Ψάχνομαι...

Εντός μου... εκτός μου...και επι ταυτά μου... 
Να βρω τι έφταιξε και τις πταίει ακόμη και τώρα (γιατί κάποιος φταίει δε μπορεί!)
Στριφογυρίζω γύρω από την ουρά μου...
Σκαλίζω τα μέσα μου...
Ρίχνω δηλητήριο να μην ξαναφυτρώσουν ζιζάνια εκεί που δεν πρέπει... στο πιο βαθύ κόκκινο σημείο της καρδιάς...
Ρίχνω λίπασμα στο ξανθό κεφάλι μου μπας και φυτρώσει τίποτα στην πιο άγονη γραμμή του μυαλού μου...
Είμαι αποφασισμένη...! Θέλω την επόμενη φορά που θα "πεθάνω" να είναι γιατί έπεσε πάνω μου ένας μετεωρίτης... και όχι ένας περαστικός στην τροχιά μου κομήτης....!
Δεν είναι κακό...!
Δεν είναι καθόλου καλό να επαναπροσδιορίζεσαι...! Αρκεί να το κάνεις σωστά και με μεθοδικότητα!

Σήμερα συνειδητοποίησα ότι ποτέ πια δεν θα ξαναείμαι ευτυχισμένη...
Πάνε 2 χρόνια από τότε που συνάντησα το άλλο μου μισό...το κομμάτι εκείνο του εαυτού μου που με συμπλήρωνε και τώρα μου λείπει... και ποτέ δεν ένιωσα ξανα ολοκληρωμένη μετά την απομακρυνσή του...
Καλή σου νύχτα αγάπη μου όπου κι αν είσαι... ελπίζω τουλάχιστον ένας απο τους δυο μας να είναι ευτυχισμένος...Εγώ πάντως δεν είμαι... :(

Σήμερα αντί καλημέρας έλαβα το παρακάτω μήνυμα από ένα διαδικτυακό φίλο του facebook.

George D....14 Ιανουαρίου στις 3:39 π.μ. Αναφορά

Δεν υπάρχει πιο όμορφο πράγμα στον κόσμο, από το να πεις "Σ' ΑΓΑΠΩ" σ' αυτόν που αγαπάς. Αν δεν μπορείς να το πεις γράψτο, αν δεν μπορείς να το γράψεις τότε τραγούδησε το, χόρεψε το. Βρες κάποιο τρόπο να το εκφράσεις, υπάρχουν πολλοί. Μην κουράζεσαι να το λες,... κανείς δεν κουράστηκε να το ακούει!!!!

Στην αρχή έμεινα αποσβολωμένη να κοιτώ την οθόνη...
Μετά σκέφτηκα... "Δε μπορεί... Πλάκα μου κάνει"... και μετά χύθηκα στα πατώματα σε ένα ξέφρενο νευρικό γέλιο....
Δε μπορεί γμτ να συμβαίνει αυτό σε μένα... Τι ειρωνία!

Αντε να εξηγήσεις στο Γιώργο ότι έχω πει τόσες φορές τελευταία το "σ'αγαπώ" που σε λίγο θα κάνω χωρίστρα στη γλώσσα μου... τόσο δυνατά που άκουσα τη φωνή μου να γυρνάει πίσω σα χαστούκι από τον αντίλαλλο του κενού που έπεσε... και τόσο αληθινά που έχει χτυπήσει tatoo η λέξη αυτή στην καρδιά μου για πάντα...

Οχι ότι δε προσπάθησα... προσπάθησα... να του εξηγήσω τα ανεξήγητα... γιατί για εκείνον είναι ανεξήγητο το ότι δόθηκα ψυχή και σώμα σε κάποιον που δε με αγάπησε ποτέ... "αποκλείεται να απαρνήθηκε τον έρωτα μιας γυναίκας σαν εσένα..."
Τι να σου πω ρε φίλε...
Να που συνέβει... Και σε μένα... και στην Α... και στην Β... και σε όλες τις καλές οικογένειες κι αυτό γιατί οι άντρες δεν ξέρουν τι θέλουν... αλλά ακόμα και αν ξέρουν τι θέλουν δεν ξέρουν πως να το αποχτήσουν...
Ασε που υπάρχει και η περίπτωση να σε θέλουν να τους τονώσεις τον εγωϊσμό τους για να νοιώσουν πιο "ψηλοί"... Το έζησα κι αυτό... Υπήρξα το παιχνίδι κάποιου που όταν αισθάνθηκε ότι ακόμη περνάει η μπογιά του την έκανε για άλλη παραλία...

Μα πάνω απ'όλα αντε να του εξηγήσω ότι τώρα πια νοιώθω ότι έχω δώσει τόσα πολλά που νοιώθω τόσο κενή που δε μπορώ να προφέρω αυτή τη λέξη ξανά...

Παραμονή της γιορτής του...

Πως γίνεται πάντα όταν παίρνω την απόφαση να ξεριζώσω από μέσα μέσα μου μια ψυχή αυτή να έρχεται και να με σκουντάει?

Γιατί όταν θέλω να ξεχάσω κάποιον όλο το σύμπαν (και προπαντός ο ίδιος)συνομοτεί για να θυμάμαι...?

Σα να έχει μπει ένας σελιδοδείκτης στο βιβλίο της
καρδιάς μου και κείνη η άμοιρη μην μπορώντας αλλιώς ανοίγει πάντα στην ίδια σελίδα...

... Κι αυτό το βιβλίο...πόσες σελίδες πια!

Τorn.....................

Αναρωτιέμαι... γιατί αξίζει περισσότερο να στεναχωριέμαι?
Για το ότι συνάντησα τον ιδανικό για μένα άντρα και τον έχασα γιατί δε μπορούσε να μείνει κοντά μου ούτε ως φίλος?...
Η για το ότι εκείνος ποτέ δεν απέχτησε την επίγνωση του τι πραγματικά σήμαινε για μένα?

Πόσο θα ήθελα να τον είχα κοντά μου έστω και έτσι...σαν φίλο...πόσο όμορφη και γεμάτη ήταν η ζωή μου ακόμη και τις στιγμές που γελάγαμε και κάναμε αστεία... Εστω και φιλικά...
Είναι απιστευτο πόσο πολύ ταιριάζαμε... πως έμπαινα στο μυαλό του και ήξερα τι σκεφτόταν πριν καν το ξεστομίσει... πως ένιωθα... ότι συναίσθημα ένιωθε κάθε στιγμή.
Περίμενα ότι θα ήμασταν μαζί μέχρι τα γεράματά μας... έστω έτσι... σαν φίλοι...
Aπορώ πως αντέχει μια γυναίκα κολλιτσίδα... να μην μπορεί να κάνει βήμα χωρίς αυτή... να μην μπορεί να αναπνεύσει χωρίς να της δώσει αναφορά... Απορώ...

Το μυαλό μου τελευταία κάνει περίεργες διαδρομές που μάλλον δεν έχουνε νόημα...
Αλλά κι αυτό που είχε νόημα για μένα δεν είναι πια εδώ οπότε...

Μόνο εκείνη έμεινε να με έχει από κοντά για να με πληγώνει... με κάθε λόγο και κάθε τρόπο... σε κάθε ευκαιρία... να μου επιδεικνύει την αγάπη και την τρυφερότητα που καθημερινά λαμβάνει από κείνον. Τι της έκανε... Τι της αγόρασε...
Τυχαίο? Δε νομίζω!
Ο Νόμος του Κάρμα...........

Κάπως έτσι...

Πάει σχεδόν ένας χρόνος μακριά σου... κι εγώ σε αισθάνομαι ακόμη κοντά μου... και ειδικότερα τελευταία... χωρίς να ξέρω το γιατί...
Σκέψεις και εικόνες σου με τριγυρίζουν... η φωνή σου ακόμη ηχεί στα αυτιά μου...
Σε βλέπω ακόμη στα όνειρά μου και δε καταλαβαίνω γιατί τώρα τελευταία περισσότερο από ποτέ.
Αναρωτιέμαι σε πια αγκαλιά κουρνιάζεις... με ποιον μοιράζεσαι τα νέα σου και τα αστεία σου... ποια φιλάς... που "είσαι"... Το κερασάκι στην τούρτα είναι ότι από 365 μέρες του χρόνου διάλεξες την 11/11 που είναι η γιορτή μου για να παντρέψεις κάποιους... Σύμπτωση άραγε?
Μήνυμα για μένα ότι με έχεις ξεχάσει?
Δε θα το μάθω ποτέ...
Ούτε βέβαια αν τώρα πια είσαι ευτυχισμένος...............
Θεέ μου πόσο γρήγορα και "ανώδυνα" πέρναγε ο χρόνος όταν είμασταν μαζί..
Αραγε το θυμάσαι?................

YOU LOST ME...............

Γαμώτο!!
Δεν είναι ότι δε σε αγαπώ πια...
Είναι ότι έχω χάσει κάθε ελπίδα... και κάθε δάκρυ...
Πως θα ήθελα να γυρίσω το χρόνο πίσω... να διορθώσω κάποια λάθη...
Να σε αφήσω να με φιλήσεις εκείνη την πρώτη φορά στο καφέ...
Να μπω ξανά σε κείνο το ανσασέρ με προορισμό τον παράδεισο...
Πόσο μου λείπεις...να ξερες...

Αρτι αφιχθείσα στο κλινόν άστυ...
Πέρσι τέτοια εποχή γύρναγα με ανύποτη λαχτάρα να μπω στον υπολογιστή... να ακούσω νέα σου... να μιλήσουμε...
Σήμερα απλώς γύρισα...
Στο που?
Δε ξέρω... Στο πουθενά μάλλον... έτσι νιώθω...
Μα ξέρεις κάτι?
Εδώ που είμαι πια δε μπορείς να με αγγίξεις...
Ξέρω ότι είναι το τελευταίο που σε νοιάζει μα ... δε το λέω για σένα... μη βαυκαλίζεσαι αγόρι μου... για μένα το λέω...και είναι πολύ σημαντικό αυτό.

Το χατήρι δε σου το έκανα...
Γονάτισα... έκλαψα... πόνεσα...
Μα για δες... και ρακέτες έπαιξα
και σπορ έκανα...
και κοχύλια έβγαλα μόνη μου αυτή τη φορά...
και τα μούτρα μου έφαγα κάθε που χυνόμουν στην άμμο όταν έπαιζα beach volley...

Και ξέρεις και το άλλο?
Θα συνεχίζω να τρώω τα μούτρα μου με το ίδιο πάθος...
Στην άμμο... στα κύμματα... σε τοίχους... όλα έχουν την δική τους χάρη... αν έχεις επίγνωση του ποιος είσαι και τι αξίζεις no matter what ποιος μαλάκας εκεί έξω έχει βαλθεί να σε γονατίσει...
Το χειρότερο ξέρεις ποιο είναι?
Οτι τόσο καιρό πόναγα διπλά γιατί πόναγα και για σένα... γιατί πίστευα βαθιά μέσα μου ότι και συ πονάς και ότι πήρες αυτό το μονοπάτι γιατί δεν υπήρχε άλλο...
Και ας ήξερα ότι απλά ήσουν πολύ λίγος για να ακολουθήσεις εκείνο το άλλο το σκαλισμένο στα ριζά του βράχου παράλληλα με τον γκρεμό...
Τι ειρωνία...!! Εγώ για σένα θα έπεφτα και στο γκρεμό και συ δε μπορούσες ούτε παράλληλα να βαδίσεις αντικρύζοντάς τον...

Οχι ... ! Δε σε έχω ξεχάσει... απλά δε σε βρίσκω μέσα μου πουθενά πια...
Ελπίζω μόνο να'σαι πια ευτυχισμένος...

Xρόνος σε φθίνουσα πορεία ...
Το ίδιο και τα συναισθήματα...
Συγχαρητήρια βρε! (υπόκλιση και χειροκρότημα)
Τα κατάφερες...!
Βγήκες από μέσα μου... ( ή τουλάχιστον έτσι νομίζω...)
Σίγουρα πάντως καταχωνιάστηκες κάπου καλά... σε μια γωνιά του είναι μου... περιμένοντας το grand finale για να κάνεις τη δική σου υπόκλιση.
Απορώ ειλικρινά πως μπορείς και κοιτάς τον εαυτό σου στον καθρέπτη...
Ασε που -μεταξύ μας- είμαι σίγουρη πια, πως όχι μόνο τον κοιτάς αλλά και είσαι ευχαριστημένος με αυτόν και αυτό το βρίσκω αξιολύπητο...
Η έλλειψη της συναίσθησης του ποιος είσαι... Το Γνώθι Σαυτόν.
Η' η λανθασμένη γνώση...
Γιατί εσύ τώρα είσαι ευχαριστημένος που τα κατάφερες έτσι...
Που ξεπέρασες το όλο θέμα... που στάθηκες "δυνατός" "άξιος""ικανός" να μην πάρεις ούτε ένα τηλέφωνο να μάθεις για μένα... για την υγεία μου.
Σου έχω όμως νέα...
Δεν είσαι άξιος... αλλά ανάξιος να χειριστείς τα όποια σου συναισθήματα.
Ακόμη και το μίσος... τη ζήλεια ... την αποστροφή...
Βγάλτα έξω ΑΝ ΤΟΛΜΑΣ...
Οχι ότι έχει πια σημασία... Εγώ είπαμε... ευτυχώς έστω και αργά κατάλαβα ποιος είσαι.
ΚΑΝΤΟ ΓΙΑ ΣΕΝΑ!
Γιατί μόνο κάνοντας υπερβάσεις μαθαίνουμε τα όριά μας... το ποιοι πραγματικά είμαστε.
Ανάθεμα και αν ξέρεις ποιος είσαι... ή τι νιώθεις...
Εγώ τουλάχιστον ξέρω...
Είμαι μπερδεμένη και σε λυπάμαι...
Εσύ?

Αύριο θα πάω μόνη μου για μπάνιο στο Σχινιά... εκεί που πέρσι πηγαίναμε μαζί...
Το βλέμμα μου θα σε ψάχνει ανάμεσα στον κόσμο... η καρδιά μου θα σε καλεί... η ψυχή μου θα κλαίει... κι όμως θα πάω...

Me myself and I...
Η μάλλον για την ακρίβεια εγώ... το ipod μου... το βιβλίο μου και η μάσκα μου...
Και η μπάλλα του βόλλεϋ που με έχει στοιχειώσει δε θα βγει ξανά από το πορτ μπαγκάζ.
Θα μείνει εκεί να σε θυμίζει...
Να θυμίζει την χαρά και την ξεγνοιασιά του περσινού καλοκαιριού... ενός καλοκαιριού που ποτέ δε θα ξανάλθει.

Αν αναρωτιέσαι γιατί θα το κάνω πάει να πει πως δε με έμαθες καθόλου καλά...
Προφανώς είμαι μαζόχα... Κάθε κριός που σέβεται τον εαυτό του είναι...
Αφήνω το σαδισμό σε σένα παλιοσκορπίνι...
Ελπίζω να βρήκες άλλη να βασανίζεις ή να βασανίζεις πια την "επίσημη" καλή σου.