρος εντατικά για παιδί... (φυσικά ούτε καν ρώτησε τι κάνει το παιδί μου και ο άντρας μου!)
Ενας κρυφός λυγμός μου ανέβηκε στο λαιμό μα τον έπνιξα πριν βγει... Φόρεσα τα γυαλιά ηλίου και προσπάθησα να γελάσω... "Αντε βρε με το καλό και γρήγορα"
Μέσα μου μια καταιγίδα μαινόταν...
Ημουν εκεί 5 κιλά πιο παχιά... με ένα καρκίνωμα να μεγαλώνει στο στήθος... χωρίς εκείνον...

Εξω μου ένας υπέροχος ήλιος έλουζε τα μαλλιά και το χαμόγελό μου...

Γύρισα σπίτι και άφησα τα δάκρυά μου να κυλήσουν ελεύθερα...
Ουδέν κακόν αμιγές καλού...
Επιτέλους!... Τώρα είχα μια δικαιολογία για να κλαίω!
"Ελα μωρό μου δεν είναι τίποτα θα δεις, όλα θα πάνε καλά"... με πήρε ο "άλλος" στην αγκαλιά του...
Μα εγώ ήμουν εκεί... και έκλαιγα... όχι για μένα... αλλά για "εκείνον"...
Δεν είναι τα ράμματα της βιοψίας που με φοβίζαν αλλά αυτά τα άλλα μέσα μου που δεν περνούσαν με τίποτα... και που μόνο ένα μαγικό χέρι μπορούσε να εξαφανίσει...

Αχ μωρό μου... όσα delete και να'κανες αυτό που'χω μέσα μου δε μπορείς ποτέ να μου το σβήσεις...